kızgın damdaki kedi

her şey bir "hayal"miş...

2012-01-19T05:55:00.005+02:00

bu ülkede yaşayabilmek için bir kaç milyon hücreden feragat etmek gerekiyor. gözlerini sımsıkı kapatıp, kulaklarını tıkayacaksın. kendini kafanın içine gömecek, tüm çevresel etkenleri yok sayacaksın. sonuç? duyu yoksunluğu... insan hakları evrensel beyannamesinde "bir insanın diğerine uygulayabileceği en zalim işkence çeşidi" olarak geçer duyu yoksunluğu. ama bu topraklarda yaşamanın başka yolu yok. iş yerinde kahve makinesine doğru yürürken, evde dişlerini fırçalarken, gece uykun bölündüğünde mütemadiyen kendi kulağına fısıldayacağın bir mantran olacak.

aslında kolay görünüyor, bir adet at gözlüğü, birkaç tıkaç.. sağlam sebeplerin de var üstelik. o kadar ki, arafat dağı'nda secdeye varıp ahvalini anlatsan, tanrı en görkemli unutuşu bahşedecek kadar merhamete gelir zannımca.

ama öyle değil kazın ayağı, o kadar kolay değil işte. gerçek delilik ulaşılması hayli zor bir mertebe. genlerden yana sıkı bir torpile ihtiyacın var ya da doğum esnasında oksijensiz geçmiş fazladan birkaç dakikaya... öyle her deliyim diyene "akıl sağlığından muaftır" belgesi vermiyorlar, beyaz gömleği ha deyince çıkarmıyorlar zuladan..

ben artık sabah uyandığımda bana dayatılan gündeme katlanamıyorum, kendime farazi öyküler yaratıp geri kalanları yok sayabilecek becerim olmasına rağmen hem de. oksijensiz kaldığımı hissediyorum, giderek daha derin nefesler çekiyorum ciğerlerime. gerçekçi bir insan olduğum bile söylenemez. sıkı bir hayal gücünün önünde her zaman şapka çıkarmışımdır. bir gün her şeyin düzeleceğine, insan ırkı olarak toplu bir aydınlanma yaşayacağımıza dair umutlarım bile var; bu defa daha kapsamlı ikinci bir rönesans.. neden olmasın, derim hep. neden olmasın?

oysa olmayacak, biliyorum.

arkadan vurulmuş bir adamı düşünüyorum sıkça. ayakkabısı delik, üzerinde bir gazete kağıdı.. yüzükoyun yatıyor. "gölgesinde dinleneceğimiz dikili bir ağacımız bile yok" demişti bir keresinde. içim tel tel burulmuştu acıdan. sonra duydum; kökeni farklı diye itelenmişti, adı farklı diye ötekileştirilmişti, yetmemiş 301'den mahkemeye verilmişti, üzerine tükürülmüş, bozuk para fırlatılmıştı. en sonunda da canı alındı. beş yıl oldu öleli. ardından "adalet istiyoruz!" diye bağırdık, faşistlere inat "hepimiz ermeniyiz!" diye haykırdık. bir cenaze töreni yaptık, akıllara zarar. zannettik ki, bu kez farklı olacak her şey, adalet çarkı yeni ve büyük sarayında hakkınca işleyecek. olmadı. bu ülkede adalet, hükmedenin köpeği çünkü.

beraat edenlerin elleri öpülüyor şimdi. tetik çekenlerin sırtı sıvazlanıyor. kahraman tanımı değişeli oldu bir hayli süre. tetik çektiren abilerse çok rahat. gizli bir sırrı paylaşarak gülüp geçiyorlar halimize. silivri muhalifiyle, kürdüyle, gazetecisiyle dolup taşarken, herhangi bir itiraz en hafifinden örgüt üyeliğiyle parmaklıkların ardında noktalanıyor işte.

dedim ya, bir mantran olacak. ben kendi kulağıma eğilip "kaymaklı ekmek kadayıfı" derim böyle zamanlarda. komik mi? değil. tekrarlayan harflerin üzerimdeki sakinleştirici etkisini çok küçükken keşfettim. hani neredeyse hipnotik bir etki. o günden beri, ne zaman başım sıkışsa dilime düşen, sessizce, gizli saklı terennüm ettiğim hep budur: kaymaklı ekmek kadayıfı.

hem zaten cümlelerin bir şey değiştirmeyeceğini bildikten sonra ne söylediğinin ne önemi var? kelimeler hayat kurtarsaydı hrant'ın hayatı kurtulurdu. ne demişti son yazısında;

"muhtemelen 2007 benim açımdan daha da zor bir yıl olacak. yargılanmalar sürecek, yeniler başlayacak. kimbilir daha ne gibi haksızlıklarla karşı karşıya kalacağım? ama tüm bunlar olurken şu gerçeği de tek güvencem sayacağım. evet kendimi bir güvercinin ruh tedirginliği içinde görebilirim, ama biliyorum ki bu ülkede insanlar güvercinlere dokunmaz. güvercinler kentin ta içlerinde, insan kalabalıklarında dahi yaşamlarını sürdürürler. evet biraz ürkekçe ama bir o kadar da özgürce.."

kendimizden olmayana karşı nezaketimizi çoktan kaybettiğimizi neden bilemedi ki? neden güvendi ki bize bu kadar? sivas'ta biz yakmadık mı onca aydını? uğur mumcu'yu biz bombalamadık mı? ahmet taner kışlalı'yı? musa anter'i? ya necip hablemitoğlu? bahriye üçok? güvenmemeliydi. bu yazının yayınlandığı gün, tam beş yıl önce bugün bir güvercin gibi avladık çünkü onu. şimdiyse cesedinin üzerinde dans ediyoruz. "çete işi değil bunlar, çoluk çocuk işi" diyerek kuklaları ateşe atıyor, baronları aklıyoruz.

bugün 19 ocak... iki kolumu da kendime sardım, arkadan vurulan bir adamı düşünerek delirmeyi bekliyorum. deliremiyorum da, kahretsin. gözlerimi sımsıkı kapatsam, kulaklarımı tıkasam.. dudaklarımda sadece kendi kulaklarıma erişecek kadar hafif bir fısıltı:

"kaymaklı ekmek kadayıfı..
kaymaklı ekmek kadayıfı...
kaymaklı..."

vatandaşın dikkatine! karşı devrim ayağınıza geldi. milli bayramlarınıza update yapılır, içi boşaltılır, beş dakikada teslim edilir..

2012-01-18T05:22:00.000+02:00

cumhurbaşkanlığı 19 mayıs tartışmalarına son noktayı koydu: "milli bayramların kutlama esaslarının yeni bir bakış açısıyla gözden geçirilmesi ve çağdaş normlara uygun bir yapıya kavuşturulması amacıyla düzenlediğimiz toplantıda; sadece 19 mayıs'ın değil, 23 nisan ve 30 ağustos'un da güncellenmesine karar verdik."

yeni alınan kararlara göre, üzerinde en çok durulan alternatif kutlamalar şöyle;

1) 19 mayıs atatürk'ü anma, gençlik ve spor bayramı: muhtevasının spor olmasına istinaden, 20 rekat namaz kılınarak kutlanması kararlaştırılmıştır. böylece halk bol keseden eğilip kalkarak çeşitli beden aktivitelerini yerine getirebilecektir. usul gereği, tepeden tırnağa beyazlar içindeki cemaat imam önderliğinde namazını eda ettikten sonra, birbirlerinin omuzlarına çıkarak kule oluşturur. en sonunda kulenin tepesine çıkan imam yanık sesiyle hutbe okuyup bayrak açar ve illahiler eşliğinde camiden çıkılır.

2) 23 nisan ulusal egemenlik ve çocuk bayramı: meydanlarda şenlik takları kurulur, devasa kazanlarda maklube pişirilip yanında kağıt helvayla birlikte servis edilir. çeşitli kuran kurslarından seçilmiş gruplar, öğrencilerin ellerinde nereye bağlı olduklarını belirten bez afişlerle beraber meydana giriş yapar. daha sonra usulünce diz çöküp kuran okuma yarışına giren öğrencilerden kazananlar il veya ilçe müftüsünün kucağına oturtulur.

3) 30 ağustos zafer bayramı: il veya ilçelerde son kalan gaziler kendi aralarında çay içip okey çevirler. ardından mülki amirler gazilere birer işitme cihazı takdim eder ve dağılırlar. eğer yerleşim yerinde hiç gazi yoksa kutlamak şart değildir.

4) 10 kasım: yas değil, bayram günüdür. tüm mülki amirler ve hükümet temsilcileri halkla bütünleşip göbek atarlar. kolbastı farz, çiftetelli vaciptir. eğlence sonunda beş rekat şükür namazı kılınır.

sokakta köle, mutfakta emine beder, yatakta seksi şempanze

2012-01-13T06:19:00.003+02:00

can sıkıntımı giderebilmek adına kimi zaman, bazı insanların hatalı yaşam formları olduklarına dair kanıt toplarım. eğlenceli olduğu kadar da faydalı bir uğraş. toplu yaşamdan kaynaklanan absürdlüğe son derece basit bir çözüm getiriyor. soruyorsunuz:

"neden?"

çünkü.. çünküsü yok. defolu mal. imalat hatası bildiğin. öbür tarafta denetim mekanizması sıfır tabii, gönder gitsin. biz burada elbet bir hüküm verir, aidiyetini etiketlendirir, kafa kağıdı bile basarız. pembegillerden fatma, mavigillerden hikmet.. geçiniriz gider.

bok geçiniriz.

bak mesela, son günlerde sürmanşetlerde kendine yer arayan bir hatun var: sema maraşlı. sibel üresin'le orhan çeker'i at bi kazana, ortalama on dakika kaynattıktan sonra bolca ahmet çakar ekle. işte ortaya çıkan kulak memesi kıvamındaki laçka karışımdır bu hatun kişi. sen de ki yazar, öbürü desin evlilik danışmanı, ben diyeyim çanak yalayıcı.. ama işte kısaca, "sema maraşlı".

çok enteresan laflar ediyor son günlerde. diyor ki, "kadın, erkeğin hakimiyetini kabul etsin." yetinmiyor, kadın haklarıyla ilgili çalışmalar yürüten aile bakanı fatma şahin'e "erkeklerin hakları ne olacak?" başlıklı bir mektup döşüyor ve soruyor:

"madem eşitiz, kadınlar neden askere alınmıyor? eşitlik isteyenler de cepheye gitsin."

"anayasadan, erkek evin reisidir, ibaresi çıkarılmışken nafaka mecburiyeti neden kaldırılmadı? çünkü kadınlar nafakayı alıp başka erkeklerle birlikte yaşama yoluna gidiyorlar."

"kadına şiddeti çok abartıyorsunuz. bütün erkekler zan altında kalıyor. kadın çenesini tutarsa dayak yemez."

"pozitif ayrımcılık bahanesiyle kadınlar işe alınıyor, erkekler aç geziyor. neden?"

şimdi bu insanla nasıl geçineceksin? tutup da mantık çeşitlerinden mi dem vuracaksın? aristo mantığı'nın medeniyetin temel taşı kabul edilmesine rağmen yine de sadece bir başlangıç olduğundan? insanlığın uzun yıllar önce klasik mantığı terkedip bulanık mantığa geçtiğinden ve hatta oradan kuantum evrenine atladığından?

anlar mı dersin? insan beyni garip bir enstrüman, kullanmayı bilene. çok katmanlı bir işlevselliği var. misal, ilk aşamada temel ihtiyaçlarınızı ve güdülerinizi kontrol etmeyi öğreniyorsunuz. ikincide düşünme becerinizi keşfediyor ve akıl yürütme pratiklerine başlıyorsunuz. işte orada devreye klasik mantık giriyor. yani şu efsanevi "hayat acıdır, biber de acıdır.." şakası. şimdi karşınızdaki insan hala "kadınla erkek anatomik olarak farklıdır, öyleyse eşit de değildir" önermesinde diretir ve ispat amacıyla ancak çocukların öne sürebileceği savlarla karşınıza gelirken siz ona ne söyleyebilirsiniz? hem de talep edilen eşitlik tamamen sosyal haklar dahilinde olduğu halde? ben cevap vereyim, seviyenizi aşağı çekmediğiniz müddetçe hiçbir şey söyleyemezsiniz.

ya da;

biraz eğilir ve dersiniz ki, "bak ablacım, düz mantık falan dediysem nezaketten öyle söyledim. seninkine düz bile denmez. darbeli mantık denir, düzülmüş mantık denir.. ama düz mantık denmez. yok yani böyle bir şey. senin yolunla gidecek olursak devletin biz eşitlik isteyenleri toplu ameliyata sokup her birimize afili birer pipi takması ve ardından zorla pisuvara işetmesi lazım gelirdi. değil mi ya?"

cık. olmadı. çok kibar konuştum. dur bi saniye, şurda bi yerde gün yüzü görmemiş küfürlerim olacaktı benim. ulan o maklubenin de içine ne katıyorlarsa.. dur geliyorum, bi dakka bekle.

ne kabaklar gördüm içinde kıyma yok, ne kıymalar gördüm üstünde kabak yok

2012-01-10T19:28:00.002+02:00

eşref vaktim geldi, yemek yapacağım. yalan lan, evde bu işi görebilecek kadar sağlam bi ben kaldım da ondan. iş başa düştü anlayacağın. ama babam her zaman, sen istediğin her şeyi başarırsın, demiştir bana. bu lafı düşündükçe çok pis gaza geliyorum. hatta kişisel başarı portföyüme lahana sarmasını bile dahil edebilirim bence. buraya da tarifini yazıyorum ki, ileride bir gün bakıp "vay be!" deme şansım olsun.

standart yemek yapma kabiliyetinden yoksun doğanlar, sizi de düşünmüyor değilim. insani dürtülerim yüksek bu aralar. yazdıklarımı kelimesi kelimesine uyguladığınız takdirde maksimum iki günde yemeğiniz garanti. bundan iyisi şamda kayısı.

vira bismillah..

ilk gün:

aşama 1 : bir ay önce millete özenerek aldığınız lahanadır, kabaktır, dolmalık biberdir falan ne varsa kontrol edin. kabaklar mutlaka çürümüştür, ayıklamakla uğraşmayın derim ben. hem pis kokuyor hem de mide bulandırıcı. atın gitsin. diğer malzemeler size hayli hayli yetecektir. ayrıca geriye kalanları da kategorilere ayırmakta fayda var. kafa karışıklığına iyi geliyor. sıra geldi yemeği yapmaya. sarma zahmetli iştir, önceliği ona vereceğiz o yüzden. şöyle içten bir euzubillah çekip lahananın şerrinden allaha sığındıktan sonra yapraklarını ayırmaya başlayın. daha önceden kaynamaya bıraktığınız suyu konrol edin (parmak batırmak gereksiz bi şey, acısı iki gün geçmiyor), ardından yaprakları tencereye atıp bir sigara yakın. sade sigarayla olmaz diyenlerdenseniz, bi de kahve yapabilirsiniz. yemek yapmaya karar verdiğiniz an biraz şımartılmayı hak etmiştiniz zaten. son nefesi çekip izmariti attıysak lahanaları tencereden çıkarabiliriz artık, ki muhtemelen fazla haşlandığı için yarısı suda kalacağından işiniz uzun sürmeyecektir (artan sıcak suyu lavabodaki kirli tabakların üzerine dökün, o zaman yıkamak kolay oluyor). artık gönül rahatlığıyla iç hazırlamaya girişebiliriz.

aşama 2: iç hazırlamak kolay olduğu kadar da saçma bir iştir. şöyle ki, orta boy bir tepsiye pirinci boşaltın (miktarı mühim değil, artarsa lapa yapar yersiniz) ve bir yemeğe lezzet verebilecek ne varsa içine boca edin. soğandır, sarmısaktır, salçadır.. dolaptaki baharat kavanozlarını da indirin, allah ne verdiyse serpin gitsin. biraz da yoğurduktan sonra içimiz hazır (parmakların arasından fışkıran vıcık vıcık şeylerin verdiği histen hoşlananlar mıncıklama işlemini istedikleri kadar uzatabilirler).

lahanadan geriye ne kaldıysa, olabildiğince nazik davranarak sarın (arada fazla pirinçleri bir edayla tepsiye silkelemek lazım, mühim bi halt ettiğinizi hissettiriyor). bu iş için geniş bir alan gerektiğinden salona gazete sermek her zaman evladır. aralıklarla uzanıp dinlenmek için yeriniz olur. misal, beş sarma arası onar dakika. sarma işlemi uzun ve yorucu olacağından surat asabilir, küfredebilir, işi iyice çirkefliğe vurabilirsiniz. hatta arada lahana yapraklarını duvara fırlatmak geçebilir içinizden, atmayın. nimetle oyun olmaz. maksimum dört saat sonra serbestsiniz zaten. işinizi bitirince şöyle bir gerinin, gerinin gerinin.. bi sigara daha yakın. bu arada marifetinize alıcı gözle bakmayı da ihmal etmeyin. ne kadar eğri büğrü olursa olsun, siz yaptığınız için gözünüze güzel görünecek, moraliniz yerine gelecektir. yeterince dinlendiyseniz toplayın tası tarağı, mutfağa dönün. bugünlük bu kadar yeter. hem çok yoruldunuz hem de vakit hayli ilerledi, gerisini yarın halledersiniz.

ikinci gün:

sabah ekmek almaya gittiğinizde gördüğünüz kabakları almadan duramadığınız için artık bir de kabak oymanız gerekmektedir. hem ne kabaklar.. allahın sopası gibi. kalın, uzun... hatta oyarken fark edeceğiniz üzere dolmalık değil, sıkmalık mübarek. cinsine tükürdüğüm öyle de sulu. olsun, güzel olmazsa suçu kabağa atabilirsiniz en azından. oyma işlemi uzun sürer ve can yakıcıdır. profesyonel değilseniz elleriniz yara olabilir. bu yüzden ince bir bıçakla kabağın içini hafif hafif sıyırmanızı öneririm. bi kaç yerini patlatabilirsiniz ama no problem. kendinizi kusurlarınızla sevmek en iyisi.

kabakları doldururken dikkat edilmesi gereken husus, içini gevşek bir şekilde yerleştirebilmek. pilav yaparken de tecrübe ettiğiniz gibi, pirinç şişebilmesi hasebiyle bilumum musibetlere gebedir. gereğinden fazla koyarsanız taşar, patlar, pişmez çiğ kalır. ne bileyim, olur bi şeyler işte. dolmalık biberler için de aynı şey geçerli. unutmayın, gevşek iyidir, sıkı kötüdür. yemekte estetiğe önem veren biriyseniz kabakların üzerine tırnağınızla bir takım şekiller, desenler, çizikler falan da yapabilirsiniz. bunu çatalla da yapanları gördüm ben ama böylesi daha eğlenceli bence.

nihayet tüm işlemler bittiyse pişirmeye geçebiliriz demektir. dünden kalan sarmaları falan ne varsa bir tencereye doldurup ocağa koyun. su eklemeyi de unutmayın, yoksa dibine tutuyor. hatta suyun içine de bir şeyler ekleyin derim ben. benden duymuş olmayın ama, haşlanmış kabak dolması hiç leziz değil.

kapalı devre

2012-01-05T05:24:00.005+02:00

yok benim içimde başka başka adamlar. kadınlar yok. tekil olduğum kadar da düz bir insanım. sıradan ve pis. bugün yüzümü yıkamadım mesela. gerginliğim ve çapaklarımla dolaştım odalar arasında. mutfakta sigara içtim, salonda kahve. ikisinin bir araya geldiği anlar da olmadı değil ve günün en keyifli zamanlarıydı onlar. başka başka şeylerle oyaladım saatleri. ki, zihnimdeki saçmalıktan nasibini almasınlar. ellerin meşguliyeti zihnin karmaşasını bastırır çünkü. kazanılmış bir alan duygusu bile verir üstelik.

ama artık yapacak bir şey kalmadı. onlar da bozuldular. tıpkı algılarım kadar. arkamda ne var mesela? pencerenin kirleri mi? perdede asılı kalmış bir sinek mi? belki ayaklarım havada, beynime kan doluyor bir yandan? aslında uykuda bile olabilirim. aman ne güzel, emin olmam gereken tek şey paralellik.

ne diyordum? saatleri oyalıyordum, evet. yapmam gereken onca başka iş olmasına rağmen hem de. gayet kendi halimde gerilmiş takılırken ağzımdan bir laf çıktı: "umarım gün sonunda içim kırışır da biraz rahatlarım." tamam, ağzımdan çıkmasa da aklımdan çıkıp dilime vardı. ağzımdan çıkmaz çünkü, söylemem böyle şeyleri ben. hezeyanlarım bana kalsın isterim. sıkıntımın şiddetini kendi richter'imde ölçmek isterim. bencillikten değil, gururdan. hem sıkıntı'nın sözlükteki anlamı da yanlış zaten. ben sıkıntıdan bahsediyorsam, deliliğe doğru giden gaib bir yoldan yürüyorum demektir. kendini bir nevi çıkmaz sokağa iter gibi. ya kafanı bir deliğe sokarsın ya da geri dönersin.

siz benim deliliğimle tanışmış mıydınız? el sıkışın, gülümseyin ve biraz geri çekilin mümkünse. üzerinize zavallı aklımın parçaları yapışsın istemem. harflerden bahsedesim var çünkü. grup halinde dillenenlerden değil, tek başına tınlayan harflerden. pek kırılgan, pek ince. o ne perişanlıktır; hiç kimse gram paha biçmez tekine. ya birinin peşine takılacak ya da ötekini sürükleyecek ardından. yalnızlık böyle bir şey işte. sözlüklerin yalnızlık'a yüklediği anlam da külliyen yalanmış, gördünüz mü? ben daha çok atlas'ı düşlerim çünkü. kendi içinde bakınca varlığı ne kadar görkemli, ne kadar güzel.. oysa ne tanrılar tarafından sırtı sıvazlanır, ne de insanlar ismini dillendirirler. harfler de öyle. halbuki biri küsüp gitse, koskaca bir dil paldır küldür yıkılacak.

siz beni dinliyor musunuz? mantıklı bir laf edeceğim belki bunca zırvanın ardından? bir artı bir diyeceğim, eder iki. evrensel bir gerçeklik. o kadar gerçek ki, neredeyse elle tutulacak kadar katı. ama benim gerçekle işim yok. üstelik, ondan sıyrılamıyorum da. klavyede dolanan ellerimin her birinde tam olarak yirmi yedi kemik barındığını bilirken nasıl sıyrılabilirim ki? yirmi yedi artı yirmi yedi eder elli dört. al sana bir gerçeklik daha. bunca hakikat arasında kendinizi masala katıştırabiliyorsanız oh ne ala, önden buyrun lütfen. önce siz uyuyun, ben ardınızdan sızarım bir şekilde.

"umarım gün sonunda içim kırışır da biraz rahatlarım."

demez olaydım, şimdi içim buruş buruş. üzerine basılmış bok misali huzurluyum.

ak sakallı dedeyi nasıl bilirdiniz?

2012-01-02T03:54:00.002+02:00

tarih 31 aralık 2011..
saat 12.00 civarları...

mefisto anasının evinde, çocukluk yadigarı divana tünemiş şekerleme yapmaktadır. bilinçli akla ziyan saçmalıktaki rüyası ansızın kesilir ve yerini gökten düşen hayvansı rakamlara bırakır:

pat! 410!
bir sonraki tam onun üstüne, küt! 10!
sonra aleni bir 3! paldır!
akabinde hop iki tane 10 daha..
ve rüya tüm saçmalığıyla kaldığı yerden devam eder...

lakin beyin error vermiştir bi kere ve sinapslar avazı çıktığı kadar bağırmaktadır: "açılmaya çalışılan konum hiçbir zaman sonlanmayacak bir yönlendirme döngüsüne girdi. uyansana lan eşşoğlueşşek!"

oha! ak sakallı, ak fistanlı dede bildiğin subliminale vurmuş ya kendini?! nası la?

nasılı, niyesi boşverilir; hemen yılbaşında uzakta kalan sevdicek aranır:

- aşkım dedelere geldim!
- hı?
- rakamları veriyorum: 4101031010.
- iyi de biletler yedi rakam be güzelim. asdfghjkajskf..
- ya hayret bişi! random random güleceğine mantık yürüt biraz. sıfır dediğin ne ki? etkisiz eleman bildiğin. fazlasını at, kalanıyla da bilet al! her şeyi de ben mi söylicem nedir yani?!
- tamam bebek, sakin ol. bulacağım o bileti, söz.

karşılıklı rest çekilip söz alınmıştır ama yetmez. o bilet bulunacak! tekrar telefona sarılınır, çarşıdaki kardeş aranır:

- efendim abla?
- bana bilet al. numara 4101031010.
- anlamadım. 410'la başlayan bir bilet mi alayım?
- evet. bulamazsan içinde mutlaka 4, 3 ve 1 rakamları olsun. sıfırdan adam olmaz neticede.
- hı hı..

oh be! para benim oğlum, ne diyorum?! var ya, gözümün kaldığı herbi şeyi alacağım lan. o kitapçıya gideceğim misal, 148 maddelik listeyi dayayacağım burnuna tek laf etmeden. venedik'e de gideceğim. gondolcuya sür ulan diyeceğim, tüm filoyu çağır hem de. birinde çalgıcılar, birinde ikramcılar, birinde fotoğrafçılar ohooo, parasıyla değil mi? tabi. kıroyum ama para bende icabında n'aber?

lan bi çıksın yeniden imana gelmezsem benden adisi yok! hayal kurmaktan gözlerim böyle şaşı olmuş düşünüyorum. ne sözler veriyorum ama. ulan dede diyorum, ikramiye bana çıkarsa seni de paşalar gibi yaşatacağım. valla bak. bi daha o rüya senin bu rüya benim sefil olmak yok! sadece benim rüyalarımın dedesi olacaksın, keyif çatacaksın şu ahir ömründe. derken derken telefon çaldı.

- aşkım aldın mı bileti?
- bebeğim çok aradım ama istediğin gibisini bulamadım. ben de senin şansına çektim bi tane.
- ya ama dede öyle demedi ki.. 410 dedi.. 3 dedi.. sonra 1 de..
- iyi de aşkım son gün mü dedi?
- ne biliim ya?! nur yüzlü mübareğe niye geciktin mi diyecektim? hayret bi şey. iyi tamam.

ardından kardeş gelir...

- aldın mı biletimi?
- bulamadım.
- nası bulamadım? bakmadın di mi?
- baktım tabii. yalan mı söyleyeceğim?
- o zaman tek bi yere baktın di mi?
- ya hayır, her yere sordum ama bilet kalmamış. son gün bilet alındığı nerde duyulmuş?!

üf tamam be, önceden alınmış biletler vardı, onlara çıkar belki. ne yani koskoca dede yüzünün nuruyla kafa bulacak değil ya? vardır bir hikmeti..

en nihayetinde çekiliş yapılır ve büyük ikramiye 3'ü, 4'ü, 1'i bol bir bilete çıkar: 4336149..

hay ben böyle aşkın ızdırabını.. ulan ak sakalına tükürdüğümün dedesine bak, hem doğru numaraları ver hem de son gün bitmek üzereyken gel! fistanı çimen lekesine bulanasıca. bilinçaltı labirentlerinde yok olasıca. elbet bir gün bir rüyanın kuytusunda yakalarım seni!

e ama ben dediydim; zaten doğru dürüst bi dede olsaydı dedim, rüyadan diil kapıdan girerdi dedim. peh!

annneeee bittieeee..!

2011-12-31T03:14:00.002+02:00

2011'in tek cümlelik özeti :

"seneye bak, bokum gibi!"

2011'in tek kelimelik özeti:

dictionary.com'a göre bu yılın dünya çapında tekabül ettiği kelimenin anlamı "bir olaya, bir nedene ya da gelişmeye bağlı olarak herhangi bir konu hakkındaki fikrini ya da tavrını hızlıca değiştirmek.." örnek olarak da -ne hikmetse- wall street olayları ve ortadoğu isyanları verilmiş. yaniii, gaza öyle bir gelmek ki protestolarda çılgın atmak.. yaniiii... "tergiversate"

biz ise "hassiktir" diyoruz.

2011'in tek şarkılık özeti:

anathema'dan geliyooorr.. looost controllll! rocker görünümlü emo bir ruhum var, evet. sözleri senin de içinde yankılansın istiyorum, fade-out'taki keman seni de öldürsün istiyorum, al dinle istiyorum:

2011'in tek şiirlik özeti:

"sessizlik.
artık ne soru, ne yanıt.
sessizlik.
ne cümle, ne sözcük.
yalnızca sessizlik.
kapkara gece.
- nerdesin?
- hiçbir yerde.
- keşke."

ferit edgü / binbir hece

ben bunu çevreye verdiğim rahatsızlıktan dolayı yazdım

2011-09-06T03:16:00.002+03:00

"yalnızca doğru ağlama tarzını belirleyebilmek için tüm örnekleri bir kenara bırakalım. söz konusu ağlama, skandala dönüşmez, kendine koşut olan, acemice benzeyen her türlü gülümsemeye de sövüp sayar.

ortalama ya da sıradan ağlamalar, yüzün baştan başa büzülmesine, gözyaşı ve sümükle beraber sesin kısılmasına neden olur. burun akıntısı ağlamanın sonunda ortaya çıkar, gözyaşları durduğunda hararetle sümkürülür.

ağlamak için imgeleminizi kendinize döndürün. fakat bunu dış dünyaya inanma alışkanlığı edindiğinizden dolayı başaramıyorsanız, karıncalarla kaplı bir ördek ya da hiçbir zaman kimsenin girmemiş olduğu magellan boğazı'ndaki körfezleri düşünün.

ağlama başlar başlamaz, görgü kuralları gereğince, yüz avuç içi içeri döndürülerek iki elle birden kapatılacak. çocuklar, kollarından birini yüzlerinin üzerine kapatarak ve öncelikle odalarının bir köşesinde ağlayacaklar.

ortalama ağlama süresi: üç dakika."

julio cortazar / ağlamak için açıklayıcı bilgiler

**********

hanife teyze, sözüm sana...
anahtar şıkırtısını duymasıyla kapıyı aralaması bir olan meraklı kapı komşum, işyerime gelip gidenler, gözyaşlarımın her bir damlasını üzerine alınan sevdiceğim, otobüsteki "aa bak lan kız ağlıyoo"cular; size söylüyorum: "seninle alakası yok" cevabının kulağa bir nevi çemkiriş gibi geldiğinin farkındayım ama yapabileceğim bir şey yok. sonuçta neden ağladığımı bilmiyorum canını yediklerim, gelmeyin üzerime!

yani nasıl anlatılır ki?! çok ağladım şu iki hafta boyunca ben. hani böyle içim dışıma çıkar gibi, hani üzerine doktora tezi hazırlar gibi ağladım. öyle de sebepsiz ki.. bir sabah kalktım, baktım ağlıyorum, öyle de gitti iki hafta.. ilk başta meraklananı, yardım teklif edeni, omuz uzatanı çok oldu tabii. hep aynı diyaloglarla geçti günlerim:

+ aaa, du bakim ağlıyo musun sen?
- böhüüü..
+ ama ne oldu ki? anlat istersen?
- bilmiyorum ki, fırk! yok bi şey galiba ya..
+ olur mu ama? var ki bir şey ağlıyosun..
- vallahi yok bir sebebi. seninle alakası yok en azından.. ühü ühüüü..

----------------------------

sevdicekle yaşananlar daha bir başkaydı tabii..

+ canım? ağlıyorsun sen?!
- yok ağlamıyorum..
+ e bu yaşlar ne o zaman? söyle hadi, kim üzdü benim bi tanemi?
- ne yapacaksın ki? dövecek misin?
+ döverim gerekirse.. sen söyle bi..
- ya saçmalama ya! fırk! yok bi şey hem!
+ ama üzülüyorum ben. anlat lütfen..
- ya bilmiyorum dedim ya, gelme üzerime.
+ ben mi bi şey yaptım yoksa?!
- ya niye üzerine alınıyorsun ki?! böhüüü.. seninle alakası yok taam mı?

----------------------------

ha, bi de hanife teyze var...

+ merhab.. aaa neden ağlıyorsun kızım?
- yok bi şey teyze..
+ a yok vallahi ağlıyorsun. bak şunca yıllık tanışıklığımız var, anlat allasen.
- teyzecim yok bi şey dedim ya. söyle sen ne istediğini..
+ al mendil, al! ağlama kızım hiç değer mi? o uzun saçlı mı üzdü seni yoksa?
- ya ne alakası var? vallahi yok bi sebebi, yorma sen aklını.
+ ne yani, senin aklın almaz mı diyorsun bana sen şimdi?
- estağfirullah teyzecim, o ne demek öyle? seninle ilgisi yok diyorum sadece!
+ deli ayol! insanlara iyilik de yaramaz oldu. hıh!
- böhüüü.. allaaam öldür beni!

ama insanoğlu alışan hayvandır, derler; bir süre sonra alıştılar. "yine ağlıyorsun ha? hadi bakalım kolay gelsin. ehehe.." türü sözler duymaya başladım görenlerden. eş dost da anlamaktan vazgeçti, hani tüm müdahalelere rağmen akıtan bir muslukmuşum gibi bir köşeye koyup kendi halime bıraktılar beni. haliyle ben de kendimden vazgeçtim tabii. durur elbet, dedim... biter dedim.. bitmeli, dedim... bitmedi... henüz.

tek bildiğim, mutsuz olduğum. budur. sürekli ağlamaktan kaynaklı mı mutsuzluğum, yoksa mutsuz olduğum için mi ağlıyorum.. hiçbir fikrim yok. başlarda kasıyordum kendimi "neden ağlıyorum ki şimdi ben?!" diye, kasmıyorum da artık. kapana kısılmışlık duygumu yoğunlaştırmaktan başka bir işe yaramıyor çünkü. ne kasıyorsun lan işte, zırla gitsin.

umut sarıkaya misali..

"ağladım, çok ağladım. ağlarken sakızım ağzımdan düştü."

yaz günü duş almayan cenabet! olum seni kınıyorum ve sana çok pis laflar hazırladım lan!

2011-08-15T05:48:00.003+03:00

zaman ve mekan algım kokulardan oluşur benim. bana yol sorma gafletine düşmüş bir zavallıya "ekmek kokularının olduğu aradan gir, bir yüz metre kadar sonra çöp kokuları yoğunlaşmaya başladığında sağa dön, az ileride envai çeşit baharat ve salça karışımından oluşan bir koku alacaksın. dur ve karşıya bak." demem pek olasıdır mesela. henüz yavru sayıldığım dönemlerde bunu bir süper güç olarak algılamış olabilirim, hatırlamıyorum. fakat artık eşek kadar olmam hasebiyle sahip olduğum bu özelliğin fizyolojik bir defo olduğunun farkındayım ve hayır, nedenlerini de merak etmiyorum. neticede alacağım cevap hiç de seveceğim türden olmayabilir. son derece uzak atalarımdan biri kurtla köpekle falan çiftleşmekten hoşlanan sapık bir hominid çıkarsa eğer, oturup üç gün ağlayabilirim çünkü. halbuki bana ne milyonlarca yıl önce yaşanmış sıradışı zevk gecelerinden? ama işte elimde değil, ağlarım.

tıpkı yol tariflerimde olduğu gibi mevsimsel döngülerin belirleyicisi de kokulardır benim için. kışın geldiğini ayak, yazın geldiğini ter kokusundan anlarım ben. o ara depresyonda olabilirim, zaman ve mekan algımda kısıtlamaya gitmiş olabilirim, mecnunu delirmiş leyla misali fotosentez yapıyor olabilirim... ama dünya ahvalinden ne kadar kopuk bir yaşam tarzı benimsemiş olursam olayım illa ki nefes alıyorumdur ve bir gün bir otobüse binince "aa yaz gelmiş ya la.." diyerek ayılıp kendime gelirim. öyle bir kokudur ki o, xanax falan bi köşede zırıl zırıl ağlarken elinden tuttuğu gibi dibine vurduğun depresif çukurdan çıkarır seni.

makarayı biraz geriye sararsak..

adam ya da kadın sabah kalkar, yüzüne göstermelik değdirdiği bir kaç damla suyun ardından üç günlük giysilerini üzerine geçirir ve dazlak kafada yumurta pişirmeye müsade edecek kadar ısınmış yaz güneşine çıkar. adamın ya da kadının bedeni doğal bir tepkime sonucu ter adı verdiğimiz bir sıvı salgılamaya başlar ki, normalde kokusuz olan bu sıvı en son tıraşlanma seansının üzerinden iki-üç hafta geçmiş koltuk altlarında kaynayan bakterilerle marine edildiğinde bu özelliğini kaybederek duş almaktan bihaber sahibini kimyasal bir tür bombaya çevirir. ve o ayaklı bomba da gider, otobüste leyla leyla dışarıyı seyreden mefistonun gariban suratında patlar.

tam o sırada replik: "aaa yaz gelmiş ya la.!."

gerisi hep aynı. "astım krizim tuttu, inmem lazım!" diyerek otobüsü en saçma yerlerde durdur ve kendini dışarı at. içinden toprağı öpmek gelecektir, gelmesin. çünkü eğilirsen kusarsın. onun yerine yaşadığı travmadan ötürü hala baygın olan reseptörlerini canlandırabilmek için en yakın eczaneye kapağı at ve kolonya kokla... ama artık bezdim. şu dakkadan itibaren bas bas bağırarak devleti göreve çağırıyorum. hatta bir kaç çözüm yolu bile önerebilirim:

1. her evin kapısına birer koku dedektörü yerleştirmek: temelde metal dedektörleri baz alınarak kurulacak olan bu düzenek, kapıdan çıkmak isteyen herkesin temizlik seviyesini ölçerek toplum sağlığını tehlikeye atacak ölçüde pis olanlara denk geldiği anda kapıyı pencereyi kilitleyecek bir alarm sistemine bağlanabilir. böylece dışarı çıkabilmek için bireyin gidip bi güzel keselenmekten başka çaresi kalmayacak ve sokaklar mis gibi kokacaktır. kurulacak bu düzeneğin yanı sıra, her haneye kişi sayısına göre değişecek miktarlarda roll-on tüketiminin şart koşulması gerekir. neticede antiperspirant candır.

2. gezici kişisel bakım timi kurmak: karavanla gezmesi gereken bakım timinin görevleri arasında, kokan birisini tespit ettikleri anda yaka paça karavana sokmak, çığlıklara aldırmadan sıcak suyla bir güzel yıkamak, bakterilerin yaşam alanı sayabileceği bölgeleri kıllardan arındırmak, ardından kişiyi pudraya boğarak "sıhhatler olsun" dilekleriyle beraber yeniden sokağa salmak sayılabilir. bu açıdan bakınca timin bir adet tellak, bir adet ağdacı kadın, kokuya duyarlı bir adet köpek, bir adet kozmetik uzmanı ve herşey olup biterken başında söylenip kişiyi utandıracak bir adet dırdırcı kadın'dan oluşması tavsiye edilir.

3. mefisto'yu burun ameliyatına sokmak: evet, eminim ve son kararım. normal bir insanda olması gereken koku reseptörlerinden bir kaç misli fazlasına sahibim ve onlardan kurtulmak istiyorum. sokağın öbür ucundaki insanın kokusunu almak da ne yani? hem neden sapık ilişkilere girmiş atalarımın cefasını ben çekmek zorunda olayım ki? istemiyorum arkadaş, gerekirse burnumu toptan alın ama kurtarın beni bu dertten ya.. lütfen lan!

memleketimden oruç manzaraları...

2011-08-12T06:02:00.001+03:00

- beşiktaş bayan voleybol takımı alt yapı oyuncusu 19 yaşındaki nurcan ibrahimoğlu, antrenmandan çıkarak bahçeköy- 4. levent otobüsüne bindi. otobüste erkek bir yolcu tarafından üzerindeki şort nedeniyle ilk önce sözlü taciz edilen genç kız, daha sonra dövüldü...

- erzurum'da, ramazan ayında sokakta sigara içtiği gerekçesiyle tartaklanan kadın, öğrenci yuduna sığınarak polisten yardım istedi. polis olay çıkaranları gözaltına almak isteyince çıkan arbedede bir polis ve iki kişi hafif yaralandı. olay çıkaranlar savcı tarafından serbest bırakıldı...

- turistlerin de ilgi gösterdiği asmalımescit ile beyoğlu’nun arka sokaklarındaki içkili restoranların önüne konulan masalar ramazan ayı nedeniyle zabıta baskınlarıyla kaldırılıp götürüldü. aynı olay cihangir'e de sıçrayınca, bu mekanların müdavimleri yapılan baskıyı protesto etti...

********************

sübhanallah kardeşler, ne ibretlik tepkilenmişsiniz öyle! aynı ben. geçen yolda yürüyorum misal, baktım karşıdan biri kopası dilini iki karış çıkarmış, dondurmasını yalaya yalaya geliyor. dedim, ne iş? valla ne olsun diye girdi cümleye beynamaz, bi türlü susmak bilmedi. artık nasıl dellenmişsem çektim benim emektar haydar'ı zuladan, abi noluyo demeye kalmadan verdim sopayı verdim sopayı.. allah seni inandırsın çevre sakinler zor aldılar elimden de bıraktığımda nah böyle me'liyordu. oh iyi oldu kafire! vallahi yok hümanizmmiş, yok demokratik haklarmış, falanmış filanmış diye gek gek konuşanın kafasını mıncıklarım.

bre zındık! oruç bu, şakaya gelir mi? insan nefsi kaypaktır, kadeh gördü mü dayanamaz, sigaraya hiç gelemez.. hele ki şort.! allah muhafaza dinden eder müslüman adamı. şu mübarek ayın yüzü suyu hürmetine dövülen kafir sayısınca sevap point kazanacaksınız, diye boşuna mı demiş peygamber?

o sebepledir ki, abdestli ellerinizden sopa, oruçlu ağzınızdan küfür, inançlı yüreğinizden vahşet eksik olmasın pek sevgili din kardeşlerim. selametle...

isteyenin bir yüzü kara, vermeyenin allah belasını versin

2011-08-05T05:05:00.005+03:00

geliş gidişlerim biraz karışık olsa da, pek fazla yorum yazamasam da okuyorum sizi. valla bak. hem üstüme gelme rica edeceğim, rezil durumdayım bildiğin. geçenlerde bir sabah uykuyla uyanıklık arasında salınırken aklımdan geçen ilk cümle "kafamda hiç yer kalmamış gibi" oldu mesela. hangi insan evladı güne böyle başlar ki? ayrıca evet, kafam küçük benim. herkesin milyonlarcasına sahip olduğu gri hücrelerden bende ancak birkaç bin kadar var ve onlar da mütemadiyen su kaynatıyorlar. yarım akıllıyım anlayacağın. o kadar ki, zavallı kafamın içinde dört dönmeme rağmen yorgunluğumu tasvir edecek tek bir kelime dahi bulamadım. yok. sadece yorgunum ve bir daha asla dinlenmiş hissedemeyeceğimden korkuyorum. belirli aralıklarla hayata "beni neden yoruyoğğsuuun??!" temalı sitemler yollayıp "yürü git len!" cevabını alınca da paşa paşa yoluma gidiyorum. ama neden olmasın, neden ısrar etmeyeyim? insanoğlu dönek hayvandır; bazı bazı bezginliğin dibine vurur sonra bir bakarsın zımba gibi atılmış hayata. böyle böyle kendimi gaza getirip "dı sikrıt" olayına bi el atayım istedim. evrenden iste, olsun hesabı. geçen pazarlığa oturduk mesela, dedim "evren, bana ver!" feyk atacak ya, hemen dalgaya vurdu işi.

- oldu canım.. nerden?!
- en güzel yerinden.
- bi bacak göstersem?
- olmaz! hepsini ver.

hazırlıklı gitmiştim allahtan, soktum listeyi burnuna, dedim bunları istiyorum. ya verirsin ya da bu müridini kaybedersin. sonrasında iki kulhu bi elham, haydi allah rahmet eylesin. böyleyken böyle.. buraya da not düşüyorum ki, isteklerim kim vurduya gitmesin. çok pis psikolojik baskı yaparım ben.

1. evren, beni tatile gönder lan allahsız! şu resme her gün bakıp bakıp gözyaşı döküyorum ben, bitsin bu çile. lüks oteller, efendime söyleyeyim spa seansları falan olmasa da olur. palmiyelerin altına hamak kurup yatarım ben. ufak tefek bir şeyim zaten, neresi olsa sığarım anlayacağın. ortama uyum sağlamakta üstüme yoktur. stilimi bukalemuna, psikolojimi "sörvayvır mod"a ayarladım mı her şey biter benim için. tencere tava da alırım yanıma, balık tutarım, midye toplarım, hindistan cevizi kırarım... elimden her iş gelir abi, yok mu şu garibe seyşellerde bir cennet köşesi yani? tamam lan, atar yapma. olmadı bi masör yolla eve, kulunçlarımı açsın, omuzlarımı gevşetsin, bi de kahve yapıp gitsin. ben ona da razıyım.

2. lamı cimi yok, artık köpek istiyorum. bana şöyle baksa tüm yorgunluğum su misali akacak sanki paçalarımdan. sevdiceği ikna etmeye çalışmaktan ayrıca sıkıldım, o işi de sen hallet bi zahmet. yok zaman alırmış, yok bahçeli evimiz olunca sözmüş, falanmış filanmış.. bezdim yeminle. baktı olacak gibi değil, en son "ben senin köpeğin olurum" deyip iki hav hav falan yaptı, "abi büyüksün!" diye elini sıktılar etraftakiler sana ne diyorum? anlayacağın benim dilimde tüy, çenemde derman tükendi, sana devrediyorum. artık döver misin, söver misin, topuklarına mı sıkarsın, dansöz elbisesi giydirip sokak sokak dolaştırır mısın, bilemem. ben sonuca bakarım. eti senin kemiği benim ayrıca, senden mi sakınacağım nedir yani?

3. evi değiştiresim var, mümkünse kafayı yememiş bir ev sahibiyle muhatap et beni. zira sıcaklardan mıdır nedir, hepsinde bir bunama hali peyda olmuş durumda. geçen bir eve bakmaya gittik misal, biz evi 3 oda 1 salon biliyorduk ki öyleymiş de zaten. amma velakin adam iki odayı kapatacakmış da, bizden de hiç kapatmamışcasına kira talep edecekmiş de... deli lan bu, deyip hemen uzaklaştık oradan. hayır herkes mantık sahibi olacak diye bir şey yok, tamam. ama her deli ev sahibi olacak diye bir şey de yok di mi ama?! tanrı canı sıkıldıkça böyle tipleri salıyor bence aramıza ki, bizim de canımız sıkılsın, ayrı gayrı olmasın. ama bende derman kalmadı. bu işi de hallediver hazır elin değmişken.

şimdilik bu kadar. üç vakte kadar oldu oldu, olmadı yine kapındayım; bil istedim. köpek istediğimi söylemiş miydim? peki.

amy öldü, hadi cesedine tükürelim!

2011-07-27T04:45:00.000+03:00

"artık amy winehouse'tan geriye kalanlar da küle döndüğüne göre, hayatla başa çıkabilenler olarak biz, artan ahlak yüzdemizin şerefine kadeh kaldırabiliriz. ama sadece bir tane! çünkü biz iyi, verimli ve ahlaklı bireyleriz. ardımızda lekeli ayak izlerimiz yok mesela, hatalarımız yok. biz mükemmeliz. zorlu insanlık tarihimiz boyunca amy gibilerin üzerine oynadığı mazlumlar bizdik. şeytanın kabarık saçlı tohumları meftun eden sesleriyle ayartmaya çalıştılar bizi, ellerinden düşmeyen kadehleriyle "rehabilitasyona hayır!" dediler.. delik deşik damarlarını gösterip "iyi değilim" de dediler gerçi, ama biz böyle iyiydik; iplemedik. baktılar olmayacak, zevk yelpazesi hayli geniş nice günahlar serdiler ayaklarımızın altına da bana mısın demedik. nihayet "beklenen ölüm" gelip çatınca da derin bir oh çektik. içimizde gizlediğimiz ahlak polisinin ipini saldık ki, kanmaya müsait olanları uyarıp "bakın işte, desin, gördünüz mü? kötü çocuk olmanın sonu budur!" ama aslında kendimizi tebrik ediyorduk satır aralarında, biz iyiyiz dedik, güzeliz. biz aşırılık nedir, bilmeyenleriz. nar gibi kızardı egolarımız. ve fakat yetmedi, yetinmedik. hala yaşama cüretini gösteren "öteki"lere de ölüm istedik. 27'nin lanetine hikayeler düzüp, ibret alınmasını istedik. gencecik yaşında heba olmuş bir hayata üzülenlere daha onurlu ölümleri misal gösterdik. ve en sonunda bir cesedin üzerinden yaşadığımız orgazmın keyifli kızarıklığı hala yanaklarımızdayken ve içinde savrulduğumuz onca kavram karmaşasını da görmezden gelmeyi bilerek yine sana geldik.

sev bizi, tanrı!
çünkü biz kendimizi sevdik...

bizi cennetine al!
çünkü biz bu uğurda insanlığımızdan feragat ettik...

amin."

ölülerin ardından ibretlik masallar kotaran his kabızı vatandaş! ah ne mükemmel bir ikiyüzlüsün sen.. ne görkemli bir yalancısın. bak sana söyleyeyim, içinde hala böbrek taşları misali taşıdığın günahların ve gizli pişmanlığını yaşadığın hatalarınla oh çekiyorsun ya şimdi, yalan! hala çirkinsin. o yaşadığın tatmin olsa olsa bir orgazm taklididir ki, buna inanabildiğin için gördüğüm en büyük aptallardan birisin. hayatla her başa çıkamadığında, yığılıp kaldığın her köşebaşında, ellerin paslı bir jilete her uzandığında bunu hatırlamanı isterim. bunu ve senden olmayanların ölümüyle düze çıkmak üzerine kurduğun beş para etmez medeniyetinin içine tükürdüğümü..

ah ulan, sen var ya sen.. son günlerde cinnete meyyalimin sebebisin sen.

yakarım lan burayı, komple yakarım!

2011-07-08T02:29:00.013+03:00

sevgili deep, googhan, rory, ve mia "evinde yangın çıksa ve tek bir eşya kurtarmak zorunda kalsan neyi kurtarırsın?" diye sormuşlar.

aklıma en akla ziyan felaket biçimlerini dahi öngören holivud menşeli tipler geldi bir anda. sosyo-psikolojik kastın en altında komplo teorileri üretip duran, toplum içinde en kibar tabiriyle "deli" olarak anılan bu kişiliklere de hep özenmişimdir zaten. ben sorun çözücüden ziyade, felaket sebebiyimdir çünkü. evi ajanlar bassa sebebi benimdir, çok atarlı bir anımda yolda rastladığım bir takım elbiseliye gıcık olup kaslı erkeklerin yatakta iktidarsız olduğu teorisinden bahsetmiş olabilirim mesela. yaparım evet. adam da fena içerler, şubede ne kadar yandaş bulursa artık, hep beraber "devletin testesteron seviyesine laf etmek"ten evimi basıverirler..

ya da yangın çıksa kibriti çakan meşum el kesin benimkidir. hayır, daha önce çıkardım oradan biliyorum. ama sağlam sebeplerim vardı, anneannemden çekirdek araklamaya çalışıyordum bi kere. gerçi olay nasıl oldu da koca evi kül eden bir yangına dönüştü, işte orasını ben de anlamadım. hatta hala sülalecek toplanıp tartıştığımız bir muammadır bu. azmettik, çözeceğiz. yoksa ben de isterdim evin orasına burasına gizli bölmeler dolusu illegal öte beri yerleştirmeyi, efendime söyleyeyim yatak odasının zemininden ormana doğru kaçış amaçlı yararlanabileceğim tüneller kazmayı felan ama arıza çıkaran bünyem böyle alengirli şeylere müsait değil. bi kere zaten apartmanda ikamet etmekteyim ve arka cephede de kurda kuşa karışabileceğim karlı ormanlar falan yok. kader kısmet işi bunlar tabii.

tüm bunları düşününce, zavallı çantamın o kafası karışık, rezil hali sevindiğim tek şey olup çıktı. şöyle ki, içine abuk sabuk satırlar çiziktirdiğim defter çantada, kimlik, cüzdan vesaire çantada, lap top çantada.. dolayısıyla çantamı kaptığım gibi sebebiyet verdiğim yangından uzaklaşmam yeterli gibi görünüyor. aman canııım.. ben zaten eline geçen tüm öte beriyi çantasına tıkıştırıp, onu da utanmadan sevdiceğine, kardeşine felan taşıtan bi kız olmanın faydalarını bir gün göreceğimi biliyordum, şerefsizim biliyordum!

mimlediklerim;

mon clementier
falanca filanca
yaş tahta
sadece umut
aman be hayat!

kolay gelsin...

belki de susmak, gerçeği anlatmanın tek yoluydu..

2011-07-06T05:23:00.001+03:00

insanlar konuşur...

iletişim özürlü ve içe kapanık bir bünye için evrimin en büyük hatasının adı budur: "wernicke" beynin konuşmayı mümkün kılan merkezi.

siz hiç tıbbi bir engeli olmadığı halde konuşmayan, içine duyularıyla soğurduğunu dışarı kelimelerle atmayan bir insan gördünüz mü? ben görmedim. ve fakat hep böyle birini düşledim. ben anlatacaktım, o dinleyecekti. gülecektim, dinleyecekti. ağlayıp küfredecektim, o sadece dinleyecekti. ve ben tüm bunları yaparken gözlerim onun yüzüne bir anlığına dahi kaymadan karşıdaki duvarı inceleyecekti. fazlasıyla kaba, benmerkezci ve ahlaksız bir tutum mu? olabilir, ama bunu düşlemekten kendimi alamıyorum. çünkü benim için duygulardan bahsetmek zorlu bir eylemdir. kucağımda ceset taşımayı hislerimi açıklamaya yeğ tutarım. başkasının yanında ağlayamayanlardanım ben, sevdiğini söyleyemeyenlerden. hiçbir zaman yanımdakinin kulağına eğilip "canım yandı" diyememişimdir mesela. bu cümleyi sarfetmem için o insanla bir daha asla karşılaşmayacağımı garantilemiş olmam gerekir. çünkü ertesi gün son derece iyi niyetli de olsa bir soruyla karşılaşmak muhtemeldir ki, hayatta en sakındığım şey neredeyse budur. ben daha çok söylediklerim bir an sonra unutulsun isterim, bir daha lafı edilmesin, bir suç ortaklığıymışçasına geçmişe gömülüp gitsin. kuyuya bağırmak isteği benimkisi. peki ya kuyuların devri çoktan bittiyse? ve zaten insanlarla kuyuların tabiatı hiçbir vakit örtüşmediyse?!

edip cansever'in mucize kabilinden bir masası vardır ya hani, koydukça koyar üstüne de masa bana mısın demez onca yüke. kendimi onunla bir tutmaya ne zaman başladığımı hatırlamıyorum ama sihirli bir tarafım olmadığını fark edeli çok oldu. an geldi yıkılacaktım, artık kendi fazlalıklarımı taşıyamaz olmuştum. tanrının ustalık işi değiliz biz, insan ruhu o kadar da elastik değil işte. hayata sürtünerek yaşıyoruz çünkü. sürtünme katsayısı arttıkça ruhun da çatırdamaya başlıyor ve öyle bir an geliyor ki, kendi ateşine çıra olmamak için ayaklarını toprağa gömüp fazla elektriği boşaltma ihtiyacı hissediyorsun.

sizin ruhunuzu gömdüğünüz kümbetler nerede ya da kime sır diyerek emanet ediyorsunuz anılarınızı, bilmiyorum. ama ben arka kapılarımın yerini belli etmeden, hiçbir kaprisimi rahatsız etmeden yaşayabilmenin yolunu defterlerde buldum. öyle ahım şahım şeyler de değiller hani; benim attığım adım sayısınca yol katetmekten yıpranmış, akla hayale gelmeyecek yerlere saklanmaktan hırpalanmışlar. hem sayfaları da kalbim kadar temiz falan değil üstelik, çoğu yerinde düşünürken bilinçsizce çizdiğim o resimlerden var ve santimetrekareye düşen gözyaşı miktarına göre değişiyor kabarıklıkları. hatta şimdi bakınca, bir başkasının hayatını yaşamaktan ölümün dahi zevkine varamamış, onca anı yükünün altında sırtı bükülmüş ve omuz seviyesi olması gerekenin hayli altında seyreden cansız bedenler gibiler. yakmam lazım biliyorum, rahatı çoktan hak etmiş sayfalardan arta kalanları rüzgara savurmam lazım. ama yapamıyorum. her sayfasına kazınmış satırlarda handiyse atan nabzı hissederken varlığını alevlere teslim etmek.. bunun cinayetten ne farkı olur?

aksine, ilk aldığım o gün aklımda yeniden canlanırken ellerim kapağına uzanıyor. dünyanın en büyük gizini eşikten geçirip odama taşıyormuşum gibi hissettiğim an.. masama koyup da "ben bununla ne yapacağım ki şimdi?!" diye kaldığım an.. aradan bir müddet geçtikten sonradır ki, ilk sayfasına rastgele iki cümle yazdığım an...

"insanlar konuşur... ve evrimin en büyük hatası budur."

not: "anılar ve anıların yüklendiği eşyalar" konulu bu zorlu mimi çok sevgili ayl-in yollamıştı. mimden çok, vahşi bir kumpas olduğunu ancak yazarken gözlerim dolduğunda anladım. ayl-in'e en içten teşekkürlerimle :)))

bugün zaman akmasın dursun, ben içinden geçeceğim

2011-07-01T05:08:00.000+03:00

insanları genellemelerin içine tıkıştırıp etiketlemekten hazzetmesem de "aşık kadın" diye kanun hükmünde evrensel bir gerçek var ki, bunu inkara lüzum olmadığını ben bugün bir hemcinsimin yüzüne aval aval bakıp cümle kuramazken anladım.

kadın aksi, kadın nalet... olabilir tabii, çeşit çeşit insan var. neticede doğar doğmaz tarzlarına göre sınıflandırılmış renkli karakterlerle dolu bir gardırop sunmuyorlar sana. ilk gördüğünü üzerine geçirip bir aceleyle hayata atılıveriyorsun. gerisi ailene ve yaşam şartlarına kalmış; mevcut malzemeyi ne kadar şekillendirebilirlerse, toplamda o kadarsın artık. da, ben de aksi bir insanım. hem huysuzum da üstelik. belki de salt bu sebepten bu kadından ölesiye nefret ediyorum. hani sonradan kendimden utanacak olmasam, ablayı her türlü sözlü şiddete maruz bırakıp evine ömrü billah toparlanamayacak jöle kıvamında bir psikolojiyle gönderebilirim. o derece. amma velakin kendimi tutuyorum. gerçi bugün farklı, bugün sol yanımdan kalktım ben. sürekli geri sayım halindeyim. herşeye sinirliyim, tüm iğrenç vasıflarımın önüne çektiğim bariyeri yıktım, bütün dünyayı karşıma alıp iblislerimi saldım.. deyim yerindeyse, koskoca insanlık bir yanda ben bir yandayım. sevdicekle de kavga etmişim hazır, allahım bana yan bakan birini bul diye avuçlarımı kaşıyorum. bilmem anlatabildim mi?

bu vaziyette çekmeceleri karıştırırken giderek yaklaşan ayak seslerini duymamla ayağa dikilmem bir oldu. bak sen şu gelene.. tanrının yaramazlık yapası var bugün, bak kurbanımı gönderdi bile! üç kulhü bi elham oku da gel kızım, bugünü unutamayacaksın! derkeeen, içeri adımını attı ve daha ben çemkirişli hitabıma başlayamadan şakımaya başladı:

"aaayyy, ne güzel bi gün dii mi? çok severim yazı beeenn! hem zayıflamışım da zaten. tartıldım bugün, tam iki kilo vermişim. dukan diyeti diye bi şey buldum, sürekli protein alıyorsun ve çok hızlı kilo veriyorsun! haarika bi şey!!!"

haydaaa! tanrım dalga mı geçiyorsun? e ben çemkirecektim hani? çok atarlı laflarım vardı hali hazırda?! yok. hepsini yuttum, aval aval suratına bakıyorum. suratı da şirinleşmiş mi ne? mermer misali katı yüz ifadesine handiyse kazınmış o çatık kaşlar nerede, bu sürekli nutella kaşıklarmış gibi gülücükler atan kadın nerede? allahtan telefonu çaldı da iki karış ayrılmış ağzımı toparlamaya vakit buldum o arada. gerçi toparlamasaymışım da olurmuş hani, iki dakika sonra yeniden ayrılacak ağzın nesini toparlıyorsun? şu konuşmaya baksana..

"canım? hiç işte, vakit öldürüyorum bi tanem. hem ben sana küstüm, yarım saatte bir arayacağım demiştin, beş dakika geciktin!"

hönk!

"sen nerdesin? yaa gitmeee.. özlerim ben seni..."

tövbe estağfurullah.. hatun gözlerimin önünde bir memeli türünden öbürüne doğru mutasyon geçiriyor. ağzında şeker varmışçasına kelimeleri ezip büzüşü, mırlaması, giderek guruldaması... bir dakika önce garip bir insan türüyken, hemen akabinde kedigiller familyasına yaptığı transit geçişi ağzım açık izliyorum. yine! yok ben bugün toparlayamayacağım bu ağzı. yalnız bu biraz aynaya bakmak gibi, sinir ediyor insanı. kendi mırlamalarım falan geliyor aklıma, ki mırladığımı da şu an farkediyorum.. demek sevdiceğin kollarında nazlanırken bedenimi terketsem, kendi gözüme şu karşımda handiyse karnının kaşınmasını bekleyen hatun gibi görüneceğim. hay eros'un okları! bildiğin deliymişim lan ben. parapsikolojiyi neden sevmediğim şimdi anlaşıldı.

herşey bir yana, bütün kadınlar aynı aşık oluyormuş meğer. tavır, tarz, hayata bakış, sosyal konum, eğitim seviyesi falan geç bunları. aşk kanını seyrelttiği zaman aynı psikozun yolcususun demektir, ben bugün bunu anladım.

hak yemeyen cin istiyoruz!

2011-06-27T04:32:00.000+03:00

sevgili aman be hayat sağolsun, bir mim göndermişti de yazamamıştım meşguliyetten. mim konusu şöyle;

bir lamba cini çıksa karşınıza, "dile benden ne dilersen sahip!" dese, tek bir dilek hakkınız ve düşünmek için de bir saatiniz olsa,

1. ne yapardınız?
2. ne dilerdiniz?
3. dileğinizi seçmek kolay olur mu?

biraz geciktirmiş olmaktan dolayı özürlerimle beraber, lafı fazlaca uzatmadan cevap vereyim istedim.

ne yapardım? : bir beş dakika kadar katatonik vaziyette kaldıktan sonra allah yarattı demeden şöyle okkalı bir tokat akşederdim bir kere. çok amaçlı bir tepki bence bu, öyle deme. misal, tokadı hiç istifini bozmadan savuşturabilirse gerçek bir cindir, yok savuşturamaz da yerse senin benim gibi bir ben-i ademdir. ki böylesi cıvık şakalardan hiç hazzetmem, akabinde şaka sahibinin suratına tükürmeyi de görev addederim. gerçekten cin olması durumunda ise tokat, iki dileğimi iç etmesi dolayısıyla verilmiş bir haklı tepkidir, kural ihlaline giden cine haddini bildirecek bir nevi kırmızı karttır, dolayısıyla da üşengeç bünyesine görev bilinci aşılayacaktır. asabi bi insanım ben. işini layıkıyla yerine getirmeyenleri gördükçe az biraz saldırganlaşıyorum, elimde değil.

ne dilerdiniz? : bence bu kısmın değişmesi gerek. "alaaddin lambayı ovalar ve aman allahım o da ne?! lambanın cini yüzyıllar boyunca süren uykusundan uyandığı için bir yandan gerinip esnemekte, öte yandan elindeki dilek listesini sallayarak şöyle seslenmektedir: dile bu listeden ne dilersen sahip.." gibi. evet, böyle iyi; zira öbür türlüsü biraz zalimane. ben ne istediğimi hiç bilemedim ki bir kere. ne istemediğimi bildim en fazla, ya da ne olmak istemediğimi. bu kadar. bu hastalığın tıp dilindeki fiyakalı ismi nedir bilemiyorum ama, pratik hayata yansıması el yordamıyla yolunu bulmak oluyor ki, hiç de keyifli bir özellik değil. üstüne üstlük bi de evhamlı biriyim ben. düşünsene, para pul falan istesen öbür tarafta "şu gördüğün kulun mala mülke çok düşkündü allahım, ben şahidim!" diye ileri geri konuşma ihtimali olan biri bi kere bu. brad pitt'i istesen ha keza, adını yangın ayşe'ye çıkarır da direkt cehenneme postalarlar seni. olmaz yani..

en iyisi, bir saatim dolana kadar ne istemediğimi sıralamak ve gerisini cine bırakmak. ne uğraşacağım seçmekle? biraz da o cebelleşsin, cin değil mi? hem ben istemedim de vallahi kendi zorla verdi, gibi olur. çok iyi olur, çok da güzel, hoş olur.

dileğinizi seçmek kolay olur mu? : şimdiye kadar anlaşılmıştır sanırım ama yine de söyleyeyim, olmaz. seçemem, seçmek de istemem.

bu mim hakkında bir hayli yazıldı sanırım, kimseye paslamıyorum o yüzden. affola...

ben böyle katarsis görmedim

2011-06-22T04:30:00.003+03:00

nerede kalmıştım? evet evet, recebimin hepimizi kucağına oturttuğu balkon konuşmasını izliyordum en son. aslına bakarsan hala da orada, "bu egonun kütlesi var; o balkon yıkılır, taşımaz hacı." dediğim yerdeyim.

du bakalım nasıldı?

her iki kişiden birininin oyundan mürekkep kalabalık maç sonrası holiganları gibi avaz avaz bağırmaktadır:

"kıskaaanaaaanlaar çatlasın!"

derken recebimin tevazuyla şişen sesi devreye girer ve der ki:

"yok çatlamasın, biz onları da seveceğiz! onları da aramıza alacağız! akepe olarak çok farklı heyecanlar yaşıyoruz! herkesi kucaklıyoruz! öpüyoruz!"

lan lan??!

"bugün istanbul kadar saraybosna, izmir kadar beyrut, diyarbakır kadar ramallah, gazze kadar zimbabwe, trinidad tobago kazanmıştır! sultalar yıkılmış, çeteler dağıtılmış, zalimlerden öc alınmış, mağdurlara umut dağıtılmış... ortadoğu, balkan cumhuriyetleri, kahire, arap elleri, diyar-ı rum..." falan derken baktım çok pis gaza geliyorum, ben de balkona çıkıp "i lav jastin bibır!" diye bağırmışım.

ama işte bu kadar. orada kayış kopmuş bende, gerisini hatırlamıyorum. akabinde gelsin fantastik romanlar, gitsin polisiyeler.. kafamı boşaltmak istediğim zaman polisiyelere sararım ben, söylemiş miydim? bir de en sevdiğim ikilinin yeni aldığım bir fantastik serisi vardı, baktım onu da aradan çıkartıvermişim haşmetlimiz sağolsun. böyle büyücüler, cesetler, travma mucidi seri katiller falan derken mabadım uyuşmuş halde silkindim en son. gerçi silkinmeseymişim iyiymiş, kitaplar daha gerçekçi sanki. hayatsa bayat şaka kıvamında kalmış gittim gideli. misal bir helalleşme furyasıdır, almış gidiyor. dün metin lokumcu'nun cesedini çiğneyip geçen başbakan bugün uzlaşmacının allahı kesilmiş, yakaladığını öpüyor, kucaklıyor. kapıma dayanıp "öpüjem uleyn!" diye nara atacağından korkmaktayım son tahlilde. neden olmasın? %50'dir, iki kişiden biridir, yarın birgün iki buçuktan üç olacaktır.. velhasıl-ı kelam, ne yapsa yeridir. ben önümüzdeki dört yıl için icra edeceğim kucak dansına yeni ve de seksi figürler katmaya gidiyorum, sen de başının çaresine bak okuyucu...

ya bu arada..

who the fuck is justin bieber, man?!!

yalan, gerçeğin yaşlılığı mıdır yoksa?

2011-06-07T13:48:00.002+03:00

sevgili ayl-in yalan hakkında ne düşündüğümü sormuş. fazla geciktirmeden ve bir teşekkürü de eksik etmeden cevaplayayım istedim.

hiç yalan söylemem, diyecek değilim; söylerim. pembesi, beyazı şöyle dursun, katran karası olanından da söylemişliğim var mesela. eski bir sevgilime onu çok sevdiğimi söylemiştim bir keresinde. yalan! aşkın zerresi yoktu içimde. ama söyledim. neden, bilmiyorum. o ara fazla içiyor, fazla saklanıyordum. sorularsa hep uğraşamayacağım kadar yorucu gelir bana. öyle sorunca birden, seviyorum demek tahammül fakiri zihnime kolay geldi. garip olansa, onun da yalan olduğunu bilmesiydi sanırım..

bir de bu kısmı var işin, değil mi? yalanı gerçeğe tercih etmek. ince, kırmızı bir hat.

o herzeyi de yedim üstelik. "yalan, insanın onayladığı ve içgüsel olarak gerçeğe kabul ettiği tek sanat biçimidir" demiş ya jean cocteau, öyle işte... gerçeği kabullenmektense, yalanın aldatıcı sıcaklığıyla sevişmek kolaydı. saçını okşardı yalan senin, elleri nasırlı da olsa. tepende akbabalar gibi dönenen migren ataklarını senden uzak tutardı. ağlayınca migrenim tutar çünkü benim, uykularıma aman vermez bir türlü. bir de işin ucunda kalp ağrısı var ki, fena. insanın varoluşu içgüdüseldir ya eni konu, içgüdülerin her daim "hayatta kal!" diye fısıldar sana. benimkilerse bağırıyordu. koydum beni mutlu eden yalanı bavuluma, şehirler arası yolculuklara çıktım. iyiydim, gülüyordum ve fakat nedense hala çok içiyordum. sonra sonra varlığını unutuşa terk ettiğim gerçek düştü aklıma. çok ağladım yalanımdan ayrılırken ben. gözyaşlarımı daha önce kırdığım kalbin diyetine saydım.

hayatın insanı olgunlaştırmak için kullandığı tuhaf yöntemleri var. böyle öğreniyoruz, öğreniyorsun, öğrendim. yalan söylemek zor okuyucu. uçarı renklerdeki ufak tefek yalanlar değil kastım, kalp kırma maharetine sahip olanlardan bahsediyorum. gerçeğin doğasındaki yalınlığın aksine, bu tür yalanların kompleks ve de kusursuz bir mantığı var. ve gariptir, yalan olarak kalabilmesi açısından aynı derecede karmaşık yapıya sahip yeni yeni yalanlarla beslenmeye ihtiyaç duyuyorlar. kendini bile kandırıyor olsan, ipin ucunu kaçırdığın yerde gözünün önüne serilen nahoş manzaraya bakakalıyorsun. ertelediğin gerçeklerin suratına attığı tokatlardır ki onlar, canını faiziyle yakmaktan asla imtina etmiyorlar.

ama bu kadar değil, hayatın işleyişi içinde yalanın zaruretinden de bahsetmek lazım galiba. başucu yazarlarımdan cem aktaş der ki,

''yalan söyleme hakkı'nı savunmak isterim, insanın karmaşıklığı bunu gerektirir sanıyorum. herkesin her zaman doğruyu söylediği bir dünya son tahlilde sıkıcı olurdu ve şu halimizle değer verdiğimiz, önemli bulduğumuz pek çok uğraş olmazdı."

hepimiz yalancıyız millet, o kadar da büyük bir mesele değil. annemize yalan söyleriz, sevgilimize yalan söyleriz, ne yaptığımızla ilgili yalan söyleriz, hislerimizle ilgili yalan söyleriz, nerede olduğumuzla ilgili yalan söyleriz... oysa her birimize özenle kötülenmemiş miydi yalan?! tuhaf. ama evet, köklerinden biri yalanla, diğeri gerçekle besleniyor ve ortaya çıkan garip sentez sayesinde ilerliyor hayat dediğin. fakat bu kısım, yalanın tüm insanlığı ilgilendiren yüzüne tekabül ediyor ki, bırakalım bununla da sosyo-psikoloji baş etsin.

hem nasıldı o elleri öpülesi yazarın döktürdüğü duvar yazısı:

"etimin içine eden, bir kitap gibi son sayfasına kadar devam etmek zorunda kaldığım, karamazov kılıklı dünya, lastiğin patlasa da durmazsın; çünkü yalanla da döner dünya."

mimlediklerim;

vladimir,
@ysun,
D.
maskeli allâme

(mim yazmayı sevmeyenler üzerlerine alınmayabilirler)

hay bin badem bıyık!

2011-06-06T02:49:00.004+03:00

hobaaa! allah eninde sonunda belamı verecek biliyorum. ama güne bununla başlayın lan. sonra gider tövbe estağfur felan çekersiniz. valla bak, çok eğlenceli!!!

"nası gençler kopuyor muyuz??! hell yeahhh!!!"

nükleersiz türkiye istiyoruz!

2011-06-03T20:21:00.002+03:00

http://www.greenpeace.org/turkey/tr/

eyLenin gençler eyLenin, bu dünyada tekerLenin...

2011-06-03T04:05:00.006+03:00

"gelsene dedi bana
       kalsana dedi bana
               gülsene dedi bana
                      ölsene dedi bana

geldim
        kaldım
               güldüm
                        öldüm"

nazım hikmet / öl dedin , öldüm.

...........

ölüme biçtiğin tasvir bu son şiir işte. bu kadar basit, bu kadar sade, bu kadar dahiyane!

şimdi ne söylüyorsam, karanlıkta bir fısıltı gibi sen öğrettin bana. boyuma posuma bakmadan, bi de utanıp arlanmadan dizelerini alıyorum ağzıma. sana sesleniyorum, duyuyor musun nazım, sana..

"a dostum, a kardeşim, a yoldaşım a!... elveda..!!.."

kıskanma ne olur, delir senin de olur!

2011-06-01T04:50:00.000+03:00

bu mim'i pek sevgili, pek bi şirin mia pasladı sağolsun. konuya artık herkes aşikar: "ben küçükken... sanardım." şimdi düşünüyorum da, ben küçükken pek çok şeyi başka pek çok şey sanardım. kafasının içi hayli bulanık bir çocuktum yani. bi de karışık saçlı, kara kuru, çirkin bi şeydim ki, allah kimseye vermesin mümkünse. öyle çok soru falan da sormazdım. her muammaya saçma da olsa sunduğum bir çözüm vardı mutlaka. dedim ya, salaktım biraz...

sözü fazlaca uzatmadan freud dede'ye helalinden bir fatiha sarkıtıp, konu salağı mefisto'nun çocukluğuna insek yeridir bence...

- küçükken sahip olduğum kısıtlı mantığa tanrı fikrini bir türlü kabul ettirememiştim ben. ve sonunda garip, çok tanrılı anlayış geliştirdim. bu fikre göre, en tepede iki tanrı vardır: ilki toprak ana'dır ve adı gereği yerin altında yaşar. hem şu karıncalar neden çok öyle?! olsa olsa toprak ana'nın aşçılarıdır onlar ve yaz boyunca topladıkları yiyecekleri geri kalan mevsimlerde ona servis etmektedirler. yoksa onca kırıntıyı ne yapsınlar?!

allah baba ise, neden bilinmez, karısından uzaklarda, çoook yukarılarda yaşar. yalnızdır bu yüzden. mefisto ona acır ve geceleri yatağında teselli babında onunla konuşur: "merhaba, allahım. yine ben. bugün 23 nisan'dı, ben de kürsüde istiklal marşını okudum. hem de on kıtasını birden! hem de ezbere! herkes çok beğendi! müdür bile öptü beni ama bi daha öpmesini istemem, bıyığı batıyor. kocaman bıyıkları var, böyle fırça gibi. bi de annem sorarsa dondurma yememişim ben, olur mu? kızar. yaz daha gelmedi çünkü. peki sen ne yaptın bugün, sıkıldın mı ben gelene kadar? allah baba? orda mısın??? bi daha da seninle konuşursam, görürsün bak!" ve tanrıya ciddi ciddi küsen mefisto gözlerini yumup uyuyor taklidi yapmaya başlar...

- annesinden eve mutfak robotu alınacağını öğrenen mefisto'yu günler öncesinden koyu bir heyecan basar. iç çekip birlikte oyun oynayabileceği, birlikte sokağa çıkıp diğer çocukları hırsından çatlatabileceği günlerin özlemiyle tutuşur. en sonunda beklediği gün gelir, koşa koşa mutfağa girer ve hayal kırıklığı dolu bir çığlık evde yankılanır:

"hani? hani robot? hani?"
"işte kızım, tezgahın üzerinde."
"ya yok yanlış almışsın ya. bu robot dill ki. bacakları bile yok bunun.. elleri bile yok.. yanlış bu ya.. geri ver bunu! ühüüü..."

- memur bir ailenin evladı olan mefisto, yaşadıkları yarı göçebe hayattan mütevellit çok şehir görmüştür. çok ova, çok nehir, daha da çok ağaç... hepsi de kendi memleketindekilere benzer ama dağlar öyle mi ya? onlar kendine hastır. biri öbürüne asla benzemez, asla. iyi de niye? belki de ölen dinazorların cesedidir bunlar, olamaz mı? onca yıl öyle kalınca taşlaşmıştır belki hem? evet, öyle olmalı. hı hı..

- şu marş meselesi var bi de: "çııııktı kaaaçık kadınlaaar, oooonn yııılda heeerr savaştaaannn!" ya alla allaa.. böyle marş mı olur? şimdi niye kadınlara kaçık demişler ki? ayıp bi kere böyle laflar! düşündüm düşündüm ve sonunda geceleri sırtında mermi taşıyan kadınların gerçekten de biraz kaçık olması gerektiğine karar verdim. "dört bir yanda cirit atan düşmanları görünce herkes az biraz kafayı yer bence zaten, kesin!"

- okulda tek ve çift sayıları öğrenmiştik o gün. garip gelmişti. sonra sonra karar verdim ki, öğretmen dersi eksik anlatmıştı.. bi kere "1-3-5-7-9" erkek, "2-4-6-8" de kızdı. "2" kızların en güzeli, "5" de erkeklerin en yakışıklısıydı! öğretmen olacak bir de.. bunu nasıl bilmez ki, hayret bişii!

- "bak şimdi, biz evcilik oynuyomuşuz, tamam mı? burası da bizim evimizmiş. eve gel şimdi, eve gel. hıh, tamaaam. işten gelmişsin sen, meraba karıcıım dicekmişsin."
   "meraba karıcııım. muck!"
   "ama.. ama.. niye öptün ya?!!"
   "kocalar karılarını öper ki, akıllım!"
   "ya yok istemiyom ben ya! hamile kalırım sonra.. geri al öpücüünü, geri al! ühüüü!"

- ne yani, yıldız denen şeyin hem suda hem de gökte olması mantıklı mı sizce? bence değil, küçükken de değildi zaten. bir şey ya yerdedir ya da gökte. bu mühim sorun küçük mefisto'nun gariban aklını kurcalar da kurcalar. ve sonunda inkar edilemez kesinlikte bir cevap bulur: kayan yıldızlar denize düşmekte, suya değer değmez de deniz yıldızına dönüşmektedirler. işte bu! evreka!!!

- holivud filmleri de saçmaydı bana göre. mesela uzaylılar genelde bize benzeyen, hep aynı ortalama tiplerdi. kendi kendime "ama beni asla kandıramazlar, tamam mı?! marslıların kafası yok ki bi kere.. amma da atıyorlar ha!" derdim izledikten sonra. nasıl psikopat bir hayal gücüyse artık..

hay allahım! şunları hatırladım ya, artık benden neden bi halt olamayacağını da öğrenmiş bulunmaktayım. gelecek adına kurduğum tüm hayallerimi hiç acımadan sildim, asla ama asla çocuk doğurmamaya yemin ettim. risk almaya değmez bi kere.. gendir çeker, belli mi olur?!

(bu mim'i artık yazmayan kalmadı sanırım. o yüzden kimseye paslamamaya karar verdim, affola.)

itiraflarım

2011-05-24T04:15:00.007+03:00

- tuhaf bir gün geçirdim. çok iyi uyandım mesela, sevdiceğin kollarında nazlandım bir vakit. ne olduysa evden çıktıktan sonra oldu. sebepsiz bir asabiyet, giderek moralsizlik ve baş ağrısı.. geceyi migrenle sonlandıracağım sanırım.

- saçlarımı maviye boyattığımdan beri "ne o, boya küpüne mi düştün? eki eki.." şeklinde konuşan espri özürlü kımıl zararlılarının ağzına sıçmak istiyorum. net. sırıtan suratına bakıp bakıp "şimdi şu yayvan ağızdan ne güzel klozet olur!" diye düşünürken buluyorum kendimi.

- kitaplarımın kenarı köşesi kırışmaya görsün; gidip yenisiyle değiştiriyor ve sonra "hiç okumadığım kitap benim değildir" obsesyonuyla üşenmeden yeniden okuyorum.

- hapşırdıktan sonra kendi kendine "çok yaşa!" diyen ucubelerdenim ben.

- hayatımda etek giydiğim gün sayısı okula gittiğim gün sayısıyla eşit. bi ara gün aşırı makyaj yapanlara özenip far, allık, ruj falan aldım; en fazla bir ay dayanabildim. topuklu ayakkabınınsa işkenceden tek farkı mazoşist bakış açısıdır bana göre. maskülen miyim neyim?

- kabul ediyorum, sinirli bi insanım. hem öyle böyle değil; gözüm döndüğü vakit kafamdaki huniyi ciddi ciddi hissediyorum, o derece.

- "hanımların dikkatine. overlok makinesi ayağınıza geldi. halı, kilim, paspas kenarına, halıfleks kenarına overlok çekilir. 5 dakikada yapılır, hemen teslim edilir!" şu şehre taşındığımdan beri lanet olası overlok timinden bir türlü kurtulamadım. en alakasız mahallelerde, en alakasız vakitlerde karşıma çıkıyor edepsizler. and olsun, cinnet geçirdiğimde ilk iş bunlardan başlayacağım öldürmeye..

- içime fırat kaçtı. küfredip küfredip "töbe allaam, aklıma kaçmış" derken buluyorum kendimi...

- küçükken yıldırım çaktığında gök kubbede yaşayan titanların kocaman kayaları kaldırıp kaldırıp yeryüzüne fırlattığını zanneder, aklımca onlardan özür dilerdim ben. şimdi düşününce, tüm insanlığın yükünü sırtlamışım bit kadar halimle. yazık bana.

- bir yıldıza aşık olsam adı "sirius" olurdu. ne şık, değil mi? halbuki bildiğin köpek yıldızı..

- büyünün ve büyücülerin hala var olduğuna inanmaktan alamıyorum kendimi. dünya şu haliyle çok sıkıcı anlayacağın.

- yalnızlıktan dem vuran insanlardan vurgulu bir şekilde nefret ediyorum. yalnızlık o kadar içseldir ki, mahrem sayılır, lafı edilmez bana göre. cinsime tüküreyim...

- tam en sevdiği diziye dalmışken insanın gözü bir anlığına duvara, kapıya falan kayıyor ya, hayattan soğuyorum yemin ederim. seni hayal dünyasından çekip alan uzun tırnaklı, vahşi, yapış yapış bir el gibi o his. anlatamadım galiba ama öyle işte.

- herkesten önce ben öleyim istiyorum. ölüme tanık olmanın kahrediciliği, kendi ölümümden daha çok koyuyor bana.

- bazen çok fazla düşünüyorum ve bu bir marifet değil. hiç düşünemeyeceğim kadar boş bir anda sıkışıp kalmak en büyük dileğim. orada yaşlanır, orada ölürüm. ohh, mis.

- çocuğuna savaş, emir, cenk, cihat gibi isimleri reva gören ebeveynlerden tiksiniyorum. el insaf! bit kadar çocuk o be, savaş ne, cihat ne?!

- okulun bahçesinde maykıl ceksın'vari danslar yapardım öğrenim hayatımın ilk yıllarında. koca bir topluluk peşime takılıp ne halt ettiğimi anlamaya çalışırdı. şimdi öldürsen yapamam o figürleri, ona şaşıyorum.

- sorunlarım var, evet.

işi olmayan çavuşlar döner kıçını avuçlar

2011-05-18T05:16:00.001+03:00

fotoğrafa bakıyorum; ablanın biri yolun ortasına yüzükoyun uzanmış yatıyor.. ölü taklidi yapıyor desem, değil. eylem yapıyor desem, hiç değil. kalk yerine yat evladım, pistir şimdi oralar falan diyesi geliyor insanın.

- ne yapmış ki şimdi bu?
- planking.
- o ne be?
- yani böyle ellerini, ayaklarını felan bitiştirip yüzükoyun yatıyorsun..
- eee?
- eee'si.. sonra fotoğraf çektirip feysbuk'tan paylaşıyorsun. ne biliim..
- bak sen şu işe. yeni nesil full animasyon! iyi de niye?
- öyle işte.

öyle işte??? hiç tatmin olmadım ki ben. iki lafla tatmin ancak siyasette olur deyip araştırdım bi de üstelik, avustralya menşeli abuk bir çılgınlık çıktı. bak şimdi avustralya dedin mi, orada durup nefeslenecek, ırkçılığa varan sözler sarfedip koca bir milleti iki satırda harcamamak için tövbe estağfur çekeceksin. benim hayattan öğrendiğim bir şey varsa, o da avustralya denen mecradan şu dünyaya aklı başında bir fikir akmayacağıdır birader. zira pub'ı ziyadesiyle bol memlekette biralara ne karıştırıyorlarsa artık, böyle bir aklını kaybetmişlik hasıl olmuş insanlarında.

bak mesela geçtiğimiz yıllarda ugg bot denen bir rezalet vardı, milyonlarca kuzu boğazlandı sayelerinde. hem de anneannemin patiklerinden öteye geçememiş botlar trend aşığı ikoncanların kırılası ayaklarında arz-ı endam etsin diye!

şimdi de bu beşeriyetin en olmadık yerlerine kendini yüzükoyun bırakma şeysi ki, tanımlara sığmıyor, taşıyor bildiğin. ne desek ki buna?

minimum enerjiyle maksimum mallık seviyesine ulaştıran eblehlik hali?
arayış içindeki modern insanın yaşadığı boşluk hissiyatı?
bi nevi salaklık ayracı?

şaşkın ve hüzünlüyüm okuyucu. şaşkınım; çünkü nedenini ve nasılını anlamadığım bir salgın insanlığa tebelleş olmuş durumda. üzgünüm; çünkü onca gri hücreyi haşat etmeme rağmen hiçbir mana yükleyemediğim eylem sayesinde iq seviyemin yetersizliğini ilk elden öğrendim, iyi halt ettim.

her şey bir tarafa, içi boş ve anlamsız bu hede'yi anarşizmle bağdaştıranlar bile var ki, işte bu bardağı taşıran damladır bana göre. içimde yuvalanmış iblis kükrüyor o vakit, al eline çivili sopayı diyor, planklayan yerlerine yerlerine...

unutmadan, bi de şu foto var...

görünce elimden ayağımdan kan çekildi bildiğin. akp ajanı mısın kurban olduğum? al bu fotoyu mahkemede kullan, filtrelemek şöyle dursun, hakim interneti ilelebet kapatmazsa gider sultanahmet'te planklarım yemin olsun!

anarşizmmiş! topunuzu bakunin çarpsın, kropotkin'in laneti üzerinize olsun bre!!!

bir tümörüm olsa adını recep akdağ koyardım

2011-05-16T05:45:00.002+03:00

haddini bilmezliğin son kertesini yaşayan akp güruhunun evlat olsa sevilmeyecek bakanlarından recep akdağ batman'da devlet hastanesini gezerken, çalışma koşullarından şikayetçi görme engelli bir işçiye cevaben, "gözlerin görmediği halde sana iş vermişiz; daha ne yapalım?" diyerek bakanlığı süresince yaptığı hizmetlere atıfta bulundu. tam da seçim arefesinde yapılan bu gönderme "uvvv, bakan yine kapağı gösterdi!" yorumlarına yol açtı..

işte, "badembıyıkgiller"den recep akdağ'ın diğer kapakları:

- tam gün yasası ve performansa dayalı ücret uygulaması"nı protesto amacıyla iş bırakan sağlık personeline hitaben..

"sıkıntıya uğratacak bir faaliyet içinde olamazlar, en fazla küçük, marjinal bir grup!"

- sağlıkta özelleştirmeleri protesto etmek amacıyla ellerinde "doktor che'nin izindeyiz" yazılı pankartlarla yürüyen sağlık personeline hitaben..

"biz che'nin izinde değiliz, sosyalist anlayış da dünya çöplüklerindeki yerini çoktan almış, herkesi fukaralıkta birleştiren bir ütopyadır!"

- kepez'deki bir tören sırasında hastane bahçesindeki vatandaşlardan birinin "ben şeker hastasıyım. doktor diyet listesi verdi. listedeki eti nasıl alacağım?" sorusu üzerine..

"diyetin amacı az yemektir, az ye!"

- samsun'da açlıktan ölen 2.5 yaşındaki kübra bebeğin muhalefet tarafından dile getirilmesine sinirlenerek..

"insanın midesi her zaman dolu olacak diye bir şey yok! muhalefet kübra bebeği istismar etmesin!"

- kırım kongo kanamalı hastalığı ile ilgili vatandaşı uyarırken..

"alınabilecek en önemli tedbir, örtünmektir! bacağınızı, kolunuzu örtün!"

- karadeniz bölgesi kanser risk toplantısı çıkışında yaptığı bir açıklamada..

"çernobil felaketi kansere neden olmamıştır!"

- obeziteye karşı açtığı savaşta..

""obezlere şişko demek lazım. böylece kabullenirler!""

- bursa'da hastanede çıkan yangın sonrası nakil olurken hayatını kaybeden 8 hasta için..

"zaten iki tanesinin beyin ölümü gerçekleşmişti, ölmeleri bekleniyordu!"

anneler günü özel seçkisi

2011-05-08T20:48:00.001+03:00

sahne 1: anne, baba, mefisto oturmuş televizyon izlemektedirler...

mefisto: öff ya adama bak, çok seksi!
anne: pu sana! kime çektin bilmem ki, terbiyesiz!
mefisto: e ama ööle.. göz var izan var. baba ya seksi diil mi şimdi bu adam?
baba: bak kızım bak, helal olsun! söyle hangisini beğendin, gidip istiicem kızıma ben.
anne: (babaya hitaben) sana da pu! ama hata bende tabii, neyle evlendin ki kızı ne olsun? puuu ikinize de!
mefisto: kızma sultanım, ehehe..

***

sahne 2: mefisto giyinmiş, fikir almak için anneye danışmaya karar vermiştir...

mefisto: anne ya nası oldu bu bööle?
anne: iyi olmuş da..
mefisto: ne?! bak olmamışsa çıkarcam söyle bi..
anne: o diil de, kilo mu almışsın sanki?
mefisto: nası yani ya?! ya herkesler kızını över, sen de bööle..
anne: yok yani iyi bi şey diye söyledim ben. zaten bi şey yediğin yok, iyi olmuş böyle yüzün toparlanmış. güzel güzel..
mefisto: ühüüü!

***

sahne 3: anne memleketten kızının yanına gelmiştir. her zamanki gibi ev dağınıktır..

anne: aah aaahhh! ben de kız doğurdum diye seviniyorum bi de..
mefisto: alla allaaa.. kız değil miyim işte ben?
anne: kıçını toplayamayan kız mı olurmuş? elalem görse, "bunu doğuracağına bi top kumaş doğursaydın, don falan diker ailecek giyerdiniz hiç olmazsa" diye güler bana!
mefisto: üff anne ya tamam topluyorum ya..
anne: üf denmez anneye! ya diye hiç denmez! elalem görse "hanım hanım, ne biçim kız doğurmuşsun, bunun dili boyundan büyük!" demez mi? der!
mefisto: %#@?!

***

sahne 4: mefisto hal hatır sormak için annesini arar...

mefisto: naber anne?
anne: sen beni niye aramadın bakiim dün?
mefisto: ya aradım. sen banyodaymışsın, babam çıktı telefona. onunla konuştuk.
anne: baban ayrı ben ayrı! bundan sonra her gün benimle de konuşulacak! baban mı doğurdu seni?!
mefisto: hönk!!!

***

sahne 5: başka bir gün, yine telefonda...

anne: ceylanıım?? kara gözlüm benim?
mefisto: naber kız?
anne: annelik böyle işte. sen o kadar iltifat eder, sevgi sözcükleri söylersin; o da tutar sana "naber kız?" der! aahh ahhhh...
mefisto: ya anne ben şaka olsun diye şeyettim, valla bak..
anne: sus! annen değilim ben senin! başka bir kız doğurucam, onu sevicem!
mefisto: ya ama ben ne olucam yaa???
anne: seni de cami önüne bırakırım!

***

sahne 6: bir haftalığına ailenin yanına gidilmiş, bırakacak kimse olmadığından kedi de götürülmüştür. anne sabah uyandırmaya odaya gelir, mefisto'nun başında bekleyen kedi de hırlayarak tırnak göstermekte beis görmez...

kedi: hırrrrr! mııırrrrr!
anne: aa ne oluyor be? kendi doğurduğumuzu sevemeyecek miyiz artık?!
kedi: (ısrarla ve hiddetle) hhhhııııırrrrrr!!!
anne: hadi oradan! ben doğurdum onu tamam mı? canım çıktı içimden çıkarana kadar. hırr'mış! edepsiz hayvan seni!
mefisto: (uyanır ve dumura uğrar) anne? kediyle mi kavga ediyosun sen ya?
anne: hiç terbiye verememişsin sen bu hayvana. ne büyük biliyor ne bi şey! çocuğun da böyle olacak senin!
mefisto: puhahaha!

***

sahne 7: anneler günüdür, mefisto annesini arar...

mefisto: anneler günün kutlu olsun sultanım..
anne: teşekkür ederim canım benim. allah eksik etmesin seni hayatımdan..
mefisto: seni de eksik etmesin, sen hiç gitme!
anne: belli mi olur? bir gün elbet gideceğim.. sırayla olsun da güzel kızım.
mefisto: (hüzne gark olmuş, gözleri dolmuştur) ya anne valla ardından gelirim bak yeminle. deme öyle şeyler ya. fırk!
anne: tamam tamam. yemek yedin mi sen bakiimm?
mefisto: höö?!!

big brother is watching you!

2011-05-06T20:56:00.006+03:00

george orwell'in kehanet niteliğindeki "1984" adlı kitabı totaliter bir rejimin atmosferinde soluk almaya çalışan, başka bir deyişle "yaşayamayan" insanları anlatır. "big brother" adı verilen hayali bir baba tarafından 24 saat boyunca aralıksız izlenen ve dinlenen, içlerinde büyüttükleri korkunun sakatladığı insanları... öyle ki, roman kahramanlarımız insani zevklerden kesinlikle uzak durmakta, sürekli baskılanmaktan mütevellit gelişen oto-kontrol dürtüsüyle düşüncelerini dahi sansürlemektedir. ve adım attıkları her yerde, bir türlü kaçamadıkları, her seferinde beyinlerini biraz daha manipüle eden o cümle karşılarına çıkar: "big brother is watching you!!!"

bolca surreal sosa bulanmış komplo teorilerinden biri gibi gelse de, tüm zamanların en ağır sistem eleştirisini yapan satırları barındıran kitabında orwell, bana göre insanlığı lanetlemiştir. ve son gelişmelerin ışığında gönül rahatlığıyla söyleyebilirim ki, orwell'in laneti çoktan tutmuş durumda.

22 ağustos'ta fiilen uygulanmaya başlayacak olan "helal internet" fikrinden bahsediyorum, evet. recebimin bir başka çılgın projesi ki, akıllara zarar... sağır sultan bile duydu ama yine de proje içeriğine kısaca göz atmakta fayda var:

a. çocuk filtresi: "ben çocuğumu koruyacak zekaya sahip değilim, nerde bu devlet?!" diyenler, fikir sahibi olmadan çocuk sahibi olanlar, cinsellik konusunda hiçbir bilgisi olmayıp içgüdülerine göre hareket edenler.. çocuğunuzla uğraşmak, onu eğitmek size zor mu geliyor? devlet eğitim yükünü sırtınızdan alsın mı istiyorsunuz? aldım gitti, bu paket size! çocuğum kötü yollara mı düşecek, kondom kullanıp üç çocuklu geleceğinden feragat mı edecek derdine son! çocuk filtreli internete abone ol, dizlerinde hoplatacağın torunların agucuklu hayalinden olma!

b. aile filtresi: "kocam baldız fantezisi mi kuruyor?" şüphesiyle hayatı kararan hanım abla, kukumav kuşu gibi düşünme artık! karısı başkasının pipisine göz süzecek diye ödü kopan özgüven yoksunu bey amca, üzülme; karının namusu bizden sorulur. internette rastladığı sakıncalı içeriklerin bilinçaltına işlediği şehven eşcinsel kardeşim.. eşcinsellik hastalıktır, sen de tedaviye muhtaç bir hastasın. devlet olarak biz hiçbirinizi teğet geçmedik, aile filtresini icat ettik. hayır, kıçımızdan değil, eşine az rastlanır zekamızdan!

c. yurtiçi filtresi: türk örf ve adetlerini koruyup kollamaya yönelik endişeleri olanlar, kültür çatışması yaşayan ergenler, amerika özentileri... alın şu yurtiçi fitresini de özünüze dönün! ortadoğunun isyankar halklarına bakıp bakıp iç geçiren aymaz, sana da bir sözüm var: çok beklersin! hepinizi itaatkar, dünya bilmez, gıkı çıkmaz tek tip vadandaş kıvamına getiriyoruz, daha ne yapalım?!

d. standart paket: seni de unutmadık cehennemlik vatandaş! şimdiye kadar yasaklamadığımız site kalmadı gerçi ama olsun, bir parmak bal kıvamındaki bu paket de senin, al kafana göre takıl. zaten senden umudumu kestim standart herif! iflah olmaz özgürlükçü seni! allah cemi cümlenizin belasını versin, demokrasimiz amin!

özetle, paketleniyoruz mirim! böyle kımıl kımıl, rengarenk, sağ gösterip sol vuran kalıplara tıkılıyoruz. ve ben karmaşık duygulanımlar içindeyim. ağlayarak küfür mü edeyim, kahkahalar atarak başımı vuracak taş mı arayayım, bilemedim. alıştım lakin med-cezirli ruh halime. hatta keyifleniyorum desem, abartmış sayılmam; her gün bir öncekinden daha şenlikli, mantık kalıplarından azade fikirlere gebe. heyt be, kalıpları yıkıyoruz, daha ne olsun?! misal, yarın ya da öbür gün öğle namazını müteakip vakitlerde etek boylarımızı standart altına alan, toplu tanga yakımlarına ön ayak olan, kurallara uymayanların kim vurduya gitmesinin mübah sayılacağı bir yasa tasarısının müjdesini hevesle bekliyorum ben. biliyorum, çıkacak. recebim beni hiç yanıltmadı.

gerçi uygulamaya girdiği andan itibaren beni de etkileyecek bu çılgın proje ama bana da müstehak yani. ne öyle boklu püsürlü alan adları felan, değil mi ama? edebimle otururum ben de artık...

"paketlere sığmam, taşarım!" diyenler, unutmadan bu da size gelsin:

http://imza.la/22agustos

http://www.sansurekarsi.com/

kaygan bir zemin olarak; paradoks..

2011-05-03T01:45:00.001+03:00

"noam chomsky, 11 eylül saldırılarından sadece birkaç saat sonra televizyona çıkıp, onca hararetli öfkenin ortasında lanetlenmeyi göze alarak şu mealde sözler sarf etmişti: “ya bu saldırıların gerçek sebeplerini anlamaya ve onların üzerine gitmeye gayret edeceğiz, ya da kör bir intikamcılıkla yeni felaketlerin kapısını açacağız…”

kör intikamcılık galebe çaldı ve chomsky’nin dediği oldu: dünyanın dört bir köşesinde yüz binlerce kaybedilen hayat… yıkım, acı, kan, gözyaşı…

usame bin ladin, vicdansız, şerefsiz ve adaletsiz bir dünyanın yarattığı öfkeyle acılaşmış, gözü kararmış, hazin ve karanlık karakterlerden biriydi…

onun ölümüyle sevinç naraları atanlar…
insanların haysiyetle ve umutla yaşamasına ne zaman izin verdiniz de, şimdi bir ölüm sizi bu kadar kendinizden geçiriyor?
utanın, rahatlamayın ve daha da korkun!
siz tarihten şu dersi ne zaman alacaksınız:
mazlumu çıldırtan kapısında acıyı bulur…
çıldıran mazlumun gazabı korkunç olur!

murat uyurkulak / afili filintalar"

işte bu yüzden seviyorum seni ve yazdığın her satırı öpüp başıma koyuyorum...

tayyip sen kocaman bir çılgınsın!

2011-04-28T05:27:00.001+03:00

flaş! flaş!! flaş!!!

devletlü padişahımız şeffaf bıyıklı I.recep, teknolojinin tüm nimetlerinden bilfiil yararlanarak ballandırdığı zihni sinir'lik "çılgın proje"sini açıkladı!

+ allahın izniyle avrupa yakasına yirmi milyar dolarlık mavi çizgi çekeceğim!!! istanbul iki ayrı şehir, ortadaki ada kompile hapishane!
- hapishane mi?!
+ ne sandın? mustakbel ergenekoncuları koyacak yer mi kaldı memlekette?
- sayın başbakanım, montreux sözleşmesi varken kim para verir geçişe?
+ vermesin! gemisini de alsın gitsin!
- peki ya kuzey ormanları?
+ bir avuç çalı çırpı!
- fay hattı?
+ gerekirse zamklarız! hiç bir masraftan kaçınmayız!
- doğal denge?
+ hissettirmeden becermeyi de biliriz çok şükür!
- o parayla önce her yağmurda sel olup taşan boklu dereleri mi ıslah etsek acaba?
+ sıçmazlarsa taşmaz!
- rant diyolla başbakanım afedersin? peşkeşten sayıyolla?
+ durmak yok, rant'a devam!

bence artık dağılabiliriz, recebimin gözleri bir hoş bakıyor zira.. o değil de, bu proje evveliyatı olan bir fikir değil miydi? niye herkes yeni muamelesi yapıp ağzını ayırıyor ki? neyse, sıradaki şarkı recep için gelsin:

"ayranın yok içmeye, atla gidersin çeşmeye.
bu ne perhiz, what is this?
aman ismail, can touch this!

...

kırdığın potlar bini aştı, bak yanlışsın herkes kaçtı
ismail de buna şaştı, aklını seveyim lan ismail
lan ismail, atlı mısın, yavrum bağdatlı mısın
herkes zeka yaşını sorar, lan sen bu kadar tatlı mısın"

sümeyye'ye açık mektup

2011-04-12T04:59:00.009+03:00

balım sümeyye,

seni çok iyi anlıyorum. zira, aynı olay benim de başımdan geçti. şöyle ki, bir gün iki arkadaş tiyatroya gittik. benim saçlarım mavi, arkadaşımınki kahverengi. gitmeden önce de, söylemesi ayıp, yanında bir baş soğanla kurufasülye yemişiz. bence çok normal. zaten rahmetli ninem, "soğan piyazın pezevengidir" derdi.. neyse, baktık başka yer yok, en önden iki koltuğa bilet aldık, oyunu izliyoruz. hatta bi ara "ulan ne salak kullar var, tiyatroda en ön dururken arkalardan bilet almış mallar" diye de içimizden geçirmedik değil. yalnız ben oyuna nasıl dalmışsam, arada sırada pırtladığımın farkında bile değilim. her şey normal seyrinde giderken baktım oyunculardan biri bana kaş göz oynatıyor..

ilkinde ne olduğunu anlamadık. sonrasında ben "vats roong vit yuu meeen?" demeye kalmadan adam kıçını gösterip "yuh ulan! nükleer atık mısın, manyak karı?!" deyince olay anlaşıldı. fakat öyle demese de durum belliydi, adam aslen benim pırtlamama değil, mavi saçlarıma takmıştı. hem de tiyatroda, hem de en ön sırada!!! bu ne cüret! madem saçlarımı maviye boyatacaktım, ne işim vardı benim tiyatroda! birkaç söylendikten sonra oyunu kesip bana arkasını dönerek burnuma doğru son derece gürültülü bir şekilde pırtladı ve "bakalım sen mi büyüksün, ben mi?!" diye bağırdı.

dur sen anlamamışsındır, ben tekrar edeyim: tiyatroda, bir oyuncu, oyunu keserek bir seyirciye pırtlıyor! hem de ne için? saçlarını maviye boyattığı için! ezilenlerin pilatformu feysbuk aşkına söyle sümeyye, sen ki babana iyilik olsun diye para veren adamların burslarıyla medeni topraklarda okumuş bir kızsın, dünyanın neresinde var böyle bir şey? bu nasıl bir şımarıklık, nasıl bir kabalık ve faşistlik, hatta nasıl bir cahillik ve medeniyetten nasibini almamışlıktır ya?! (şimdi kimse bana kalkıp da -bu çağda- tiyatroda hoş bir ritimle pırtlanmaz demesin taam mııı? biraz dünya görmelerini tavsiye ederim. ben gördüm, amerika'da sıçıyorlar!) sen hem halk tiyatroya gelmiyor diye salya sümük ağla hem de böyle.. ama ben üstün zekamla hemen çözdüm olayı, mesele aslında o sanatçıların halkı oralarda istemiyor oluşu! bu halkın benim gibi mavi saçlılarını tiyatroda görmeye tahammül edemeyen sanatçı herhalde sakallıyı, kıçını bit yemiş fakirleri, konuşmayı bilmeyen hayvanı, göbeğini kaşıyanı, bidon kafalıyı, bakanımızın da belirttiği üzere şişko dombililerini de görmeye tahammül edemez. yani bu ülkenin yüzde 80'i olan moron tabir ettiğimiz halkı (yüzde 20'ye laf eden yok yanlış anlaşılmasın, onlar senin benim gibi elit insanlar), tiyatroda istemez...

ama ben sanatı yine de seveceğim oyuncu pisliği! hatta hobi olarak da sanat uygulayacağım artık o ne demekse?! sana inat değil mi lan? sen istediğin kadar (bir tiyatro oyununu bölecek kadar) mavi saçlılardan nefret et, görmeye bile -hele de sanatsal bir faaliyette görmeye- tahammül etme; ben yine de tiyatroda pırtlamaya devam edeceğim. bununla ilgili ne yapacaksın??? her gördüğün mavi saçlıya küfür mü edeceksin? peki sen böyle hoşgörüsüz ve kaba bir tavrı sanatın neresine sığdırıyorsun? madem sen (önünde pırtlanamayacak kadar) yüce ve saygıdeğer bir sanatçısın, nasıl olur da insanların saç boyası tercihlerinden dolayı (asıl sebebin pırtlamam olduğuna inanacak değilim!) onlara yüzlerce seyircinin önünde pırtlayıp 3 oda 1 salon egolarını hiçe sayacak kadar hoşgörüsüz, kaba, sığ düşünceli ve çağın gerisinde kalmış olabilirsin?! hayvan oğlu hayvan! hani sanatçılar moderndi? hani sanatçılar özgürlükçüydü? hani sanatçılar duygusal ve insan-severdi? pırtlamak da insana ait bir durum değil mi? insanı seven biri bir insana böyle davranamaz! ve bir sanatçı da böyle bir hareketi yapamaz!

o yüzden de, ne sen, ne de sanat camiamızda maalesef çokça rastlanan senin gibileri, saygıdeğer sanatçılar değilsiniz! ve son olarak; mavi saçlılara, ve sizden farklı olan herkese alışsanız iyi olur! çünkü biz hep burada, gözünüzün dibinde olacağız! ve içimizden geldikçe pırtlayacak, balgam atacak, çiğnediğimiz sakızı bilmem kaç ayda hazırlandığınız performansı sergilerken patlatıp sanatınızın içine sıçacağız! kork bizden faşist herif!!!

evet melül bakışlı sümeyye'm,

seni de meşgul ettim alınmayasın, ama sinirim şeyetti çok pis oldum şu an. bu faşistleri kafalarındaki kalıplara gömmeli, sonra da ıslak odunla dövmeli. ne adab-ı muaşeretmiş, kaç nesildir hep aynı! yani değişmeyecekse yani, nerede kaldı ilerleme değil mi yani?!

bitirirken, haklı davamızın savunucusu bu mantık şaheseri mektupları yayınlamaya devam etmeni diler, mağdur türbanından öperim balım. selametle...

vaka-i sümeyye

2011-04-11T01:26:00.000+03:00

haşmetlü padişahımız I.recep'in kerimesi sümeyye sultan, "genç osman" adlı oyunda kendisine ayıpçı hareketler yapıldığını, bununla da yetinilmeyerek "haka dansı"na kalkışıldığını söyleyerek beraberindeki 150 kişilik polis kafilesiyle tiyatroyu terk eylemiş...

sabahtan beri çeşitli kaynaklardan hem haberi hem de habere yapılan edepsiz yorumları okumaktan gözlerim şaşı oldu desem yeridir.. buradan yorum sahiplerine ninemvari sesleniyorum: "ya ne olacağıdı?! dünyanın bile onların etrafında döndüğü erdoğanzade'lerin feriştah sendromlu çiçeği nur yüzlü sümeyye, kendisine göz kırpan oyuncunun kaşını gözünü sineye çekip namusuna halel mi getireydi?"

olmaz öyle şey, titreyin ve kendinize gelin efendiler!!! bak "efendi" diyorum bir de, "lan" demem lazımdı. empati bilmeyen hayvan seni! yorum yapmaya kalkmadan, kaşı-gözü oynak bir adamın genç bir kızın psikolojisine verebileceği hasarı düşün önce, hıyar! ben düşünüyorum mesela, gözümün önünde aynen şöyle bir sahne canlanıyor:

+ anne! annecim!
- sümeyye? sen tiyatroda değil miydin, ne oldu yavrum?!
+ gözleriyle yidi beni hayvan, bakışlarıyla soydu.. edeleli kollarına kirpiklerinin gölgesi düşüyordu! ühü!
- kim o alçak sümeyye? söyle diyorum!
+ hadi o neyse ama bi de haka dansına başlayınca.. böyle gözlerimin içine baka baka... daha da gitmem ben tiyatroya!
- koş diyorum tayyip bey, kızın ırzına geçer gibi olmuşlar sen hala uyuyorsun!
+ ne diyosun hanım, nerede olmuş?
- tiyatroda ayol..
+ hiyeeyttt! tükürürüm lan ben böyle sanatın içine! tiz devlet tiyatroları kapatıla, en yağız yeniçeriler tarafından o zındığın ırzına geçüle, ertesinde yeni zellanda'nın kayaluk sahillerüne atula!!!
- padişahım çok yaşa!!!

eh, ucube heykel, başbakana hakaret eden blog, ecdada küfreden dizi, hükümeti devirmeye yeltenen kitap falan derken tecavüzcü barındıran devlet tiyatroları da kapatılır böylece.

hepimiz rahat ederiz, çok iyi olur, çok da güzel olur, tamam mı?!!

mad world

2011-04-05T04:22:00.000+03:00

"a problem has been detected and your brain has been shut down!"

dıt..
dıııtt..
dııııııııııttttttt....

işte orada, tam da "cerebellum" nam mekanda vuku bulan mitoz bölünme sonucu aldığım mavi ekran ertesi kulaklarıma ulaşan mekanik sesin tavsiyesiyle hayattan elimi ayağımı çekmiş ve yalnızca hayati açıdan farz olan eylemlerde bulunmaktayım. örnek istemeyin, zira örneklemem pistir. lafın gelişi değil, kelimenin tam anlamıyla pis ve kokulu.. o kadar da netim. temel motor aktivitelerimi yerine getirebiliyor olsam da sarsaklığım su götürmez. fazla düşünce zihni bozuyormuş meğer, suç bana söylemeyenindir. velakin, düşünmemek gibi bir seçenek de söz konusu olmadığından sığ yaşama bel bağladım, mümkün mertebe yüzeyde takılıyorum. derinlerde oksijen yok, bu da benden sana günün tavsiyesi olsun okuyucu. şöyle ki, kati suretle o-ku-ma-ya-cak-sın!!! ilk emir, fitne fesat amacı güdülerek pis sırıtışlar eşliğinde verildi bence..

gerisi malum, bir aptal kutusu bulup kilitle kendini. farz-ı misal, ben zihnimi polisiye dizilere verdim, tepe tepe kullansınlar istiyorum.

"demode" ya da "salak" olarak yaftalanmak pahasına söylüyorum, şu yaşıma kadar csi izlemiş değildim. trt'de kanıt peşinde adıyla yayınlanırken denk gelmişliğim olmuştur belki ama başından sonuna izlediğim bir bölümünü hatırlamıyorum. 11 sezon yayınlanmış bir dizi olduğu düşünülürse, ben bile kendime hayret ettim sayılır. ama şimdi öyle mi ya? artık üç sezonu devirmiş bir insan olarak göğsümü gere gere söyleyebilirim ki... depresyonun dibine vurdum!

yok yanlış okumuş falan değilsin, bildiğin nefret ediyorum senden, kendimden, herkesten... nefret suçu işleyenlerin cezası belirlenirken depresyon hafifletici unsur olarak görülüyor mu bilmem ama bir toplu katliama niyet etmekteyim. içimizdeki hakim dürtü kötülük bazlı olmaya devam ettiği müddetçe bizden adam falan olmaz bence, kökümüze kibrit suyu dökelim gitsin! hayır senaryoların çoğu zaman gerçek hikayelere dayandırıldığını bilmesem, belki de hala sırıtabileceğim. ama onlar öldürülüp çöpe atılmış iki yaşındaki bebeler buldukça benim aklıma bilmem nerede okuma gafletine düştüğüm bir haber geliyor.. pedofiller, tecavüzcüler, ırkçı faşistler, zaaf anı vurguncuları gırla... ne lan bu öldürme tutkusu? tükürdüğümün masalında hiç mi iyi karakter olmaz arkadaş? okuduğum tüm üçüncü sayfa haberleri ziyadesiyle okunaklı bir şekilde gözümün önünden geçiyor günlerdir. e hani gündemden kaçıyordum ben? kavgadan, savaştan, iki kıytırık lafla tatmin olan cumhurbaşkanlarından, hırsından salya akıtan başbakanlardan, dört bir yanımızda kol gezen ölümden, ölmekten beter edilişimizden kaçıyordum ya?

olmuyormuş demek ki. ilk iş gidip aptullah'ın tivitırına üye olacak, akabinde netten nihat doğan'lı sörvayvır bölümlerini izleyip üstüne ayşe arman yazılarıyla cila çekeceğim. vasiyetimdir, ece temelkuran da beş ayrı dilde "ovırdoz absürd gerçeklikten mefta olan insanımsı" diye haber geçsin ardımdan.

haa, otopsi falan yapıp kıçıma pamuk tıkamaya da kalkmayın. yakın beni. net.

rimbaud hemen solumda; zamanın ötesindeyiz..

2011-03-18T03:44:00.000+02:00

''bu mekanı hayalinde asla canlandıramazsın. burada tek bir ağaç, kurumuş bir ağaç bile yok, tek bir ot sapı, bir parçacık toprak, bir damla su bile yok. zamanın ötesi sönmüş bir volkanın deniz kumuyla dolmuş bir krateri. burada en asgari bir bitki örtüsü bile yaratmayan lavlar ve kumdan başka görecek ve dokunacak hiçbir şey yok. ortam tamamen çorak bir kum çölünden ibaret. burada kraterin duvarları içeriye hava sızdırmıyorlar ve biz bu deliğin zemininde tıpkı bir kireç ocağındaymışız gibi kızarıyoruz."

ve rimbaud geldi.. oturup etraflıca konuştuk.

hayat:

vardığımız nokta, başladığımızla aynı hemen hemen.. bir sinirle dedim ki, dünyaya geliş amacımı öğrendiğim gün öleceğim. ve öldüğümde, yaşamamın tek sebebinin bunu öğrenmek olduğunu bilerek dirileceğim. iki kolumdan tutup beni melekler, tanrının karşısına çıkaracaklar. soracak: "ne öğrendin?" cevap olarak bu paradoksun içine tüküreceğim...

cennet:

"cinnet" sözcüğüyle aralarında neden bu kadar ince bir çizgi var; merak ettiğimizden gittik. bir de ne görelim? hepsi birden öldüler, tüm iyilikseverler.. hem de sıkıntıdan! şöyle anlatayım; saki meleklerin en acemisi ak sakallı dedelerden birine çarpıp testisini düşürdü geçen gün. tam da dedenin sandaletli mübarek ayaklarına, paattt!!! son gördüğüm şey, o nur yüzlü dedenin meleği malum ağaca asıp, karnına hedef tahtası misali spiraller çizdiğiydi.. gerisini sen sorsan da, ben anlatmak istemem. çinli filozofların öne sürdüğü denklemin sağlaması işte burada alınmış oluyor: ying ile yang'ı ayırırsan varacağın nokta budur!

cehennem:

cennet ahalisine bahşedilmemiş olsa bile, cehennemdeki meczupların kanatları var, biliyor muydun? peki, bir çift kanatla insani içgüdüleri topla desem, ne dersin? geç bir kalem matematiğin evrensel kurallarını! dirsek çürüttüğün okulların hiçbirinde öğretilmez ama evet, yapabilirsin. hayal etmen yeter de artar bile. düşün ki, alevden dilleriyle bir kuyu seni yutmaya çalışmakta ve kaçabilmek için tüm organların arasında seferberliğe gitmekten başka çıkar yolun yok.. cevap gayet açık: ayakların prangalıyken kanat, altındaki ateşi körüklemek için gereçtir sadece. işte ironi diye buna derim ben! eh, tanrının görkemi de buradan gelir zaten.

ilahi tanrı, sen çok yaşa!

güldüğümüz kadar ağladık da. kevser kıskandı gözyaşlarımızı, kelam tükendi, rimbaud "ben, bir başkasıdır!" lafını o vakit sarfetti ve odamın karanlığından arafa gitti..

usulca fısıldadım ardından: "döndüm ki, dedim, döndüğüm yerde değilim!"

sağımdaydı enis batur; gülümsedi...

mim kere iki

2011-03-07T19:17:00.002+02:00

gelelim sevgili mia'nın pasladığı bol sorulu mim'e..

1. gün içinde eğer gerçekleşirse şok geçireceğin şey?

(bu aralar hayvanları uzaktan sevme yanlısı sevdiceğimi köpek beslemeye ikna etme çalışmaları yürütüyorum. pek başarılı olduğum söylenemez gerçi.. o kadar ki, ikna turlarından vazgeçip, "belden aşağı vurmak" olarak da nitelenebilecek ağlama evresine geçmem gerektiğini düşünmekten alamyorum kendimi.

demem o ki, bir akşam vakti kucağında köpek yavrusuyla eşikten atlayan sevgili, benim için ciddi bir şok sebebidir..)

2. gördüğün zaman, eğer almazsam uyuyamam, dediğin şey?

(d&r'ı gezdiğim bir vakit, marcel proust'un "kayıp zamanın izinde" adlı şaheserinin özel basımını gördüm; hala uyuyamıyorum. boru değil, 150.00 ytl! komik olan, aldığım gün de uyuyamayacak olmam.. sabaha kadar kitabı koklaya koklaya yeniden hatmetmekle meşgul olacağım zira.)

3. uğruna diyetini bir kalemde bozacağın şey?

(tek kelime: profiterol!)

4. uğurun var mı?

(doğuştan bahtsız biri duvarına at nalı assa en fazla kafasına düşecek kadar işe yarar zannımca; tecrübeyle sabittir!)

5. kendine en çok yakıştırdığın renk?

(tartışmasız, siyah.)

6. en sevdiğin takın?

(boynumdan hiç çıkarmadığım, ince işçiliğine hayran kaldığım gümüşten bir ölüm meleği. gizli gizli aşk yaşıyoruz bile diyebilirim.)

7. takıntın?

(hepsi bir yana, ökseotunun altındayken asla ama asla öpüşmem! ;p)

8. bavulun çoktan hazır. gitmek istediğin şehir/ülke?

(henüz küçük bir mefisto olduğum günlerden beri prag ve venedik'i görmeyi isterim ben. gerçi hayatımın mevcut gidişatı ve venedik'in her yıl sulara biraz daha gömüldüğü gerçeği düşünülürse, bavulumu hazırlamadan önce dalgıç brövesi alsam iyi olacak sanki..)

9. ben bu şarkıyı duyunca şakırım..

(asaf avidan & the mojos - reckoning song)

10. solunda ne var?

(modası geçmiş bir dolu inanç, en az bir keçi kadar inatçı umutlar ve bu ikisiyle sürekli didişip duran koyu bir karamsarlık.. bu açıdan bakınca, son derece dramatik bir sol yanım varmış; tuhaf..)

dikkat, huysuz çıkabilir..!

2011-03-05T04:44:00.002+02:00

bu aralar biraz moralsiz, çokça donuk ve her zamanki kadar sıkıntılıyım. kafamda dönenen cümleler annemin bir zamanlar yaptığı sebze çorbası kıvamında. hepsinden bir tutam haşla, bilendırdan geçir, "çok faideli yavrucuum bu! bak saçların uzayacak, parlak cildine herkes hayran kalacak!" nidalarıyla çocuğuna içir.. budur!

gün boyu gördüğüm her insanı boğmak, her hayvanı pışpışlamak, tayyip'i kuytuda kıstırıp "tam teçhizatlı korumaların arasında kasıla kasıla kabadayılık taslamak delikanlılık kitabının hangi sürümünde var?" diye sormak istiyorum. kılıçdaroğlu'na muhalefete ne zaman başlayacağını da sorasım var gerçi, ama o tamamen başka bir depresyonun konusu diyerek sakinleştiriyorum kendimi.

politikanın keşfedilmediği, şamanist felsefenin henüz yürürlükten kalkmadığı, kişisel gelişim kitaplarının yazılmadığı, evlilik programlarının yapılmadığı ve ebru şallı'nın pilates topunda memelerini zıplatmadığı bir zamana ışınlanmak istiyorum.

öyle ki, yaşamak için ironiye muhtaç olmadığım günlerim olsun mesela. hem zaten rol keserek ne kadar yaşayabilir insan? bu soruya olumlu bir cevap verebilmek de istiyorum ben.

her gün başka bir yasakla kısıtlanmak yerine mağaramın kuytusuna çöpten adamlar çizmek, şiva'nın ismini her telaffuz edişimde arınmak, gdo'nun, fobilerin, zamansızlığın zulmüne maruz kalmadan geniş vakitlerde temiz havayı soluyabilmek ve kafamın içinin düzenli, ruhumun huzurlu olduğu bir günde ölmek istiyorum.

aslında farketim de, ben asosyal ve huysuz yapımdan aldığım güçle medeniyet denen tek dişi kalmış canavara kallavi bir hareket çekmek istiyorum.

ahvalim budur.

sen kaç bilok, beni tanıdılar!

2011-03-01T02:51:00.001+02:00

bir araştırmacı bilogırlık şeysi: orhan ne çeker?!

2011-02-19T01:18:00.007+02:00

seksist küfürler savurasım var okuyucu, yumurta atasım, parayla adam tutup ellerinde nutellayla konya ovasına salasım, "ben bir delikten ibaret değilim, zar dediğin de tanrının akıl sır ermez espri anlayışından başka bir şey değil zaten" tarzı ergen cümleleri kurasım var. ama şahsıma yakıştıramadığımdan kendimi tutuyorum. iyi güzel de, tut tut nereye kadar be reyiz?! hep söyledim hep söylüyorum: huzur istiyorum ben, istikrarlı bir psikoloji istiyorum, bölünmüş benliğim koalisyona dursun, tüm kişiliklerim bir arada mutlu mesut yaşasın istiyorum. ne yani, boşuna mı kullandım ben o bıngıl bıngıl et yapan anti-depresanları, sana diyorum? deliliğin med-cezirli dalga boylarına salmayın beni allooo, yaşatmayın lan bu iç kanamaları bana!

ıhhmm nerde kalmıştık? evet..

cennet misali yurdumda hayat, cehennemi bir kaosa dönüştü malumunuz. gün geçmiyor ki köşesinden fırlayan bir deli attığı taşla suyu biraz daha bulandırmasın, bizleri ağlamakla gülmek arası çilekeş hallere gark etmesin.. misal, titrine kurban olduğumun profesörü buyurmuş: "dekolte giyene tecavüz edilir!" al buyur buradan yak! el elde baş başta kaldım kaç gündür, ne tepki versem bilemiyorum, kelimeleri henüz keşfetmiş gariban mağara adamı gibi kekeleyip duruyorum.

zat-ı şahanelerinin ismi de fikrinin habercisi gibi sanki: orhan çeker.. bak kıymetimi bil diye söylüyorum; vallahi de billahi de üşenmedim, sırf senin için enine boyuna araştırdım okuyucu. kurucusu, muhabiri, her bişeyi bendeniz olan "öz asoşeytıd pires yayıncılık" gururla sunar:

orhan ne çeker?

- baştan söyleyeyim, orhan iktidarsız bir kardeşimizdir; otuz biri geçer, yüz biri geçer, en iyi ihtimalle üç yüz elli bir çeker.. eh, fazla çalışan bir organın haddinden fazla büyüyeceği de düşünülürse, orhan yürürken hafifçe sağa çeker.

- bedeni 50 okka, badem bıyığı 5 dirhem, aklı ise sulanmadığı vakitlerde en fazla 2 kırat çeker.

- orhan hiçbir şeyden çekmez genlerinden çektiği kadar.. develer tellal pireler berber iken yaşamış ve adı soy ağacının en dibinde ancak baş harfleriyle anılan (tesadüfe bak, o da O.Ç.) bir atasından kalma çekinik troll genlerinin, orhan henüz ceninkene baskın hale geçmesiyle ortaya çıkan garip bir dna sentezinin yan etkilerinden muzdariptir, üniversitenin genetik anabilim dalını sırf bu yüzden dağıtmışlığı da vardır. genler allahsız, genetikçiler kafirdir; orhan gördüğü yerde hepsine hareket çeker.

- hoş görün beyler, maruz görün hatun kişiler.. alzaymır böyle illet işte, neylersin? dile vurur, akla vurur, göze vurur.. misal, dekolte görsen, evde "hadi hanım, allahın izniyle iş görelim!" deyince soyunan karın düşer aklına, karıştırırsın. bak leb demeden leblebiyi nasıl da anladı şeklinde sırıtarak dekolteye abanır, sonra da vallahi memelerini gel git aklıma önce o soktu deyu feryat edersin. bu hallere düşmekten korktuğundan dekoltelilerin şerrinden allaha sığınan orhan, yolda yolakta tövbe estağfur çeker.

- orhan da bir yanıyla insan sonuçta; arada sırada "allahım seni en iyi ben anlıyorum ama beni kimse anlamıyor, işte onu anlamadım ben.." diye yakınır, içlenir, şöyle uzun uzuuun bir iç çeker.

- çok derdi varmış orhan abimin, araştırınca anladım bak. misal az biraz sosyopat olduğundan toplum içine çıkınca heyecan basar, kalbi sıkışır, bıyığı burulur.. o yüzden hep içine atar garibim. muhabirler de mikrofonu dayayınca burnuna, dayanamaz, önceki gün zındık bir öğrencinin cebinde bulup el koyduğu ottan bi fırt çeker.. kafası güzel orhan o güne kadar biriktirdiği şeyleri sayar, kafirleri sünnet eder, dekoltelileri giydirir.. sonrasında eve dönerken, içindekileri kusmanın verdiği o rehavetle bi de güzel uzun hava çeker.

- ertesi gün şişine şişine fakülteye gelir, son model tivisinden haberleri açar ki bi de ne görsün? bakan bey "ne gerek vardı ki şimdi, kıçınızdan beyanat uydurmayın olm!" diye dellenmemiş mi? düzen nasılsa sen de öyle olacaksın düsturuyla övünen orhan da hemen dümeni çark ettirir, "tecavüz demeyecektim ben! acılı tarhana yedimdi öğle vakti, ondan sebep dudaklarım uyuşmuş. valla taciz diyecektim, tecavüz mü anlaşıldı ki?!" şeklinde akıllara zarar bir açıklamayla, kıç yalamaktan hastalık kapmış, apse yapmış ağzına kendince bir ayar çeker.

bitti mi? bitmedi...

- fikrini hoş göstermek babında zikir çeker, gece yatmadan önce tespih çeker, uykusunda elini bi memeye koyar, öbüründen çeker.. gerekirse "tecavüz ederim, tecavüz edersin, tecavüz eder.." diye fiil bile çeker..

saymakla bitmez orhan abimin çektiği, derin adamdır o. ama ben biliyorum, sen bunca çileyi bizim için çekiyorsun orhan abi.

abi, abiimmm benimm!

evet abi? evet, evet abi..

iki yüz elli bir, iki yüz elli iki, iki yüz elli üç... çek abi!

bir garip mim..

2011-02-12T04:04:00.004+02:00

şimdi bu benim yaza(maya)cağım ilk mim ya, garip hissettim ben. içimden D.'nin sorusunu habire tekrarlayıp duruyorum, her tekrarda psikolojimi kadirizme daha bir bağlıyorum: "ağaç olsan hangisi olurdun mefisto? söyle diyorum bak, söyleyeceksin!" diye. en sonunda eni konu heyecanlandım ben, böyle ateş bastı, titreme falan tuttu... sanırsın asoşeytıd pres, roytırs falan en prestijli muhabirlerini yollamış da, tüm blog dünyası kalbi ağzında küt küt ataraktan onlardan gelecek haberi bekliyor.. allaam, diyorum, sen ki bunca ağacı halk ettin, bi söylesen fena mı olur yani beni ne ederdin? ilham perisine sormak zaten lüzumsuz, öleceğini bilse yine de bana imtiyaz geçmez o. ne zaman ıkındıysam kulağımda dümbelek çalmaktan öte bir faydası dokunmadı şükür. ama insan alışan hayvandır, demişler. hezeyanıma da alıştım ben sonunda.

hem yoruldum da, durmak istedim. işte o vakit erkan oğur düştü aklıma. der ki bir şiirinde:

"insan değil ağaç olsam
dallarımın arasından rüzgarlar esse
yapraklarım, çiçeklerim, meyvelerim olsa
mevsimleri yaşasam...
köklerimle toprağın derinliklerine sarılsam.
kuşlar konsa dallarıma, yuva bile yapsalar...
böcekler, karıncalar yollansalar içime,
çürütseler oralarımı...
ballarım, sakızlarım olsa
gövdeme bir insan yaslanıp uyusa...
ben bunları hiç bilmesem; sadece ağaç olsam..."

"durmak" isteğinin en naif yansımasıdır ya bu şiir hani, insanın içi cız eder. benimki eder.. zaten erkan oğur her daim bam telime dokunur; içim bir tuhaf, kalakalırım öyle.

ben sadece ağaç olmak isterim velhasıl. her şeyden yorulduğumda, hiç hissetmeyeceğim o ana kök salmak isterim. durmak isterim...

(ayrıca bu mimi bingöl'deki halamlara, vakt-i zamanında istanbul'a göç etmiş dursungillere, bi de çok sevdiğim tertibim hasan'a gönderir, büyüklerin ellerinden, küçüklerin gözlerinden öperim.)

isyanım var bilok, şurda azıcık depreşip gidecem

2011-02-06T19:47:00.007+02:00

elinden ayağından tutulup bırakılmayası, sarılınası, sırf varolduğu için mutlu olunası güzel bir abimiz halil sezai paracıkoğlu.. ben bu adam eline gitarını alınca ağlıyorum arkadaş. neden, bilmiyorum da üstelik. sesinde, sözlerinde falan bir şey var; ağla ulan, diyor, ağlayacaksın! ben de pavlov'un şartlanmış köpeği gibi emre itaat ediyorum herhal; bilmiyorum ki.. bak sana yemin ediyorum okuyucu, sende kalacağım diye gelsin evime, fazlalık ediyorsam ben çıkayım abi, derim. o kadar yani! sırf şu tanıtım videosu için de gösterime girdiği ilk gün gidip izleyeceğim incir reçeli'ni. böyle de garip bir ahval içindeyim..

hıncal uluç'a açık mektup

2011-02-05T05:49:00.009+02:00

sizi şahsen tanımam, zaten bugünden sonra da hayatımda tesadüfi olarak dahi yer kaplamanızı istemem. hakkınızda bütün bildiğim, gazeteci olup televizyonlarda boy gösterdiğiniz, eskinin türk filmlerindeki para babaları gibi takım elbise içine fularla (büyük ihtimalle sabahları saten pijama üzerine robdöşambr ve fular olarak değişiyordur) gezdiğiniz, bana her duyduğumda küçükken çizgi filmlerde izlediğim "değerli" adındaki köpeği anımsatan antipatik bir gülme stiline sahip olduğunuz ve torununuz yaşındaki manken kızların sütun misali bacaklarını omzunuza atarak öpücüklü pozlar vermekten hoşlandığınız..

ama kaleminizi mürekkep hokkası yerine kubura batırarak döşemeyi tercih ettiğiniz bugünkü yazınızı okudum. yazınızda kullandığınız cümleler bana dedemi hatırlattı. siz de benim dedem yaşındasınız; "siz" hitabını seçişimin altında yatan sebep saygıya mazhar oluşunuz değil, sadece budur. ama dedemden oldukça farklısınız, aslına bakarsanız iyi ki de öylesiniz. benim dedem mahalle bakkalıydı. adı, mehmet'ti. ilkokul mezunuydu ve üç dil bilirdi: türkçe, kürtçe ve arapça. üçüne de doğduğundan beri konuşuyormuşçasına hakimdi. sizin gibi türkçe konuşurken araya farklı dillerden kelimeler serpiştirme ihtiyacı duyacak kadar yetersiz bir anlatım üslubuna sahip olmadı hiçbir zaman. bana seslenirken asla adımı kullanmaz, "canımın bülbülü" diye hitap ederdi..

siz hiç, birisini bu kadar içten hitap etmeyi tercih edecek kadar sevmeyi başarabildiniz mi?

yazınızda defne joy foster'ın arkasından saygıyla konuşulmasını hak edecek bir şekilde ölmediğinden, deyim yerindeyse yerden yere vurmanın mübah olduğundan bahsetmişsiniz. "bekar bir erkeğin evi" diye ısrarla vurgulamış, o eve giden, üstüne üstlük bir de utanmazca o evde ölen bir kadını direkt olarak mahkum ederken, ölüm olayının birkaç saat sonrasında "duygusal yakınlaşmamız oldu" tarzında çapsız açıklamalarda bulunan ev sahibi adama "kerata" diyerek erkekliğin şanındandır mesajı vermişsiniz. bu çelişik tavrınız söz konusu adamın küçük yeğeniniz olmasından, bekar evi diye ısrarla belirtmeniz de evinize gelen her kadını yatak odanıza davet etme alışkanlığınızdan ileri geliyor olsa gerek... benim dedem ise ölüme saygı duymayanın hayatta saygı bulamayacağını nasihat ederdi bana. insanları kati suretle yargılayıp yaftalamaz, gönül verdiği dinin kitabının türkçe ve arapça basımlarını hatmetmiş bir insan olmasına rağmen (ve belki de salt bu yüzden) ahlak zabıtalığına soyunmaz, yargılama işinin allaha mahsus olduğunu söylerdi. insanların özel hayatlarının mahrem olduğunu, hatalarını cezalandırmanın diğer insanların haddine düşmediğini ve kıyamet gününün bunun için var olduğunu da.. akademik açıdan yok denilebilecek eğitimine rağmen asla bir yobaz olmadı. namaz kılarken önüne geçip seccadesinin üzerinde yuvarlandığımı hatırlıyorum, hiç sinirlenmeden selamını verip namazı bırakır, bir müddet benimle oynadıktan sonra ona birkaç dakika müsaade etmemi ister ve namazına yeni baştan başlardı.

siz hiç, karşınızdaki insan çocuk olmasına rağmen kalbinin kırılmaması için bu derece naifleşebildiniz mi?

mesela dedemin torunu yaşındaki kızlarla gezip tozduğu vaki değildir. kişi kendini bilmeli, kendine yakışanı yapmalı, derdi o. siz ise, gezip tozmak bir yana, her zaman ak olduğunu iddia ettiğiniz alnınıza kırmızı rujla erkekliğinizin nişanesi olarak yapıştırılmış gibi duran öpücüklü resimlerinizle ve fuhuş operasyonu kapsamında gözaltına alınmış sevgililerinizi polisin elinden kurtarmak için açtığınız telefonlarla medya organlarını hayli meşgul ettiniz. işin tuhaf yanı, o zamanlar başkasına zarar vermediği takdirde herkes istediğini yapabilir, diye gülüp geçiyordum bu hallerinize. fakat şimdi büyük bir ikiyüzlülükle yazılarınızda yüksek ahlaklı geçinmekten dem vuruşunuz, "dinime küfreden de bari müslüman olsa" deyişini getiriyor aklıma..

hangi mantık dizgesine oturtsam gözümde bir türlü zeka kazanamayan yazınızda mahalle baskısından, empatiden bahsetmişsiniz. sanırım post-modern çağın felsefik psikozuna siz de tutulmuş, ileri derecede kavram kargaşasının içinde boğulmuşsunuz. yazık! eski bir kızılderili atasözü "bir insanı anlayabilmek için gökte üç ay eskiyene kadar onun makosenleriyle gezin." buyurur. anlaşılacağı üzere, empati kurabilmek her yiğidin harcı olmadığı gibi, en fazla hacet görmeye yetecek kısacık zaman dilimlerinde döşenebilecek kadar ucuz yazıların yazarlarına göre de değildir. derinlik ister, muhakkak ki vicdan ister!

ama madem bu kadar arzu ediyorsunuz, gelin birlikte empati yapalım..

ben defne'nin kocasının yerinde olsaydım eğer, henüz ölmüş karımın üzerine adi bir hayvan leşi gibi tükürülmesini istemezdim. beni aldatmış dahi olsa, bu durumun sürekli dillendirilerek insanların nezdinde çok amiyane tabirle "boynuzlu" durumuna düşürülmeyi ve salt bu sebepten insanların yüzüme vıcık vıcık bir acımayla bakmalarını, yerimde olmadıkları için içlerinden ya da gazete sayfalarından tanrıya şükür duaları sarkıtmalarını istemezdim. gururum kırılırdı. düşünceli geçinen bir insanın, karımın yaptıklarını onaylamasa bile benim onurumu düşünerek bunu diline pelesenk yapmamasını diler, yapanlardan ölesiye nefret ederdim.

ben defne'nin oğlunun yerinde olsaydım eğer, büyüyüp internette adını girdiğimde annem hakkında çıkan ve büyük bir seviyesizlik örneği olarak, anneme dolaylı yollardan orospu damgası vuran yazıları görmek istemez; toplum tarafından onurumun korunmuş olmasını dilerdim. hatta düşünüyorum da, ben o çocuğun yerinde olsaydım, tüm bu cümlelerin özü sözü bir olmayan insanlar tarafından yazılmış olmasına daha çok üzülürdüm..

dedem, ayağını her kaldırdığında yıllar sonrasını bile hesap ederek at adımlarını, derdi. benim dedem öldü. kanserden. ailemizin genetik hastalığı.. yani bizim ailemizin ömrü kısa ama sevindiğim bir şey var: genlerimizde, sizde mevcut olan türden akıl hastalıkları vuku bulmadı hiçbir zaman.

benim dedem öldü...öldüğünde hiç tanımadığımız insanlar geldi cenazesine, ağlıyorlardı. sonradan öğrendik ki, bakkalını kapatınca sırtına attığı çuvalıyla, önceden tespit ettiği fakir fukarayı dolaşıyormuş akşam vakitlerinde. çay, un, şeker.. elinden ne gelirse. ve hiçbirimizin haberi olmamış onca yıl, ne tuhaf. ondan her bahsedişimde kendimi yalnız hissederim hala, kimsesiz ve yapayalnız..

siz ise, belki de uzun bir zaman daha televizyonlarda boy gösterecek, demokratik platformlarda hastalıklı bir özgürlük anlayışıyla yazılar döşeyeceksiniz. bildiğim bir şey var ki, yarın, belki de ertesi gün ekranlarda yahut köşenizde "yanlış anlaşıldım" diyeceksiniz. kesseler sözümden dönmem, dediğiniz başınızı önünüze eğecek, ortalığa insanlık dışı bir tutumla saçtığınız tükürüklerinizi hiç utanmadan yalamaya girişeceksiniz. merak ediyorum, bahaneniz ne olacak?

- yaşadığınız onca yıl boyunca hayatın size vermeyi reddettiği bilgelikten yoksun oluşunuz mu?
- andropozlu beyninizin bulanıklığı mı?
- kimsenin sizi gerçekten sevmemiş oluşu mu?
- gelişimi güdük kalmış insanlığınız mı?

yoksa...

- zihnen sakat birine köşe veren genel yayın yönetmeniniz mi?

siz ne sanıyorsunuz? siz öldüğünüzde, en yakınlarınızın dahi tanımadığı insanlar hayır duaları ederek, en samimi gözyaşlarıyla mı uğurlayacaklar sizi? siz öldüğünüzde, "kerata" diyerek sırtını sıvazlayıp şımarttığınız insanlar, kendilerini çok ama çok yalnız kalmış gibi hissedecekler mi arkanızdan, yıllar yıllar sonra bile?

hiç zannetmiyorum!!!

sahibinden satılık bilinçaltı

2011-02-03T18:31:00.005+02:00

sorarım sana okuyucu, ne çeşit bir insan evladı rüyalarını japonca görür ki? hem de üç gün üstüste!

böyle çekik gözlü, kara kaşlı, ufak tefek adamlar rüyamda üzerime üzerime eğilip kulağa küfür gibi gelen lisanlarıyla bir şeyler söyleyip duruyorlar. ben de korku filmlerinin cinnete beş var kızları gibi öyle bakıyorum yüzlerine... rüya değil, karabasan yemin ederim. durumun absürdlüğünden geçtim, ya önemli bir şey söylüyorlarsa? ya tanrının post-modern mesaj verme yöntemi buysa artık? elin japonu hiç üşenmeden rüyama girip yeni vergi kanunun haksızlığından yakınacak değil ya? kesin mühim bir şeydir, kesin! 2012'de sığınılması gereken yegane mağaranın koordinatları olabilir mesela. ya da isa'nın dirileceği gün ve saat? uzayda yaşam bulabilmek için insanlığın bakması gereken spesifik bir nokta???

ilk gün anneme sordum, "kıçın açıkta kalmış mefisto afedersin" deyince sıkı sıkı örtünüp yattım; olmadı. ikinci gün yorganı tevbe bismillah çekerek açtım; olmadı. üçüncü gün yatağımdan feragat ederek kanepeye yayıldım; ııh! hayır bi de deli yatarım, daracık yerde çırpın çırpın nereye kadar? inan olsun, kafam bacaklarımın arasında uyandım en son. uyandığımdan beridir de bu saçmalığı hangi mantığa tabi tutsam diye nette rüya yorumlarına bakıyorum. bulabildiğim en yakın sonuçlar şöyle:

rüyada yabancı dil konuşmak : rüyada güzel ve açik bir sekilde yabanci bir dili konustugunu gören kimse, benzeri olmayan izzet, seref ve mülke erisir. eger tüccar ise, bulundugu yerde isim yapar. herhangi bir zanaatkarsa yine isim yapar. rüyada bütün dillerle konustugunu gören kimse, dünyaca büyük islere malik ve aziz olur..

(bu seçeneği direkt eledim çünkü konuşmaktan ziyade, konuşana "bak küfür neyin ettiysen çok pis küçümserim, geri kalan ömrünü hiç çıkmak istemeyeceğin bi odada kovalara işeyerek geçirirsin!" bakışları atıyorum ben. bu kadar da net bakarım!)

rüyada japon görmek : rüyayı gören evli ise hayra yorulur. rüyasında japon görmek bekar için, sadık birisi ile evleneceğini işaret eder..

(dolaylı olarak doğru olabilir, adamların hepsi japon neticede. ama rüyanın anafikrine aykırı gibi sanki. heyecan yapmaya gerek yok..)

rüyada japon güreşçisi görmek : içinde bulunduğunuz hayat mücadelesini zorlukla yürüttüğünüze, bazen kar, bazen de zararla bilançonuzu kapattığınıza delalet eder..

(adamların kafalarından gayrısını göremediğim için sumocu olup olmadıklarını bilemeyeceğim ama gıdıları olmadığına eminim. ayrıca da çoook zenginim, sigaramı yeşil bangonotla yakarım ben. bilmem anlatabildim mi?)

rüyada japon gülü görmek, japon balığı görmek falan gibi varyasyonlar da var tabii ama bunların konuyla uzaktan yakından alakası yok maalesef. e ne peki bu şimdi?

allahım bir şey söylemeye çalışıyorsun farkındayım ama, ben sandığın kadar zeki değilim; kurbanın olayım bari bu gece altyazı geç!

yanlış anlaşılma korkusundan doğan edit: yazıyı yazdıktan sonra resim ararken karikatüre denk geldim, hem çok güldüm hem de cuk oturdu. karikatürlere konu olacak adammışım meğer, takdir ettim şahsımı..

libido ergo sum

2011-02-01T04:21:00.012+02:00

büyük düşünür, düşünür de konuşur, konuşmasını gözyaşlarıyla taçlandırır akp genel başkan yardımcısı bülent arınç buyurdu: hayat içki ve seksten ibaret değildir!

ben ki bir ayyaş ve nemfoman olarak, şu yaşıma kadar içki içip seks yapmaktan başka bir şey bilmeyen bir insandım; bu cümleyi duyunca ışık görmüş tavşan misali kaldım ekran başında. cümleye denk gelişim de bir tuhaf hani.. alkolün gırla gittiği, kimsenin kimseyi tanımadığı, kimin eli kimin eteğinin altında belli olmayan partilerden birindeyim o sıra, bu beyanatı duyar duymaz herşeyi bıraktık biz. böyle bakıyoruz birbirimize, her bakışmada daha bir aydınlanıyoruz, deyim yerindeyse ışıldıyoruz.. hayatımız birden bire santimetre kareye otuz yılda bir üç damla yağmur düşen çöller gibi kurak kaldı gözlerimizin önünde. hayır, devamında hayatın neden ibaret olduğunu da deyiverseydi, hani bir yol gösterseydi ben ve benim gibilere, bu kadar anlamsız bırakmasaydı bizi güzel olurdu.

"eyy fasülyeden bülent'e bile aydınlanma bahşeden rabbim, bu kulunu es geçmen reva mıydı yani?" serzenişleriyle ne yapacağımı düşünmekteyim o günden beri..

baktım olacak gibi değil, kendime saati bilmem kaç bin dolardan (kıskanmayın diye dillendirmiyorum) bir yaşam koçu tuttum. o da freudyen bir akp'li ("bu nasıl sentez?" diyeni hiç acımam, döverim!) çıkmasın mı?!

- darlanıyorum ben ademkişi; intihar mı etsem, gece vakti caddelerde cıscıbıldak mı koşsam, ne yapsam bilemedim...
+ bak sana söylüyorum, bu gidişat hayra alamet değil. senin içip içip sevişmen lazım!
- yahu ben arınma sürecindeyim diyorum, sen seks diyor, alkol diyor, bi de utanmadan gereklilik kipi kullanıyorsun! hiç mi dinlemedin bülent beyefendiyi?!
+ mağrur olmasın bülent ama ondan büyük tayyip var! ne demiş başbakanımız?
- ne demiş???
+ en az üç çocuk, demiş. sorarım sana saygıdeğer müşteri, sevişmeden bu potansiyel oy verenleri nasıl yapacaksın? hem sendeki boy belli, pos belli.. malum, sivilcelisin de üstelik.. içmeden-içirmeden ne şekil bir fuck-body yapacaksın zatına? değil mi ya?!
- ya bu da biraz ağır kaçtı sanki ama, bilemedim ki ben şimdi.. hem alkole örtülüsünden bir yasak gelmedi miydi?
+ aman be kardeşim, yaşam koçuyuz diye herşeyi de ben mi söyleyeceğim yani? ne demiş sayın başbakanımız?
- yine ne demiş??
+ suya nazır yerlerde içmeyeceksin, demiş. yani.. arkadaş ayağına tavlayacaksın erkeğini, alacaksın içkini, gidip evinde yapacaksın ne yapacaksan. toplum ahlakına da ters düşmeyeceksin böylece.. ne şiş yanacak ne kebap!
- vallahi de anladım billahi de anladım! şahsına yedirdiğim dolarlar cebinde katmerlensin, savurgan avratlara nasip olmasın inşaallah, koçum benim!!!

artık gündüzleri işinde gücünde üretken bir yurt insanı, geceleri ise hala ayyaş ve nemfomanım. hayatın nelerden ibaret olduğunu yavaş yavaş çözdüm sanki.. daha mutluyum vesselam.

şimdi tunus'u, mısır'ı felan gördükçe, "tayyip'i ve avaze avanesini işlevsel bir takım halinde, isyankar arap ülkelerine 100 yıllığına kiralasak mı ne?" demekten alamıyorum kendimi. böylece hem onlar kendilerine yeni bir başbakan bulur hem de biz elindekini paylaşan, bencillikten bihaber müslümanlar olarak gayet zarif bir hamleyle akıl sağlığımızı ve dahi cennet parsellerini bir arada garantilemiş oluruz; hı??!

aristo, pollyanna ve ben, bir gün tümdengelirken...

2011-01-24T21:21:00.009+02:00

psikoloji denen şey kanlı canlı bir mahlukat olsaydı eğer, hiç hayal gücü yok bu meretin, derdim. bir gün neşeli, bir gün depresif, bir gün bayık.. bir virüs misali senden bana, benden ötekine dönenip duruyor alemi. pek bir numarası yok yani. insan düşünen hayvandır diyorlar, düşündük de ne oldu? hepi topu birkaç moddan öteye geçemedik şükür. hayvan dediğin de sinirleniyor, acıkıyor, ürüyor ve saldırganlaşıyor; insan dediğin de. aradaki tek fark ifade edebilme becerisiyse eğer, evrim koca bir başarısızlıktan öte bir şey değil gibi duruyor. belki de baskıyı azaltıp yaşamı kolaylaştırmak adına, evrimin sunduğu seçenekler içinde en basit olanlarını seçmişizdir, kim bilir? yani baskın gelen, her zaman iç güdülere uymayı, öze ters düşmemeyi bağırıp duran alt benlikti. eh, ben de insanlıktan pek bir şey beklemiyorum artık zaten. kainatın her köşesine yol tabelaları dikeceği günler geldiğinde dahi aynı sığlıkta kalacağına kanaat getireli çok oldu.

ama bu kadar basit değil sanki. ortama bu pessimist zehri yaydıktan sonra, dönüp arkanı gidemiyorsun. fikir beyan etme becerisine sahip nöronlarım ortada bir yanlışlık var dercesine kafatasımı dürtüklüyorlar: "birleştirdiğin noktalardan ortaya çıkan resim her seferinde şekil değiştiriyor, fark et artık moron!" aynı sayıda ve aynı yerde sabitlenmiş noktalar arasında çizilen doğruların toplamda aynı sonucu vermesi gerekmez mi? vermiyor işte, bu resim fazlasıyla amorf ve garip ama, kendinden bihaber bir iradesi var!

şapkanı önüne koyup, belki de, diyorsun o vakit; insan o kadar da sığ bir yaşam formu değildir. zaten öyle olsaydı anlamlandırılması da bunca meşakkatli olmazdı. sonuçta evren kendi kendini dölleyen paradoksal bir zincir ve tüm bu karmaşanın içinde bir yerde yeşermiş canlılardan da basitlik ummak fazlasıyla çocukça olur. konu insan olduğu vakit, baz aldığın referans noktalarından her zaman aynı doğruya ulaşamazsın. çünkü insan da kendi içinde bir paradokstur. tanımlamaya çalışırsak, biz hepimiz aynı çemberin etrafinda saf tutmuş canlılarız ve dalga bize her çarptığında bir adım atıyoruz. attığımız her adım başlangıç noktamızdan bizi uzaklaştırıyor gibi dursa da, bir o kadar da yakınlaştırıyor aslında. süreğen bir biçimde aynı yeri adımlıyor olsak dahi, sahip olduğumuz zihinsel dinamik her dönüşte farklı bir çıkarımda bulunabiliyor ve böylece, biz her dönüşte yeni bir bilgiye ulaşıyoruz.

tüm bunların ışığında, evrimin insanoğluna sunduğu en büyük armağan şudur diyebilirim: paradoksal ortamdaki bir hayvan, çıkış olmadığını defalarca deneyimlemesine rağmen, açık bir kapı bulabilmek için çemberin içinde dönüp dururken, aynı paradoksal ortamda kısılı kalmış insan bir süre sonra çıkış aramaktan vazgeçerek çelişkiden anlam çıkarmaya yönelecek, böylece paradoks sarmalını lehine çevirebilecektir. işte bu evrimsel yeti, belki de bir süre sonra insanın gözünü kendi içine çevirmesine, kendini bir de öğrendiklerinin rehberliğinde incelemesine fırsat vererek olumsuzluklarını bastırmaya çalışmasına neden olacak bir umut ışığına dönüşebilir.

peki ben bunları niye yazdım?

yarın söneceğini bildiğim halde, içine temennilerimi üflediğim bir mutluluk balonuna, bugünü bitirmemi sağlayacak güzel bir yalana ihtiyacım vardı, diyelim.. neticede sebep aramak paradoksun yapısına ters, elden birşey gelmez! şimdi balkona çıkacak, yağan yağmura karşı bir sigara yakacak ve şişirdiğim balon henüz sönmemişken, aşağıda koşuşturan insanlara belki geçici ama yine de huzur veren bir umutla bakacağım.

yaşasın erkek bedeninin metalaştırılması!

2011-01-21T04:41:00.006+02:00

abur cubur kültürüme yenesi bir tat daha girdi: biscolata. nedir bu biscolata? diyenlere yuh! demekten çekinmem ve fakat salyalarım akaraktan açıklamaktan da bilfiil haz alırım: reklamında cıbıl bünyeli taş gibi heriflerin salındığı, sırf reklamdan mütevellit alınması vacip yıldızlı püsküüt.

ben ki reklamlar çıkınca kumandaya yapışırım, bu reklam yayınlanmaya başladığından beri ekrana yapışıyorum, toksam acıkıyorum, açsam iştah kabartıyorum okuyucu. hiç çekinmeden söyleyebilirim, ilk izlediğim andaki tepkim şudur: "o nasıl bi adonis kaslı mahlukattır, allahım sana dönüyorum yarabbim!" (reklamı izlerken heriflerden birine istem dışı göz kırpmış da olabilirim, ne var?!) keşke gerçek hayatta da beyle beyle adamlar elinde sütlen püsküütlen gelip beni beslese, el sallasa, göz kırpsa civanlar, sevse beni.. beyaz önlüklü, ciscillop adamların etrafa sevgi saçarak, öpücük atarak çikolata erittiği bu yer neresidir? bilen varsa hak aşkına söylesin, gidip yer felan silmeye razıyım yeminlen.

sonuç olarak; hedeflenen kitlenin bir bireyiyim ve "işte görmek istediğim reklam bu!" diyorum. sahilde dondurma yalayan, çubuk krakerin sesini duyunca oryantale başlayan 90-60-90'lık hatunlara hayır lan! reklam sektöründeki elemanları en nihayetinde kadınları da hatırladıkları için tebrik ediyor, en fazla biscolata yiyene en tanrısal olanından bi adet herif vermeyi içeren bir kampanya falan yaparlarsa ilk destekçilerinden olacağımı arz ediyorum.

afallamaktan doğan edit: bugünkü istatistiklerimde google'dan düşenlerin hayli büyük bir artışı varmış, biraz önce farkettim. arayanları sayfama yönlendiren kelimeleri şöyle sıralayabilirim:

"biscolata reklamındaki erkekler türk mü?"
"my sweet biscolata"
"biscolata işçileri"
"biscolata reklamı erkekleri"
"seksi biscolata reklamı" vs..

hormon bezlerindeki östrojenin tetiklenmesine ne kadar aç bir millet olduğumuzu da böylece anlamış bulunuyorum okuyucu; hayretler içerisindeyim..

medet ya roche!!!

2011-01-19T20:22:00.008+02:00

ergenlik döneminde yaşadığım hormonal dalgalanmalara dahi pek bir tepki vermeyen kuru cildim ne hikmetse yağlanmış durumda ve ortaya çıkan nahoş sonuç tam da şu: sivilcelendim!

bunu söyleyebilmek için hayli zor ve kompleks aşamalardan geçtiğimi de bu arada itiraf etmem gerekiyor sanırım:

aşama 1 (inkar):

a kişisi: aaa ne olmuş senin yüzüne böyle şeker, sivilceler falan?

ben: hıh!!! ne sivilcesi canım, bildiğin alerjik reaksiyon! yaz dönemi tabii, artı küresel ısınma diye bişey var di mi? hem ben de hassas bir insanım neticede. geçer geçer..

aşama 2 (sevgiliyi suçlama):

sevgili: ama ben film izlemek istemiyorum yavru kuşum, kafam çok dolu. başka bir şey yapsak ya, ne dersin?

ben: hayır, derim! bak yüzüme, yüzüme bak! niye çıkıyor sanıyorsun bunlar? hep sinir hep stres! totalden senin suçun! şurda iki satır kaliteli zaman geçirelim diyorum, ama beyefendi çok yorgun. nasıl geçecek peki bunlar? geçmeyecek! hepsi ayrı bir asabiyetten yadigar tabii, hiç geçer mi?!! vır vır da vır vır.. vır vır da vır vır...

sevgili: ???!!

aşama 3 (kabullenme):

yaşça büyük b kişisi: ablacım bak, sen beni dinle. alerji falan değil bunlar, cildinde bir sorun var senin. git bi cildiyeciye..

ben: hastane işi sevmiyorum ben abla, doktor deme bana ya..

yaşça büyük b kişisi: güzelim, akne tedavisi nedir ki? gideceksin bir-iki test yapar belki, sonra ilaç yazar; bu kadar! beş dakikalık iş. biraz daha ertelersen doktor roaccutane'a başlatır seni bu gidişle..

ve başlattı da zaten... gerçi o da ayrı bir sinir harbi oldu hayatımda. beş yılda bir hastane yüzü görürsen, doktor seçmeyi de beceremiyorsun haliyle...

ben: iyi günler?

doktor: yüzün için mi geldin ablacım?

ben: haydaa.. ya ne dangıl dungul bi adam çıktın sen, hayret bişi. şimdi bu soru baştan faul olmadı mı yani?

doktor: (sağırı oynamaktadır) hmm evet, yüzün problemli. sen şu kan testini yaptırıver, sonra görüşelim.

iç ses: tut kendini mefisto, katil olma!

(test sonrası...)

doktor: evet, roaccutane yazıyorum ablacım. bir ay sonra gel, bi daha test yapalım.

ben: tamam da, niye çıkmış yani bunlar? sinir mi, stres mi, çekirdek mi, nedir?

doktor: benim 40 yaşında hastam var ablacım, senin yaşın kaç ki? çıkacak tabii..

ben: ya tamam da, neyi yanlış yaptım ben? bileyim de tekrar yapmayayım değil mi? hem benim sivilcelerimden öyle büyük bir devlet sırrı felan olmaz yani, saklamaya gerek yok.

doktor: sen takma kafana bunları ablacım.

iç ses: hay ablan kadar taş düşsün kafana!

ben: peki ben şu, şu, bi de şu ilaçları kullanıyorum ayrıyeten. zararlı bi etkileşimleri falan olur mu roaccutane'la?

doktor: yok olmaz. (duraklama) hem onlar da ne ki?

ben: (nevri dönmüş bir şekilde) allah şu anda belanı vermiyorsa eğer gerçekten de yok demektir, duydun mu doktor?! münafıklığımın en büyük sebebi sensin bundan böyle.. hipokrat çarpsın seni, e mi?!

sonuç : çok sinirliyim okuyucu, bildiğin gibi değil. hepinizden nefret ediyorum! senden, senden, ve evet sen mavi kazaklı, senden de nefret ediyorum! fotoşoplanmışcasına pürüzsüz ve parlak suratıyla salınıp duran herkesten nefret ediyorum, tamam mı?!

Seninki kaç santim?

2011-01-15T01:04:00.002+02:00

Bugün dünya denizlerindeki büyük balık türlerinin yüzde 90'ı, toplam balık türlerinin ise yüzde 60'ı tükenmiş durumda.

2050 yılına geldiğimizde ise dünyadaki balık stokları tükenecek. Türkiye'de durum farklı değil...Balık stoklarımız ve balıkçılık can çekişiyor. Endüstriyel avcılık arttıkça, yumurtlama zamanları ve yerlerinde avlanıldıkça balık stokları hızla azalıyor, balıklar azaldıkça daha çok yavru balık avlanmaya ve satılmaya başlanıyor. Yavru balık avlandıkça ve satışı devam ettikçe de türler üremeye fırsat bulamadığı için durum daha da vahim hale geliyor.

Küçük Balık Yoksa Büyük Balık da Yok!

Henüz üreme olgunluğuna, boyuna erişmemiş yavru balıkların avlanması, satılması, tüketilmesi deniz kaynaklarının ziyan edilmesidir. Olgunluk çağına gelen bir balığın her yumurtladığında binlerce balık ürettiği unutulmamalıdır. Her canlı en az bir kez üreme hakkına sahiptir, ve eğer yarın da denizlerimiz de balık türleri olmasını istiyorsak acilen balık boylarına önem vermeliyiz. Ayrıca anaç balıklar boyut olarak büyüdükçe daha da fazla yumurta verirler, işte bu yüzden balıklar için her cm. hayati derecede önemlidir.

Türkiye'de avlanması ve satılması yasal balık boylarına uyulmadığını balık pazarlarında gördüğümüz yavru balıklardan anlamak mümkün. Örnek mi? Lüferin en az bir kez üreyebilmesi için minimum 20 ila 24 cm'e ulaşması gerekirken bugün yasal avlanma boyu 14 cm olarak verilmiştir. Yani aslında yavrusu olan çinekop boyu. Aynı şekilde palamutun üreme boyu 38 cm ila 42 cm arasında iken yasal avlanma boyu 25 cm dir!

Bu durum açıkça gösteriyor ki, denizlerimizdeki biyoçeşitliliğin korunmasını sağlayacak ciddi bir yönetim planına ihtiyaç duyulmaktadır. Ticari balık türlerinin yumurtlama ve gelişme alanlarının deniz rezervi olarak korunması da en etkin yöntemlerden biridir.

Hep birlikte, Tarım Bakanlığı'nın acilen balık stoklarının ve balıkçılarımızın geleceği adına yavru balık satışını engellemesi ve yasal balık boylarını bilimsel temellere oturtmasını sağlayalım. Yavru balık satmayın, almayın, tüketmeyin, denizlerimizin geleceğini korumaya yardım edin.

Eyleme katılın!

alıntı:

allahıma bana bi darlanma geldi açılın lann!!!

2011-01-13T05:00:00.009+02:00

- bu çinlilerin hepsi aynı anda zıplasa bilmem kaç büyüklüğünde deprem oluyormuş, peki hepsi aynı anda yellense kimyasal silah mı olacak?

- madem isa geri gelecekti, kuran neden indi ki? kıyamet günü inananların hepsini peşine takıp cennete götüreceği sözünün verilmesinden birkaç yüzyıl sonra esas oğlanın aslında bir başkası olduğu anlaşıldığında kendini kandırılmış hissedip cebrail’in omzunda ağlamadı mı? cebrail’den de dert ortağı olmaz ki arkadaş, bildiğin ispiyoncu..

- canlı yayına bilmem nereden bağlanan muhabirler niye sunucu soru sorarken kafa sallarlar? sağır olmadığını ispatlamak için mi?

- ugg botları icat eden arkadaşa torna tesviyede kariyer teklif ediyorum. patik mi ayakkabı mı nedir yani bunlar?!

- “tükürürüm böyle sanatın içine!” ekolünden gelen başbakan istemiyorum!

- denize nazır mekanlarda içki yasaklanmış. yakamoza bakıp bakıp tefekküre dalarım artık, neyleyim?

- bu fikri akyüz denen şahsiyet neden her tartışmanın içinde arkadaş? hayır, bir bünyeye bu kadar da yüklenilmez ki. asabiyetten kalp krizi geçirirsem cenaze masraflarını bu çok bilmiş ödesin, vasiyetimdir!

- “arakibutirofobi” diye bir şey var güzel kardeşim, yerfıstığı yerken damağına yapışma olasılığından korkan insanların latince genellemesi kendileri. allahım ben neden bu kadar kompleks bir insan olamıyorum, yoksa geçirdiğim evrim yontulmaktan mı ibaret, demekten alamıyorum kendimi.

- “rezidans” namlı apartmanlar dikiyorlar, içinde hizmetçi odası falan var. imtiyazsız, sınıfsız bir halk hayalimin üzerine kürek kürek ölü toprağı atılmış, depresif bünyeme xanax neylesin?!

- beş para etmez kanunlarını bize dayatan murphy adlı şahsiyete teessüflerimi sunuyorum buradan. canım kardeşim deli misin yoksa psikopat mı? hem buldun da bizi dertlere gark etmekten başka ne işimize yaradı yani? her halükarda ters gidecek bir hayatta cırmalamanın mantığı nedir ya?!

- yeni bir buzul çağı gelecek, diyorlar; insanlık cro-magnon ataları kadar azimli bir yaratıcılıkta mı olacak yoksa “nerde bu devlet?!” diye çığrışacak mı, sosyal psikologlara sorasım var.

- hayır dediklerimin listesini yaptım, evetlerimden fazla çıktı. bu durumda ben anarşist miyim yoksa darbeci mi; cevap bekliyorum sayın başbakan!

- yılbaşında aldığım biletlere amorti bile vurmadı. buradan isviçreli bilim adamlarına sesleniyorum: anti maddeyle oynayacağınıza bahtsız genlerime merhem olun, ilk kazandığım ikramiyeyle cern’e cami yaptırmazsam benden adisi yok!

- o değil de, vallahi billahi çok mutsuzum, her an yumurta atabilirim; biri beni durdursun!!!

2010 (yazıyla: iki bin on)... peh!!!

2011-01-08T04:25:00.005+02:00

2010, çocukluk hayallerimin bir kez daha yıkıldığı yıldır aslen. çünkü henüz masum bir sabiyken hollywood menşeili bilim kurgularda kulak tırmalayan cızırtılı efektler eşliğinde utanmazca şahlandırılan hayal gücümde yarattığım ben, tam da bu yıllarda evin içinde evcil hayvan misali gezinip duran, huysuz ama tatlı bir robotla çekirdek çitliyor olmalıydı. okuduğum kitapların da filmlerden aşağı kalır yanı yoktu gerçi. örneğin, arthur c. clarke'ın kaleme aldığı bir uzay efsanesi serisinin ikinci kitabı bir kaç gün önce geride bıraktığımız 2010 yılında geçer. fakat yazarın kitapta bize sunduğu dünya apayrı bir gelişmişlik düzeyi içindedir: insanlar uzayın derinliklerini keşfetmeye ve başka medeniyetlerle iletişim kurmaya başlamıştır, ileri düzeyde yaratılmış yapay zekalar cinayet zanlısıdır ve hatta insanlar gibi düşünüp hissedebildiklerine dair şüpheler vardır, v.s..

ve fakat milenyum eşiğini aşmamızın üzerinden on yıl geçtiği halde aya taş toplamaya gittiğimiz yerde saymaktayız hala. perdemi açtığım vakit ayağını yerden kesmiş arabalar bir yana, hala motorunu bir kaç misli fazla bağırtmayı marifet zanneden magandalar bulmaktayım. bol bol yiyerek fit kalmanın yolu hala bulunabilmiş değil ve sırf bu yüzden nüfusun yüzde yirmisi sıfır beden olma uğruna anoreksik, yüzde yirmisi mütemadiyen rejim yaptığı için depresif, geri kalan yüzde altmışlık kısımsa koy götüne rahvan gitsin modunda yaşamakta. toplu taşıma araçlarının yerini kontrollü ışınlanma noktalarının alması için bir bin yıl daha geçmesi gerekecek galiba.

kısacası fena halde kandırılmış, masum hayallerimle acımasızca dalga geçilmiş hissediyorum. ölmeden bilimkurgusal bir şey gösterin lan bana! neymiş, ayda su bulunmuş, mars'ta da uzaylı bakterilerin yaşıyor olma olasılığı yüksekmiş! ne yapalım yani? sırf uzayda diye, sırf bilimum canlının bağırsağını mesken tutmuş canlıların farklı bir formasyonu diye oturup bir grup tek hücreliyle yarenlik mi edelim? bol keseden tasvir ettiğiniz geleceğimden bir parça istiyorum ben; ne bileyim, kendi kendini formatlayan, çak bi beşlik! yapabileceğim bir bilgisayarım felan olsun mesela.. sene olmuş 2011, hala akaryakıt fiyatları, hala türban, hala ergenekon... yaşama arzumu söndürdünüz, hayatı zindan ettiniz cümleten. allah belanızı versin diyor ve eldeki imkanlara dayanarak yaşadığımız son bir yılın hiç de keyifli olmayan özetini sunuyorum:

yılın skandalı : mavi marmara baskını

yılın eli kanlısı : israil

yılın olayı : wikileaks'ten sızan ABD kriptoları

yılın adamı : julien assange

yılın yedikçe doymayanı : isviçre'de 8 ayrı hesabı olduğu anlaşılan tayyip erdoğan

yılın fos çıkanı : barack obama

yılın başkaldırısı : tekel direnişi

yılın saç baş yolduranı : KPSS kopya skandalı

yılın terör silahı : yumurta

yılın menemenleri : burhan kuzu, egemen bağış

yılın "nihayet"i : deniz baykal'ın chp yönetiminden ayrılması

yılın yalancısı : ABD'nin columbia üniversitesi'nde "türkiye'de internet sansürü olmadığını, bazı internet sitelerine erişememe konusunun vergi kanunlarının yetersizliğinden kaynaklandığını" söyleyen abdullah gül

yılın dangalağı : "eşcinsellik hastalıktır, tedavi edilmelidir" sözüyle kadın ve aileden sorumlu devlet bakanı aliye kavaf

yılın temcit pilavı : türban

yılın en büyük yalanı : anayasa değişikliği

yılın balonu : kürt açılımı

yılın içi boşaltılanı : demokrasi

yılın seçim rüşveti : elektriksiz köye dağıtılan buzdolabı

yılın kadrolu yalakası : nazlı ılıcak, fikri akyüz

yılın elleri kırılasıcası : işçilere ve öğrencilere allah devlet ne verdiyse girişen polis

yılın dili kopasıcası : "ilk önce öğrenciler saldırıyor. polisin yaptığı meşru müdafadır!" buyuran içişleri bakanı beşir atalay

yılın çevre felaketi : meksika körfezi'ndeki BP petrol platformunda yaşanan sızıntı

yılın yürek burkanı : pakistan'da 3 milyon 2 yüz bin insanı etkileyen sel ve haiti'de yine yaklaşık 3 milyon kişiyi etkileyen deprem felaketi.

yılın salağı : akademik özgürlüğün sınırlarını öğrenmek amacıyla bitirme tezi için kampüste porno çeken öğrenci

yılın sevişgeni : beren saat

yılın her para veren kıçı öpeni : reklamcılık başarısı filmiyle fethullah gülen'i kamuoyu nezdinde aklayan mahsun kırmızıgül

yılın boş konuşanı : nihat doğan

yılın hayal kırıklığı : lost finali

yılın filmi : inception

yılın kitabı : haliç'te yaşayan simonlar / hanefi avcı

yılın klişesi : taksim meydanı tacizcileri

mr. muscle nerdesin?!!

2011-01-04T18:02:00.008+02:00

nankör iştir ev temizliği. bir köşeyi temizleyene kadar diğeri kirlenir, orayı toplayayım diye koşuştururken koridor ayak izlerinden görünmez hale gelir v.s.. küçük yaştan itibaren edindiğim bu farkındalıktan olsa gerek, ev temizliğinde hiçbir zaman pek gönlüm olmadı. öğrenciyken kolaydı tabii. insan tabiatının değişmez kurallarındandır çünkü, öğrenci evinde hayat sefalete kaçan bir pratikte yürür. örneğin;

- asla sofra bezi kullanılmaz! kültürlü bir arkadaşın daha önceden aldığı ve elden ele geçerek okunduğundan ağzı burnu kaymış her türlü matbuatın, pratikliği ve "en son ben yıkadım, sıra sende olm!" türü ağız dalaşlarını önleme kabiliyeti olduğundan, sofra bezinin en iyi muadili olduğu düşünülür.

- ufak tefek olanlar hariç, asla çamaşır yıkanmaz! evi yakın bir arkadaş ya da hayırsever bir komşu teyze bulunur, hafta sonlarında tüm kirli çamaşırlar ona teslim edilir.

- dağınıklık asla tam manasıyla toparlanmaz, sadece göz önünden kaldırılır! tüm gereksiz öteberinin tıkıştırılacağı bir dolap mutlaka vardır. bu işlem toparlanacak bölge kendi odandan ibaretse beş dakika, bütün evi kapsıyorsa en fazla on beş dakikanı alır.

- bulaşık asla günlük periyodlarda yıkanmaz! her öğrenci evinin mutfak kapısına üzerinde günlere göre bulaşık sıralarının belirtildiği listeler asılır ve fakat bu iş aylık, hatta tabak çanak sayısının bolluğuna bakılarak bir buçuk aylık periyodlarla görülür.

......

ama tabiri caizse artık eşşek kadar olmuş bir insan evladıyım ve öğrenciliğin yazılı olmayan kanunlarına göre yaşamak bana yakışmaz; hem de annekadının eve gelişi bunca yaklaşmışken! annem benden umudunu keseli çok oldu gerçi. o beni değiştiremeden ben onu kendime benzetme çalışmalarına çok önceden başlamıştım zira..

- bi zahmet uyanıversen diyorum. evin yarısını temizledim, sen hala horul horul.. hayır, bu kadar gürültüye bakkal hasan bile "bahar temizliği var galiba, deterjan neyin yolliyim mi yinge?" diye telefon açtı, sen nezaketen gözünü açmadın!

- ya tamam kalktım işte. ama bak ne diyorum sultanım, bırak şimdi temizliği de, ben ikimize birden tavşan kanı birer çay doldurayım, balkonda keyif yaparız. hem istersen kuşlara çekirdek bile atarız, ne dersin?

- çek yorganı kafana da uyu derim, hiç olmazsa sinirime dokunmazsın! kız olacak bir de..

böyle işte.. ayrı eve çıktığımda da değişen bir şey olmadı pek. nasıl yapar bilmem ama benim annem temiz evi kokusundan anlar. daha dış kapıdan ayağı girmeden burnu girer, şöyle bir koklar ve yüzünü ekşiterek babama yönelttiği nazarlarına "e ben demiştim zamanında bu çocuğu aldıralım diye. bi tanesi neyine yetmedi, bilmem ki?!" imalı bir bakışla cevap aldıktan sonradır ki içeri adım atar. bu ritüel asla değişmez, asla eskimez...

ama şimdi diyorum ki, annekadına "benden vazgeçme!" temalı bir mesaj vereyim, bütün evi hiç üşenmeden dip-bucak temizliğe tabii tutayım. sonra da kapı aralığından uzanan burnunun şaşkın kırışıklarının resmini mantar panoma asayım.

melekler mi dürttü, nedir?

ben yeni yıl coşkusu diyeyim, siz amiyane tabirle göt korkusu deyin! hayırlısı tabii..

gerekçeli özür

2011-01-03T02:57:00.002+02:00

neden buradayım?

"burada, elimde acı kahve ve sigara, üzerimde çok giyilmekten eprimiş pijamalarımla bu odadayım?" değil kast ettiğim, bu değil.

daha çok...

daha geniş bir bakış açısıyla bakıyorum kendime. ve soruyu düzeltiyorum:

"neden bu şekilde konumlandım hayata?"

insana musallat en klasik, en sıkıcı ruhsal bunalımlardan birinden çıkmak üzereyken yeniden yazıyorum. daha çıkmadım sayılır evet, son çığlıklarımı atmadım daha. sayrılanmak gibidir yazmak, ateş düşürücü, mahrem ifşa edicidir. lakin ifşaat sevmem ki ben! yayınlamaksa, komplike bir delilik.. başkaları diledikleri kadar silebilirler burunlarını üzerime de, ben kimsenin üstüne burnumu silmem!

en hayati olanlar hariç tüm sosyal bağlarını atmak denilebilir bu ruh haline; bir adım daha atsan gemileri hiç acımadan yakarsın. fonda insanlar geçer, mekanlar geçer, gece ile gündüz mütemadiyen yer değiştirir ve sen kendinin bile anlam veremediğin boş bakışlarla hep aynı ifadesiz noktaya bakarsın. yazmak, okumak, konuşmak, içmek gereksiz fasilitelere dönüşmüştür ve sen sokağa her gün depresyon bulaşığı gözlerinle çıkarsın. hayatınla ne yapacağını bilemezsin bir dönem; iş, para, idealler ya da hayaller... destek aldığın tüm odak noktalarını kaybetmişken, diğerlerinin ne manası kalır?

"neden buraya konumlandım ki ben?!"

gerçek ve rüya algıların birbirine girmiştir, kimse bir işaret vermez sana, veremez. KPSS değil ki bu; yaşamak işinde kopya çekilmez..

"susmak" derim ben.. yegane panzehiri kendi başına kalmaktır, kalırsın.

ve bir gün, hangi kutlu itkiyle bilinmez, kendi kulağına fısıldarsın:

"sayrılanmak iyidir; refleks icabı da olsa, hayata icabet etmektir. hiç olmadı, tepki verirsin. susmaksa, karanlık bir eylem; içinden ne çıkacağını bilemezsin.. tökezlediğin çukuru bunca sevme, ne lazım? kustun kusacağın kadar, artık yeniden zehire maruz kalabilirsin."

...ve kalbi kırık mefisto üç gün boyunca yataktan çıkmaz!

2010-02-02T04:45:00.006+02:00

"yavru kuşum ben bir türlü beceremiyorum şu aptal telefonu kullanmayı. son gelen mesajın numarasını rehbere kaydedebilir misin?" dedi, kahveleri almak için mutfağa gitti. bu adamın teknolojiyle arasındaki ilişki, köyünün üzerinden uçak geçen amazon yerlisi misali. en zor şartlarda hayatta kalmayı beceren bir adam, sırf dokunmatik ekranlı diye, minicik bir aletin karşısında nasıl kalp krizinin eşiğine gelir, anlamış değilim. o kadar da anlattım, menüden mesaj listesine girip istediğini seçeceksin, sonra da numarayı kaydet diyeceksin; hepsi bu.

bir saniye ya.. nasıl mesaj o öyle?! hayır son gelen değil, şu üçüncü sıradaki. "sensiz ne kadar yalnız..." diye başlayan.. yok, böyle bir şey mümkün değil, ben yanlış anlıyorum kesin.

iç ses 1 : "kes saçmalamayı, zekamıza hakaret etme. böyle başlayan bir cümlenin sonu hayırla bitmez!"

iç ses 2 : "ıhh! mümkün değil diyorum sana, bu işte bir terslik var.."

iç ses 2 : "terslikmiş! oku da anla o zaman tersliğin kimde olduğunu. bildiğin salaksın kızım sen! ayakta uyutmuş adam seni!"

iç ses 1 : "tamam ya, okuyacağım. ama çok pis utanacaksın, söylemedi deme. yapmaz benim sevgilim öyle şeyler, görürsün bak. okuyorum işte.."

"sensiz ne kadar yalnız olduğumu bilmiyor musun? çektiğim acının hiç mi anlamı yok? ara beni, sev beni.. 05463949494"

...

kalbim kırıldı. hala kulaklarımda sesi: ÇAT!!!

evrilen, giderek büyüyen yankılı bir çatırtı boyunca yol alan çatlak..

yavaş ve acılı...

kalbim kırıldı...

...

"kaydettin mi numarayı?"

yüzüne bakıyorum, gözlerine..

"bebeğim?! neyin var? bir şey mi oldu?"

gözlerim iki kara delik gibi, biliyorum. sadece bakıyorum, görmeden..

"uyuyacağım ben. git artık!"

"ne oldu ama? söylemeyecek misin?"

"git!"

gitti. ama biliyorum, sabah gelecek. kahvaltı hazırlayacak her gün yaptığı gibi.. sonra beni uyandıracak, bense zaten uyanık olacağım. kulaklarımdaki ses dinmezken nasıl uyurum ki zaten?!

05463949494... ben ki kendi numarasını ezbere bilmeyen birisiyim, bu lanetli numara aklımdan çıkmıyor. her bir rakam değdiği yeri yakıyor kafamın içinde, kül ediyor.. neden yaptı bunu şimdi?!! neden?!! nasıl geçer ki bu kalp ağrısı..?! hem.. geçer mi??? salak sen de, içip içip kır bacaklarını, kaç ay boyunca şehir dışında kal, sonra işte böyle..

üç gün boyunca aklımda dönüp duran o ölümcül bir kaç kelimeyle birlikte yorganın altında yaşadım. ağırdır benim depresyonum, elle tutulacak kadar yoğun, kıvamlı.. hiçbir şeyi adabıyla yaşamayı bilmem zaten. hep büyük tepkiler veririm. susarım bir de, etrafımdakileri korkutacak kadar susarım. cevapsız çağrılarla dolu telefonum başucumda, öylece yattım.. eve her geldiğinde derdimi anlatmam için yalvarıyor başımda, tek kelime etmiyorum. umrumda değil, ağlasın isterse, tükensin. soru sorup gururumu ayaklar altına almayacağım. kendi gözümde daha fazla küçülmeyeceğim. konuşabilecek kadar sakinleşince de, git, diyeceğim, bir daha da gelme!

"bebeğim neden böyle davranıyorsun ya? ne yaptım ben, söyle? konuş, lütfen!"

"git, bir daha da gelme!"

işte söyledim.. yüzüme baktı öylece..

"gitmiyorum, dedi, sebebini söylemeden olmaz!"

"telefonundaki mesajı gördüm.."

"nasıl yani? hangi mesaj?!"

"aramanı isteyen mesaj! 05463949494!" telefonu kaptım elinden. silmemiş de mesajı, orada duruyor. silemez ki zaten, teknoloji özürlü! "işte bu!"

"ama bu.." başladı mı gülmeye, deli gibi gülüyor. allahım diyorum, dalga geçiyor bir de..

"sebebini söyledim işte. git şimdi, yolda gülersin artık. git diyorum!"

"ya bi saniye. sen aradın mı bu numarayı?"

"niye arayacak mışım? sesini duyup ne yapacağım ki? kim olduğunu öğrenip huzur mu bulacağım? bırak sevgilimin peşini mi diyeceğim? sen ne olduğunu bilmesen de gurur diye bir şey var, yapmam ben öyle şeyler. değmeyecek bir adamın peşine de düşmem, kavgasını da etmem!"

"o zaman ben ararım, sen de dinlersin."

"istemiyorum diyorum sana, dinlemeyeceğim!"

aradı numarayı, zorla kulağıma dayadı. nasıl çırpınıyorum kurtulmak için..

"bu servisin dakikası bilmem kaç kuruş olup.."

"nasıl yani ya? ama o mesaj tanıdık biriymiş gibiydi.."

"amaç da o zaten! kim olduğunu merak edip arıyorsun, karşına bu servis çıkıyor. e hazır aramışken konuşayım diyen birileri de vardır mutlaka."

"hı??!"

"hala küs müyüz?"

"evet!"

"niye ya?"

"ne kadar üzüldüm ben, biliyor musun? sırf sen mesaj silmeyi bilmiyorsun diye hem de! ya bu telefonu kullanmayı öğrenirsin, ya da ayrılırız tamam mı?! çekemem ben öyle.. şu gülmeni de kes!!!"

iç ses 1 ve 2 aynı anda : "allah belanı versin vodafone! TMSF'nin eline düşüp rezil rüsva olasın, ödeme zorluklarına gelesin inşaallah! adı sanı kalmayasıca! tebligat üstüne tebligat yağar kapına umarım! o şebek beyinli reklamcılarının sırtını da bit yesin e mi?!! "

vasfı ödülünden menkul blog: giriş ücretlidir!

2010-01-25T03:56:00.005+02:00

duyduk duymadık deme okuyucu, artık benimde bir ödülüm var. bildiğin vasıflı blogırım ben. hiç beklemezdin değil mi? yalan değil, ben beklemezdim cidden. ama sevgili kırmızı adam beni sunshine award'a layık görmüş, teşekkürü borç bilirim.

ödülü aldım da, ne yapacağımı bilemedim pek. izlediğim bloglarda sıklıkla rastlar, blog sahibini kutlar, sonra da giderdim efendi gibi. şimdi öğrendim ki, bu ödül işi gün ışığına ayna tutmak misaliymiş. kırdığın ışığı seçtiğin 12 kişinin bloğuna yansıtıyormuşsun. velakin ben kimseyi seçemedim. hassas bi kişiyimdir ben, kimseyi gücendirmek istemem. hem zaten şu dünya üstünde bir şeyde karar kıldığım vaki olmamıştır. misal beş tane kazak beğensem, birini seçip de "bu olsun!" diyemem. iki saat düşündükten sonra hepsini alır giderim; esnaf kısmının en sevdiği, tezgahtarlarınsa nefret ettiği müşteri tipiyimdir anlayacağın. yani benden bir eleme yapmamı beklemek biraz zalimce.

o sebepledir ki, güneşin önüne 12 ayna dizdim; isteyen üzerine alınıp kendine çevirebilir. çekinmeyin, buyrun rica ederim..

yere tükürenlerin suratına tükürcem!

2010-01-17T04:41:00.005+02:00

"hiii! ne güzel bir gün bu var ya.. o kadar yağmurdan sonra böyle bir güneş.. bu gün kesin çok güzel geçecek!"

böyle deyip çıktım ben dışarı bugün. her sabah söylediğim cümlelerden de değil bu ha. söylemem çünkü. tarzım değil.. ama bu güzel bir gün. yol da öyle, sessiz sakin.. onca yağmurun ardından temizlenmiş gibi sanki, pırıl pırıl. her zaman gördüğüm binalara ilk kez görüyormuş gibi bakıyorum suratımdaki aptal sırıtışla, havaya bakıyorum arada, kuşa bakıyorum, karşıdan gelen adama bakıyorum.. aaa adam durdu, bi de iki-üç saltolu bir balgam fırlattı önüme doğru.. hayır o kadar sinirlenmesem stiline hayran kalacağım resmen!

+ ööaağğğrrktuuu!!!

- ooo-haa! lan bari susturucu tak, bi önlem al hayvan!

+ hö?

- sana diyorum sana.. kocaman adamsın, utanmıyor musun yerlere tükürmeye?

+ boğuliim mi bacım?

- boğul mümkünse! hayret bişi.. hem nereden bacın oluyorum senin? genlerimiz birbirine uzaktan selam bile vermemiş çok şükür!

+ ya git işine. tövbe tövbe.. harrrk tu!

- ya bak gene tükürüyor. kime diyorum ben? sok bakiim o salyayı geri yerine. ağız değil, gayya kuyusu mübarek. her türlü melaneti dışarı salıyor! sok diyorum hemşerim. seni var ya, karantinaya alıp, topumuzu da aşılamalılar bi güzel.

+ bela mısın bacım ya?

- asıl bela sensin. kalkmışım ne güzel, dağa taşa gülümsemişim. kalbim çarpıyor böyle pır pır bahar görmüş dana gibi. sonra sen gelip içine tükürüyorsun güzelim günün! domuz gribi felan diyorlar ya, yok öyle bişii. domuza yazık, sen varken.. insan gdo'lu lama!

+ küfür mü ettin sen?!

- yok etmedim, ama edeceğim az daha tükürürsen.

+ bak zaten ufak tefek bişeysin, belanı arama. git işine bi ya..

- yok öyle yağma. sen var ya her tükürdüğünde benim ömrümden bi on sene gidiyor be! ne hakkın var hayatımı sabote etmeye?!

+ la havle. tut kendini fatih, katil olma!

- tutmasan ne olur ki fatih? bıktım senin gibilerden yemnederim. balgamınıza basmayacağım diye seksek oynar gibi zıplamak zorunda mıyım ben yürürken? hayır, bizim de tükürüğümüz var di mi? salıyor muyuz biz ortalığa görmemişler gibi? yooo! efendi gibi yutuyoruz netekim. sen var ya fatih, öl sen en iyisi, valla bak. herkese faydan dokunur yeminlen.

+ ehh yetti be! hadi gülüm hadi yaylan! hatta beğenmiyorsan geçme sen buralardan bi daha!

- aaa kimin mahallesinden kimi kovuyorsun be? hem sen şimdi sallıyorsun ya elini kolunu, ayıp şeyler bunlar! gelme üstüme, bak gelme diyorum!

+ gelsem ne olurmuş?

- ne olacak, çok pis döverim! bakma sen öyle ufak tefek durduğuma. benim dedem var ya, şakiymiş. dağlarda yol keser, haraç alırmış nur içinde yatsın, cennette şimdi. bize de böyle helalinden karete numaraları felan bırakmış. ceki çen'de bile yok öylesi. bak gelme diyorum üstüme. aaa bıraksana kolumu be! hiyeeeyytt!!!

derken.. adam koşmaya başladı. bildiğin kaçıyor. nasıl bağırıyorum arkasından:

"haha! yemedi di mi? dur sen daha.. ben var ya, oturduğun evi bulacağım lan. sonra geleceğim kapına, her sabah tekmil alacağım! gebere otu! bi daha da tükürdüğünü görmicem tamam mı?!!"

"bişey mi oldu bayan?"

"ha? ne?"

"yani siz böyle bağırınca.."

"haa o mu? yok bişey memur bey. sinirlendimdi ben, geçti çok şükür. oldu. gideyim ben en iyisi, evet."

meğer ekip otosunu görünce kaçmış benim tüküren hayvan. ev karakolun yanı tabii, beş dakikaya bir araba geçiyor. ben de sandım ki dedemin meşhur hareketini yapınca ben.. aman neyse. bundan sonra yormayacağım kendimi. sigaraya zam, ekmeğe zam derken yurdum insanı pek sinirli olmuş zira. yeni bir taktik geliştirdim; yere tükürenlerin direkt suratına tüküreceğim. sonra da tabana kuvvet! iyi koşarım ben ha, benim rahmetli dedemin dedesi...

sapık sana şişme bebek alayım mı?

2010-01-12T19:45:00.006+02:00

on gün kadar olmuş nete girmeyeli. bir şey olduğundan değil; suskunluk derim ben, bir sene sürenini yaşamışlığım vardır.. önemli değil yani. eser geçer öyle bazen.

mail kutuma baktım biraz önce. merak edenlere selam olsun, herkese cevap yazdım. bir de kimliksiz gönderiler almışım. bende bir huy vardır, ne zaman tanımadığım birinden mesaj alsam, bir heyecan basar içimi. sanki hep beklediğim bir şey nihayet gerçekleşmiş de, hayatım değişecekmiş gibi. sıradan bir hayat yaşamanın yan etkisi olsa gerek, herşeyde bir heyecan arıyor deli gönül. bu mailler öylesi değildi gerçi ama, allah yazandan razı olsun, yeterince renkliydi. okudum, okudukça güldüm, hatta bir ara koltuktan kırık bacağımın üzerine düşüp ağladım. sakinleşip bir şeyler düşünebilir kıvama geldiğimde de yayınlamak geçmedi değil aklımdan, fakat sonra vazgeçtim. yine de boşa gitmelerine gönlüm razı değil, cevap mahiyetinde birkaç cümle etmek isterim.

hülasa, yazının gerisi sapığıma özeldir; kişi ve olayların gerçekle fena halde ilgisi vardır, yazar okuyucuyu bilgilendirerek sorumluluğundan kurtulmuştur; bilginize..

"sevgili sapık kardeşim;

ilk olarak seninle meslekdaş olduğumuzu söylemek isterim, valla bak. sıkıldığım zamanlarda rastgele bir numara çevirip "ıhh hhh öaaah" gibi efektler çıkarmışlığım çoktur yani. hatta "üflesen diline mi yapışır gadasını aldığım?" tarzında katılım da isterim ben, onlar da sağolsun, üflemekle kalmaz, üstüne bir de bağıra çağıra küfrederler. salt bu sebeptendir ki, sağ kulağım az işitir benim, meslek hastalığı.. zavallı ebem de ağzımın salyası hürmetine ortalık malı oldu, ama işte elimde diil! aynı hastalıktan muzdarip olduğumuzdan anlayışla karşılasam da, meslek ahlakı denen bir şey var neticede. sapıklığın yazılı olmayan kurallarının ilki başka bir sapığa sulanmamaktır.

dürüst olmak gerekirse, ben fiziki ya da manevi açıdan öyle pek fantezi objesi olacak bir afetcan da sayılmam. senin sandığın gibi beyaz mermerden iki sütun misali bacaklarım yok mesela. onları, bahar gelmiş bahçe gibi selülit tomurcuklarıyla bezenmiş tombul but parçaları olarak tanımlamak daha yerinde olur sanırım. (yalnız sende de ne fantaziler varmış birader, hani kızmazsan birkaçını repertuarıma eklemek isterim. telifse telif, para dert değil netice itibariyle. aslolan manevi tatmin, anlarsın ya?!)

ayrıca default olarak çok konuşma yetisiyle dünyaya gelmişim ben. af buyur sevişirken ağzıma tenis topu tıkılıp bantlandığı çoktur. haklılar gerçi, yani kim orgazmın eşiğinde salınırken sabahki dolmuşçunun hayret edilesi sürüş tekniklerini dinlemek ister ki?

yaradılış arızalarımdan biri de ellerimin sürekli olarak soğuk oluşudur. değil sevişmek, tokalaşmadan önce bile yarım saat kalorifer peteğine yapışık oturmam lazım gelir. etrafta küresel ısınmaya dur diyecek şifalı ellerin benimkiler olduğunu söyleyenler bile mevcut, gerisini sen düşün artık.

ayrıca on saman nezleli gücünde dakikaya 17 adet düşecek şekilde hapşırırım, birkaç hazin ayrılık hikayemin sebebi de bu marazımdır maalesef. şimdi seninle bir ilişkiye başlayacak olsam, "ne çok yaşaması be? öl sen en iyisi!" isyanıyla terkedileceğim muhakkak ki, yaralı yüreğim bir kalp kırığını daha kaldıramaz diye korkmaktayım.

uyurken pırtladığımı söyleyenler de var ayrıca, fakat mümkünse o konuya hiç girmeyelim.

demem o ki, ben sana layık değilim, ayrı dünyaların insanlarıyız biz. hislendim şimdi, çağrışım yasaları uyarınca şiir okuyasım geldi:

"uyuşamayız, yollarımız ayrı;

sen ciğercinin kedisi, ben sokak kedisi;

senin yiyeceğin, kalaylı kapta;

benimki aslan ağzında;

sen aşk rüyası görürsün, ben kemik!"

bak gözümden yaş geldi. işin yoksa bir on gün de bu ayrılığın travmasını yaşa dur şimdi.."

gösteri peygamberi

2010-01-04T01:46:00.002+02:00

sevinince güldüm, üzüldüğümde ağladım; bir insan kaç çeşit duygulanabilirse hepsinde muvaffak oldum, hatta olması gerekenden daha fazla kaptırdım rolüme kendimi. hep sert tepkiler verdim. gülüşüm bile o kadar sivriydi ki, gamzelerimi oydu yanaklarımda. ağrısına tevekkülle katlanan insanlar tanıdım. hayatı öylesine sindirerek adımlıyordu ki birisi, ardında bıraktığı ayak izlerinde çiçekler vardı. hiçbir zaman onlardan biri olamadım. her daim çığlık çığlığa, küfür kıyamet algıladım hayatı. oysa daha yumuşak bir insan olabilirdim.. olabilir miydim?! ana renklerin vahşiliğinden azade bir hayatım olabilirdi. olabilir miydi?!

• dalgın belki, ama hoşgörülü bakışlar: lacivert…
• ışıl ışıl bir sevinç: pembe…
• teni okşayan ılık bir meltem gibi tebessüm: lila…
• bir eşlikçi misali hüzün: mor…

olmadı. daima biriktirdim, taşmaya meyilliydim, akacak kendime göre bir mecra bulamadım. yüzyıllardır boş kalmış bir mevkide, peygamberlikte karar kıldım.. taştım!!!
apar topar televizyonlara çıkardılar beni. binlerce röportaj verdim:

- kimsiniz siz?

- modern çağın ilk ve son peygamberi!

- evet evet. peki felsefeniz nedir? iyilik? doğruluk?? tevekkül???

- ne münasebet! sert bir oyun oynuyoruz. susarak kazanamazsınız, bu oyun kelimeleri bilenlerle oynanıyor ancak! diyorum size, o çaresizliği yaşadım. bir keresinde cümlelerim gitmişti benden. bir cevap aramaya çıktılar, biliyorum. sürekli neden? diye soran parmaklara devam etmesi için bir bahane vermek zorundasınız. dünya dönmeyi unutmuştu sanki. ve hayat… bitkisel sıfatlı bir hayattı benimkisi. uyanıyordum, yemek yiyordum, dışarı çıkıyordum fakat hiçbir şey hissetmiyor, olanlara tanım bulamıyordum, anlıyor musunuz? bitkisel hayat = tanımsızlık! tanımsızlık denen şey yorucudur, sınırları belli olmayan bir ülkeyi savunmak gibidir. evet, böyle bir şeydir işte, belki de her tanıma biraz girmek demektir. cevap bulamayınca da geriye dönmediler bir süre utançlarından.

- ama sonunda döndüler?

- evet, sonra. tam da gökyüzü tepeme yıkılırken ayaklarımın altından çıkageldiler. sıcak, tazyikli bir gayzer. o kadar şiddetli çarptı ki bedenime, iç organlarıma kadar yandım. beyaz kağıtlara haşlanmış organlarımın baskısını yapıyor ve atıyordum insanların önüne. beni anlayanların ve anlamayanların… yazmak denen şeyin çok ilkel, çok hayvani bir dürtüye karşılık geldiğini fark ettim. yaralanıyoruz, kanıyoruz; ve sonra gidip soydaşlarımızın önüne atıyoruz yaralı etlerimizi. bakın, diyoruz, işte tam buradan vurdu hayat beni, uf etti! birbirimizin yaralarını yalıyoruz sonra, iyileşsin diye. antiseptik, analjezik tükürüklerimizle bir yaşam destek ünitesi kuruyoruz..

- bize o günlerden bahsedin biraz. peygamber olduğunuzu ne zaman anladınız?

- anlamadım, karar verdim.

- efendim?!

- neden olmasın? dedikoducu kuşlar tünerdi geceleri aklıma. gevezeydiler. hiç tanımadığım insanlardan, hiç gitmediğim yerlerden havadis biriktirirlerdi; ve bir çırpıda dökerlerdi hepsini aklımın orta yerine. sabahla birlik uçar giderlerdi. dört bir yana koşardım değiş tokuş için. biri olmalıydı belki de, yalan! demeliydi, yalan! kuzey kutup noktasında, dünyanın kadim çekirdeğindeki bilgelikten beslenen başka bir yggdrasil yok, hem dünya da bilge değil zaten. bu da nereden çıktı? ve zamanın hiçbir diliminde var olmamış tüm bu insanlar… hepsi hayal ürünü!!!

“izlediğiniz filmde adı geçen insanların gerçekle hiçbir ilişkisi yoktur! yaşananlar tamamen hayal ürünüdür!”

o zaman burada olmazdım. hıh, deliymişim gibi…

- değil misiniz?

- değildim. ve ama deli değilim. uğrayanın olmadığı uçsuz bucaksız bir çöl benim aklım. canlı namına yalnızca leş bekleyen akbabalarım var ve fazla beklemekten, ama sadece beklemekten kendi saçmalıklarını bilgelik sandılar. evet, saçmalık olduğunu kabul ediyorum, bakın. yaşamadıkları hayat hakkında fazlaca fikirleri vardı, görmedikleri dünya hakkında. beynin de bir doyma noktası vardır, fazla düşünüyorsan konuşarak kurtulman gerekir bir kısmından. ve anlatacak kimseleri yoktu, benden başka.. onlar anlattıklarının gerçekliğine inanırdı ve ben de inanmamak için bir sebep göremezdim. hala da görmüyorum. gerçek dediğin şey, bir seçimdir aslında. seçtiğin neyse gerçeğin odur. neden olmasın? neden dünyada bir yerde, zamanın çağıldayan bir nehir suretine büründüğü uzak bir ülke olmasın? öyle ki, kaynağına doğru yürüdükçe küçülürmüş insan, bebekliğine dönermiş. ölüm ya da yaşam bir tercih meselesiymiş. ama başa kaç kere dönerse dönsün, tek bir hayat hakkı varmış. ve başta hırslı bir aç gözlülükle sürekli kaynağa yolculuklar yapan bu tek ihtimalli insanlar, aynı şeyleri yaşamaktan yorulduklarında zaman nehrine atlar, çakıl taşı suretindeki binlerce ölümden kendilerine ait olanı ararlarmış. yalan!.. mı?

- devam edin…

- böylece düşlemeye başladım, deftere düş’ürdüğüm düşlerimi değiş tokuş etmeye adam aradım.. düş taciriydim ben. doymadım, durmadım; diğerlerine de özgürlük getirmek istedim, en azından düş’ün dünyasında. ve böylece kutsal bilgiye, başlangıcın sırrına ulaşabilmek adına kendimi yggdrasil’in dallarına astım. tam dokuz gün ve gece! ardından.. bildim!!!

“açın gözlerinizi bihaber insanlar, modern çağın peygamberiyim ben!”

- bize bir mucize gösterin.

- burada durup benim gerçekliğime inanmanızı beklemek bile başlı başına bir mucize değil mi? “sır”rı biliyorum diyorum size.

- peki sır ne?

- kelimeler! her şey onlardan önce de vardı ve ama hiçbir şey yoktu aynı zamanda.

- başlangıçta söz vardı gibi bir şey mi bu?

- “fiat lux!” hayır, ben bundan bahsetmiyorum. dudaklarımı oku, kelimeler diyorum, herhangi biri. tanrı bile bizimle iletişime geçebilmek için konuşmayı öğrenmemizi bekledi. öncesinde yapabileceği hiçbir şey yoktu çünkü, yaratmaktan başka. biz kelimeleri keşfedecek kadar olgunlaştığımızda ise, yarattıklarına şekil vermeye başladı.. başlangıç denen şey budur işte!

sonra kel ve kanatlı filozoflarımın anlattıklarını aktardım onlara. anlattıkça bana hayran kaldılar. beğenilme güdüsüyle zehirlenmiştim bir kere, daha çok anlattım. anlatırken kameraya nasıl daha fazla hoş görüneceğimi tartıyor, poz veriyordum. peygamberlik hiçbir şey değiştirmez, lanet olası keşlerdendim ben de; derimin altında o güne kadar farkına varmadığım bağımlılıklarım vardı. beni beğenin, diyordum avaz avaz, sevin beni! sonra kitlesel hayranlıklarından akan salyalarını şırıngalara doldurup beyin damarlarıma zerk ediyordum. o salyalar ki o zamana dek etime yapışmış tüm acıların köküne kibrit suyu döküyordu. sürekli reklam alıyorduk, milyon dolarlar benim etrafımda dönüyordu. mutluydum, beni dinleyenler mutluydu. her şey iyi, herkes güzeldi.

sonra.. sustum. duyduklarını hazmedebilmeleri için. sadece dinlemekle olmaz, biraz da düşünmeleri için. ve.. unutuldum!!! modern çağın, kelimeler olmadan kazanılamayacağını söyleyen tek peygamberiydim ben, ama susarak kaybettim. bu dünya fazla telaşlı, kıt zamanlı bir dünya, hafife almayın. koşturarak yaşıyoruz. bir yandan dişlerimizi fırçalarken hazırlıyoruz çocuklarımızın kahvaltılarını. sürekli bir yerlere yetişmeye çalışıyoruz: okula, işe, sevgiliye… elektronik eşya dükkanının önünden geçerken, vitrine reklam amaçlı konmuş dev plazmalardan alıyoruz haberleri. üstelik en büyük haber bile –örneğin, ekonomik kriz; savaş değil kesinlikle!- ancak birkaç dakika erteleyebiliyor hayatlarımızı. ben onları çok daha uzun bir süre tuttum. kalıcı olabilmek için müsait bir yerde ölmeliydim belki de. belki de noktadan hemen sonra.. halkını ölmeden kurtarabilen bir peygamber gördünüz mü hiç?!

şimdi ise yırtık kanepemde pijamalarımla oturmuş, kendi hayatımın filmini izliyorum. vakit geldiğinde, sadece kendim için öleceğim ve size hiçbir anlam ifade etmeyecek ölümüm. olsun! ben söylemek istediklerimi söyledim, anımsayanınız çıkar belki uykudan önce…

“kağıt, kalem, mürekkep.
harftim; karıldım, dizildim, eklenip çıkarıldım.
sözdüm; iman vesilesiydim, söylendim, dilden dile gezindim.
sustum; sus oldum, puf! oldum, yok oldum, unutuldum..
amin.”

olumlu mefisto ve cıvık hindi: bir yılbaşı hikayesi..

2010-01-01T02:56:00.015+02:00

"2009 ızdırabım oldu, yeni yılda ben de normal insanlar gibi olacağım lan. hem ben var ya, "dı sikrıt" okumuş bir kızım. diyordu ki kitapta, iyi düşün iyi olsun diyordu. olumlu şeyleri böyle mıknatıs gibi çekeceksin kendine. bi nevi kuantum şeysi, evet. işe de normal insanlar gibi kutlama yaparak başlayacağım!" önüme gelene böyle söyledim. sonra da "söz ağızdan çıktı bi kere, tükürdüğünü yalamak da neymiş?" dedim, oturup iyi bir yılbaşı kutlaması için gerekenlerin listesini çıkardım:

1 adet hindi,
su gibi içki,
olmazsa olmaz mezeler,
rengarenk parti şapkaları,
adını bilmediğim üfleyince uzayan düdüklerden,
1 adet feyk yılbaşı ağacı,
hediye paketleri,
evin alabileceği kadar eş dost,
1 adet sevgili..

sabah mahallenin emektar horozuyla senkronize bir şekilde kalkıp alelacele hazırlandım ve düştüm market yollarına. bereket versin 21.yy'da yaşıyoruz; kapitalizm hayli gelişkin, hizmette sınır yok. büyükçe bir markette aradığı her şeyi bulabiliyor insan. bir yandan sepete atıyorum, bir yandan yemekteyiz yarışmacısı misali "dünyayı kıyamet belasından kurtarıyorum lan ben!" havalarıyla elimdeki listeden siliyorum aldıklarımı. çok profesyonelim okuyucu, bildiğin gibi diil!

"+ bi adet hindi alabilir miyim?

- nasıl olsun?

+ valla şimdi ben terbiyeli hindi yapacağım, nasıl olursa olsun.

- isterseniz önceden terbiyelenmiş hindimiz de var..

+ yok, ben bizzat vereceğim terbiyesini, kuantum açısından şart yani.

- taamaaam, ben veriim hindinizi siz gidin!

+ bi zahmet.."

"+ bakar mısınız?

- buyrun?

+ şu yılbaşı düdüklerinden alacaktım?!

- yılbaşı düdüğü? nasıl yani?

+ güzel kardeşim, bilsem sana sorar mıyım? ilk defa yılbaşı organize ediyoruz şurda.. hani böyle üflüyorsun da uzuyor kurbağa dili gibi, saçma bi ses sonra.. kuantum anlayacağın!

- şurada herşey dahil yılbaşı paketlerimiz var. siz en iyisi oraya gidin!

+ eyvallah.."

derken işin alış kısmı bitti, veriş kısmı için kasaya yöneldim. oldum olası sevmem ödeme kuyruklarını, uyku bastırır.. barkod okuyucunun biplerini dinlerken içim geçmiş, uyumuşum.

"+ 256 lira hanfendi. hanfendi?!

- hı? ne?

+ 256 lira.

- yuh! ee şey yani ben diyorum ki, viski şişesi almıştım ben havam olsun diye, ama farkettim de ne boş şeyler yani. bırakayım onu ben. bi de şu düdükler saçma resmen, onlar da kalsın. sonra bu ağaç.. hatta şu mezeler..

+ ne yani, almayacak mısınız?

- almayacağım kardeşim alla alla.. onlarsız da kutlarım ben yılbaşımı, sen bana hindiyi ver bi tek."

anladım ben, bu kuantum zengin işi. paran varsa, kuantum olumlayabiliten var! ama bende de katır inadı var, yılmadım, eve gidip bi güzel terbiyeledim hindiyi, fırına sürdüm. mutfağa da oturdum, bekliyorum. yarım saat oldu, bir saat oldu, telefon çaldı.. telefon?!

"+ efendim?

- yavru kuşum, kötü bi haber vericem ama kızma!

+ yok bugün çok olumluyum ben, kızmam.

- ha iyi o zaman. şehirdışına çıkmam icap etti benim. hani şu iş vardı ya..

+ ??! hay ben o işin!!! nası ya? ama hindi? kutlama? e kuantum?!!

- söz bak, telafi edicem.

+ yok telafi etme sen! hatta gelme bile!"

hıh! telafiymiş.. kimseyi de çağıramadım zaten bir şey alamadığımdan. bari yemek pişseydi.. yer ziyanı bu fırın, başka bir şey diil! içerim lan ben de, bir sürü içkim var benim. tek başıma kutlarım yeni yılı, hindi de pişer elbet... dedim ama, pişmedi! ben tam bir şişeyi devirmişken, baktım, isyan eden hindi kalkmış tepsiden, salona doğru geliyor! bi de güzel kuruldu yanıbaşıma. e hayvana bunca eziyet ettikten sonra yaşaması haktır dedim, bi kadeh de ona doldurdum; şimdi karşılıklı içiyoruz.

"+ şerefe!

- şeref kim ki?

+ lan kanadını yerim senin! çok pis yerim! cıvık hindi!"

gerçi haksızlık etmek istemem, cıvık da olsa vefasından şüphe etmeyeceğim bir hindim var benim. sonuç itibariyle yalnız değilim ve de hala olumluyum okuyucu. bu yıl kesin iyi geçecek...

ha bu arada.. iyi yıllar!

geceden sızan...

2009-12-24T01:10:00.007+02:00

bazı geceler insanlığın tüm cerahatinin aktığı arka sokaklara düşüyorum. kangren olmuş sokaklar geçiyor içimden. neden olmasın? başka bir yere ait olduğuma dair kanıtınız var mı? gözlerimi açtığım anda kesilen kalem tutan elimden aralıksız sızan irin, köşebaşındaki ölü bakışlı lambaya sarılıp haykıran sarhoş bir orospuya doğru akıyor. kelimeleri ahşaba vuran topuk kadar sert, ve yankılı cümleleri : "hüzünlü değilim ulan, diye bağırıyor, değilim işte! götünüz yiyorsa bi de böyle sevin bakalım beni!"

halbuki içine yuvalanmış o ağır hüzün söyletiyor bunu ona. olur öyle, inkar ettiğimiz, etimize en çok değendir bazen...

4-5 yaşlarındaydım. eve yeni renkli bir televizyon alınmıştı. grundig, iyi hatırlıyorum, kutusu gözlerimin önünde ve inanamazsınız, okuma bilmiyorken aklınıza kazıdığınız bir resim, okumayı öğrendikten sonra hala aklınızdaysa yazıya dönüşüyor. neyse, yeni televizyonun kutusu misafir odasında duruyordu. ablam kutuyu salona getirdi, beni de içine koydu. annemle babam gelince beni bulamasınlarmış. sonra kutu hareket etti, balkona çıkardı beni. ne dediğini de anlamıyorum içeriden, babam gelip birazdan çıkarır diye bekliyorum. kutunun içi dumanla doldu, bir köşesinden ateş daldı içeriye, belki sadece oyun oynanıyordu ama altıma işedim. ebe miydim? saklanıyor muydum? peki o halde nereye kaçıyordum? bazen diyorum keşke o kutuda kalsaydım. hiç çıkmasaydım..

bu, güzel bir gece değil...

kemerlerini bağla okuyucu, film eleştireceğim!

2009-12-21T05:02:00.009+02:00

breh breh, ne filmmiş! internet üzerinden bile bilet alabilmek yarım saat sürüyor. koltuğumuzu seçip tam bileti alacağız, site "ehehe o yerler satıldı ki, avil!" türünden uyarılarla çıkıyor karşımıza. birkaç seferden sonra kendimizi ısrarla milletin kucağına oturmaya çalışan sosyal ortam sapıkları gibi hissettik, resmen yüzümüz kızardı. tam utanç dolu başımızı yere eğip yenilgiyi kabul edecektik ki, savaşçı ruhlu yarim "en iyi yöntem en eski yöntemdir" düstürundan hareketle telefona sarılıp elindeki mızrakla operatörleri tehdit etikten sonra söke söke aldı koltuklarımızı, ben de onu kahraman ilan ettim. demek ki neymiş? ortada hezeyena kapılmış bir izleyici kitlesi varken, birkaç gün önceden yer ayırtılacakmış. yok ben illa ki son anda plan yaparım diyenlerden olunacaksa da "tamam yavru kuşum, ben sana yer bulurum. yeter ki sen büzme dudağını" kabilinden şövalye inadı olan bir sevgili edinilecekmiş.. bu kıymetli hayat dersi de sana yeni yıl hediyem olsun okuyucu. kaale alınıp dağıtmalık hediye çeki gönderilen bir blogır olarak palazlandığım günlerde buluşana kadar bununla idare edersin artık.

filme dönecek olursak...

1994'te yazılmış bir senaryo, 15 yıllık bir yapım aşaması, filme özel üretilmiş özgün bir lisan, 300 milyon dolara yakın bir bütçe türünden iddialı bilgilerin üzerimizde oluşturduğu hayli ağır baskılarla girdik salona. ve fakat hiç de hayal kırıklığına uğramadık. baştan sona kadar 3 boyutlu görsel bir şölen, bilet için cebelleştiğimiz her dakikaya değdi. fakat herşey görsellikle bitmiyor maalesef. 2012 filmi benim açımdan zengin efektlerle süslenmiş bir fecaatten başka birşey değildi. avatar ise, tam tersine tatmin edici bir senaryoya sahip:

bacakları tutmayan bir savaş gazisi olan kahramanımız, aslen ölen kardeşinin dahil olduğu dünyadışı bir programa katılarak, dondurucuda yaptığı beş yıllık bir yolculuğun ardından atmosferi bir tür zehirli gazla dolu olan pandora gezegenine gider. gezegen tüm kaynaklarını tüketmiş dünya için bulunmaz nimetlerle dolu bir maden ocağı gibidir. fakat ev sahibi "na'vi"ler önemli bir muhalefettir. atmosfer toksik olduğu için insanlardan ve pandora yerlilerinden alınan dna'larla birer genetik mühendisliği harikası olan avatarlar oluşturulur. ve kahramanımız bir tür bilinç akışıyla kontrol edilen bu avatar aracılığıyla hem yeniden bacaklarına kavuşur hem de yerli halkın arasına karışarak, insanlara doğrudan bilgi akışı sağlama olanağı bulur. film tamamen esas oğlanın bakış açısı üzerine kurulu. jake -esas oğlanımızın ismi bu- kendini yerlilere ispat edebilmek için türlü sınavlarla başa çıkmak zorunda kalır ve bu süreçte empati kurmayı öğrenir. olmazsa olmaz aşk mefhumu da işin içine girince, gerekirse parçalarımcı, kalbinin yerine silahını koymuş askerler karşısında na'vilerin safında savaşmayı seçer ve pandora'nın kutusu da böylece açılmış olur.

her şey bir yana, filmin en önemli ve neredeyse tüm senaryonun belkemiği sayılacak unsuru, jake'in sakat oluşu. avatar yeni bir proje olmamakla beraber, daha önce kimse yerlilere kendini kabul ettirmeyi başaramamış. jake ise, kardeşini ve bacaklarını kaybetmiş, artık kaybedecek birşeyi kalmamış melankolik kişiliği sayesinde bu yeni hayata oldukça iyi uyum sağlıyor. dönüp geçmiş hayatına bakma ihtiyacı duymayan boş bir sayfa gibi.. ve bence senaryonun bu psikolojik ekseni izleyende kayda değer bir tatmin duygusu bırakıyor. james cameron, belki 15 yıl hayalini kurduğu teknolojinin gelişmesini beklemiş olabilir, fakat filmin sırtını tamamen efektlere dayayacak kadar kolaya kaçan bir yönetmen de değil. yani filmini seven, işine saygı duyan bir yönetmenin elinden çıkmış, sağlam bir yapım var karşımızda.

e bu mudur? budur! filme gidip gör okuyucu, herkes acayip sevecek felan diyecek kadar delirmedim henüz, fakat en azından hayal kırıklığı yaşamazsın.

geceden kısa kısa...

ademoğlundaki ne tür bir deliliktir ki, bir türlü ders almaz, adım attığı yerlere yıkımdan başka bir şey getirmez?! üç fırın ekmek yedim, hala anlamış değilim (buğdaygiller zihni açan bi tür amino asit içerir, evet).
inanılmaz bir renk uyumuyla süslenmiş cennetvari gezegeni 3 saat boyunca izleyince insanın içine mülteci ruhu kaçıyor. "sahte pasaport geçer akçe midir acep pandora'nın taşlı yollarında?" sorusu, çıkışa kadar salonda yüzdü resmen.
3 metre boyundaki kuyruklu, mavi yaratıkları seksi bulmuşluğum da oldu çok şükür. bu saatten sonra şahsıma edecek tek bir lafım bile yok!
henüz bilet alma aşamasında "tüh be! zamanım olsaydı, ben de sizinle gelirdim" yollu konuşup beni beyin kanaması riskiyle, yarimi de iki arada bir derede kalmanın getirdiği soluksuzlukla başbaşa bırakan gıcık şahsiyete buradan en kalbi hislerimle selam etmeyi borç bilirim.
filme "herif 300 milyon doları buna harcayacağına gidip açları doyursaydı" yollu abuk bir yorum sarkıtan arkamdaki oksijen israfı kişi, hala yaşıyor oluşunu çıkıştaki kalabalıkta seni bulamamış olmama borçlusun, bilgine.
son olarak; sigara içilebilen bir salon istiyorum, yetkililere arz ederim.

the ugly truth: siyasi gündemin ardında yatan gerçekler!!!

2009-12-19T00:02:00.003+02:00

erdil yaşaroğlu'undan :D:D:D

irşat kitabı

2009-12-18T02:05:00.003+02:00

“bir gün birine, seni kim çizdi, dedim. kader, dedi. kader nedir ki, dedim. senin kulağına fısıldanan sana giz, bana ayandır. tanrı şakacı palyaço, kaderse onun kahkahalarının dinmeyen yankısıdır, dedi. palyaçodan korktum, onu ustam belledim.”

kendinden başkasının nasihatine güvenme. nasihat kişiseldir, herkesin gediği ayrı sıva ister oysa. birini uçuran söz, öbürüne pranga olur.
hakikat duvarını aştığında masal hızında düşlemeye başlarsın. o diyarlardan dönme bir daha! zira, hayatın kitabı masala uyumsuz kalır. kendini hırpalarsın!
hayatın acemisi olanı sevme! hayat acemiliği dediğin bir-iki günlük iş. üçüncü günde pişmeye başlamıyorsa, ya gözlerinde vardır bir arıza ya algısında. yüreği arızalı olana rast geldiğindeyse, durma kaç! o, profesyoneldir, kaderin ticaretini yapanlardandır..
kendi adına konuşmaya korkan için sen de sus! cümle tabansızlara baht biçecek sen mi kaldın? o tanrının işi de, tanrı insanı küfür belleyip dilsizliğe vardı, ne çare…
konuşkan, dil oynatır, kelime parlatır. sözün ustasıdır, yankı üstüne yankı patlatır. suskun ise bir el eder de, konuşkana nal toplatır dile getirmede.
konuşkan yerde, suskun göktedir. biri rast geldiğini anlatır, öbürü sonsuzluğu çözmekle geçirir günlerini.
konuşkanın dilinden, suskunun bakışlarından kork!
insanın menzili menfaati, hatırı bir küfür kadardır. üstüne sıvanmış etini bile sevmez insan; ruhuna ha bire paye biçer de, yeri geldiğinde onun bile fiyatı vardır.
saymaya sıfır’dan başla. sıfır hiçliktir, hiçlik her şeydir. hiçlik, her şeyin varlık sebebidir.
meta’dan muaf insan olur mu? olur! kıl payı yaşamak katılmışsa bir kez hamuruna, para da batar ruhuna, ev de, araba da.. ama öylesi gerçek delidir, zor bulunur.
hiçbir kurt bir insanı emzirmez. o dediğin, olsa olsa, açlıktan nefesi kokan insanın çelişik sanrısıdır.
kişilere has düzen yoktur, milletlere has düzen yoktur. düzen, cümle insanları kapsıyorsa eğer, sözlükteki karşılığını bulur.
herkesin son nefesinde kusmak için yuttuğu bir yalanı vardır. yok diyenin, hayatı yalandır.
seksi göz ardı edersen, fikrin abaza kalır. seksi amaç edinirsen, yüreğin sığ kalır.
ruhu bütün adam, acıya sağır adamdır. görmeyene göz, duymayana kulak, yatalağa ayak bulunur da, hissize yürek yoktur bu dünyada.
tanrının alemleri ve dahi ol yaradılmışları yazdığı kalemi çift uçluydu. birinden kara yazardı, birinden beyaz. karadan ölüm aktı, kötülük aktı insanın içine. beyazdan yaşam aktı, iyilik aktı. kara beyazı perdeledi zamanla. insanın cisminde sonsuzluğu, içinde iyiliği göremeyişin ondandır.
sözün tevazusu öznenin çoğulunda dillenir, yazının tevazusu harfin küçüğünde gizlenir.
zalimin hançeri elinde, mazlumun hançeri kinindedir. bu hesap baştan yanlıştır lakin, bir devir sonra mazlum zalimle, zalim mazlumla illa ki yer değiştirir.
kendine gaye edin, naranı bul. kanını kat ikisine, masalını oluştur.
elini havaya bula, suya bula, toza toprağa bula; dünyayı tanı. gönlünü yıldıza bula, aya bula, güneşe bula; evreni tanı.
kahkahanı sahteden, gölgeni kuytudan uzak tut.
şu dünyada bir toz zerresi kadar hükmün yok, umutlanma. senin sözüne kıymet verecek yine sensin. kendine de söz geçiremiyorsan, hiçsin. hayatın sureti gazaptandır sana.
yalnızlığına küfret, lanet et; ama ayrı düşme. alemlerin heyulasından yorulunca sığınacak kapı yine o olacaktır sana.
sevişmek günahmış, yalan! varsa da bir ayıbı, utancını ayıp listeleyen aklı-evveller çeksin. aşkı dillendir, sevgiyi payelendir.
nasıl istersen öyle yaz, yeter ki kelimenin kibrinden sakın. kalem fikrine değil, fikrin kalemine hükmetsin.
cümlenin düşüğünü sev, kusursuzuna yüz verme. kusursuz olan tamama ermiştir, kısır kalır. yazan bir tarafı eksik olandır,bütünlük onun neyine?
alemin yüzüne tükürürken kendi üstüne kusmayan alçaktır.
“oluş”a kara değdi, bozuluş oldu. “seçim”e gölge düştü, hürriyet yalan oldu…
kötülük çoğalanlardan, iyilik azalanlardan vücut buldu. bir tufan paklamadıysa dünyayı, ötesini ummak boşuna…
“son söz” diye bir-şey-yok-tur!!!

anne bak, yolda bir ejderha yavrusu buldum. benim olabilir mi?!

2009-12-17T04:12:00.005+02:00

evcil hayvan dükkanındaki abi, niçin baktın bana öyle?! hadi baktın, ne diye bir adım geriye kaçıyorsun pamuk abicim? sürüngen sevmek ne zamandan beri deliliğin delaleti oldu? zaafımı ifşa ederek cezai ehliyetimden muaf mı bırakıldım ben şimdi? kafamda huni mi taşımam gerek bundan böyle, nedir yani?!

sürüngen cinsine zaafım var, evet. kaldı ki, hep bir ejderham olsun istemişimdir. bunun birçok sebebi olabilir. mini mini birlerden çalışkan ikilere geçme evresinde fazla masal dinlemiş olabilirim. lisede etrafa "eki eki, ben tolstoy okuyom ki" diye caka satıp, eve gelir gelmez fantastik hikayelerime gömülmüş olabilirim. ergenliğimin en abaza günlerinde beyaz atlı prensimin kaslı sinesini hayal etmiş olabilirim. hatta ve hatta, şovalyelerin ve ejderhaların olmadığı bir dünyada yaşamak istemiyor olabilirim. ve bugün dükkanına gelip, "20-30 cm boylarında dikenli çöl kertenkeleniz var mı acaba?" diye sormuş da olabilirim. ne olmuş yani?!!

ayıptır! seke seke geriye kaçmak da nesi? sen anlayamadın ama, son derece de aklı başında bir insan evladıyımdır ben. mesela, en kaslısından prenslerin varolduğu bir masalın kadrosunda, en fazla sindirella'nın gelinliğini diken terzi yamağı olarak rol kesebileceğimin bilincindeyim. mesela, pantolonlarımın arasına sakladığım kertenkeleyi bulduğu o talihsiz anda ciyak ciyak bağıran annemi yatıştırmak için "ama ama.. büyüyünce ejderha olacak o!" derken, aslında böyle birşeyin olmayacağının da bilincindeydim. üstelik tüm bu farkındalığa ulaştığımda 7 yaşında, bit kadar bir velettim! gerçi yeterince beslersem hayal ettiğim boyutlara ulaşacağını farz ettiğimden, sabah akşam sinek tıkmıştım hayvanın boğazına. ama olsun, o kertenkele hüsnü'yle benim aramdaki mesele, seni hiç ilgilendirmez!

hani müşteri her daim akıllı ve haklıydı? hani müşterinin en abuk soruları bile, "vardı, ama kalmadı. bi daha da zor gelir" konulu bir nezaketle cevaplanırdı? gerçeğin yoluna çıkmak için masalın yolunda can tüketmek düsturu mazide kalmış olabilir, işin o kısmı kendine hakim olamayan şahsımın hatası. amma velakin senin içindeki esnaf terbiyesi ne vakit öldü güzel abicim?!

ne diye gözlerini belertip travmalı ruhumu "bi doktora mı görünsem acaba?" kıvranışlarına gark edersin? yazık değil mi? şimdi, yarın sabahın köründe huzuruna damlayıp, hazır nazarındaki sıfatım da deliye çıkmışken, dükkanındaki satılık tüm canlıların soyunun sopunun ederini 42 kez sorguladıktan sonra kafamdaki huniyi eline tutuştursam ve akabinde hiçbir şey almadan çıksam, sana reva, bana hak değil mi?!

tanrı katına arzımdır..

2009-12-14T04:26:00.006+02:00

yakındır. yeni bir din gelecek. bugün, değilse yarın, olmadı öbür güne garanti. haklı sebeplerim var , nah buraya da yazıyorum okuyucu. canına yandığımın dünyası iyice boka batmış, buram buram tütmekte.. birbirimizin gırtlağının sıkmak sıradanlaştı, diğer eliyle de kendi ümüğüne yapışan ultra sado-mazo kişiliklere evrildik. pedofili, nekrofili, zoofili bir yana, eşyalarla sevişenimiz bile var. kronik depresif, çokça obsesif, intihara meyyal hayatlar yaşıyoruz. mutsuzum, mutsuzsun, mutsuz! kökümüze bir kibrit suyu dökenimiz bile yok üstelik. tanrı hala bir böcek gibi ezmiyorsa kafamızı, hayran olunacak kadar iyimser demektir. geriye tek bir seçenek kalıyor: yeni bir din.

ileriyi görebilitemden aldığım güçle, gelecek olanın katılımcı bir din olmasını da umut ederek bazı taleplerimi sıraladım, açık dilekçe babında yayınlıyorum:

yeni kitap 20 sayfayı geçmesin, az ve öz olsun. zira, okumayı seven bir ırk değiliz. uğruna adam öldürdüğümüz kitaplardan bihaber yaşıyoruz. hatta garantiye almak için mikroçip halinde tasarlanıp, direkt olarak beynimize yerleştirilsin.
ilk kelimesi "git", ilk okuyanı da deniz baykal olsun.
allahın sopası olsun; tanrıyla kul arasına girenin, dini siyasete alet edenin tepesine indirsin.
peygamberi ikoncan olsun, donunun markasını, solaryumunu, bir gecede kaç kez eller havaya yaptığını felan takip edelim; hayat lay lay lom olsun.
3 sevaba 1 bonus olsun.
"müşteri memnuniyeti hattı" kurulsun.
kredi kartına taksitle ve vade farksız cennet anahtarları dağıtılsın.
ctrl+f ve ctrl+alt+del desteği muhakkak olsun.
kamera açsın.
"kadınlarınıza söyleyin ki.." şeklinde cümleler olmasın, kadınlar muhatap alınsın.
tanrı bize para versin (yollasın peygambere, biz ondan tahsil ederiz). nefs açlıkla terbiye edilmiyor belli ki.
şeytan artık hatasını anlamış olsun, babaya sığınıp af dilesin. onun eşekliğine bizi yakıyorlar öte tarafta.
burada günah olanlar cennette de günah olsun. ömrüm bu çifte standartı anlamaya çalışmakla geçti.
tanrı aşk hayatımıza el atsın: aldatan yansın, aldanan yansın, sevip de korkusundan kaçanın allah anında belasını versin.
her yıl başka bi ülkeye hacca gidilsin, arapların rantı bitsin.
çocuklar ölmesin, şeker de yiyebilsin.
"tayyip ilen aptullah" birer kuklaya çevrilsin, herkes kıçıyla gülsün. şeytan yerine de hocaları fethullah taşlansın.
bütün dünya buna inansın, hayat bayram olsun.

yediğin paralar müsait bi yerini tıkasın orhan!!!

2009-12-11T04:28:00.005+02:00

adı: orhan yaşar

soyadı: çelik

ev telefonu: +90.2163623956

email adresi: saykorhan@gmail.com

IP Address: 67.205.45.39

cep telefonu : (533) 696 4222

adresi: ışıklar apt 34/24 kozyatağı istanbul

bankası: garanti bankası kazasker şubesi hesap numarası 6681389

adına kayıtlı 49 sitenin sahibi. ve sahip olduğu sitelerden gelen reklam paralarıyla beyler paşalar gibi geçinmekte. varsa bir mesleği, bilmiyorum. bildiğim tek şey, son iki-üç gündür bu isme takip ettiğim çoğu blogda rastladığım; ve hepsinin ortak şikayeti yazılarının çalındığı yönünde. emek sahiplerinin çeşitli uyarılarına rağmen çaldığı yazılara link vermemiş, çalmaya ve başkalarının yazılarından para kazanmaya devam etmiş bu sanal hırsız nasıl durdurulur, durdurulabilir mi ya da benim bloğumdaki cılız destek ne derece yardımcı olur, bilmiyorum. sadece bu linklerin mümkün olduğu kadar çok blogda görünmesi emek ve fikir sömürüsüyle yaşayan bu parazitin sahibi olduğu sitelere girişi azaltması açısından biraz olsun işe yarar diye düşünüyorum.

http://ekonomiturk.blogspot.com/2009/12/bir-blog-hrszlgnn-anatomisi.html

http://cesetizleri.blogspot.com/2009/12/cal-oyna-orhan-celik.html

ilgilenenler, tepki koymak isteyenler yukarıda verdiğim linklerden ayrıntılı bilgiye ulaşabilirler.

röntgenciyim, röntgencisin, röntgenci!

2009-12-10T13:09:00.005+02:00

son bir kaç gecemi hayvanların çılgın seks hayatı şenlendiriyor okuyucu. national geographic'in bir belgesel dizisi var: hayvanların seks hayatı. bölümler halinde yayınlanmakta. belgesel dedik, genel kültür dedik, ahlakımız bozuldu yemnederim. öyle böyle değil, bu dört ayaklıların içine fantazi şeytanı kaçmış tevbe bismillah. bir de benden söylemesi, bak izlerken televizyonun başında uyuklama; rüyana giriyor edepsizler..

kutup ayılarının çiftleşebilmek için dişinin izini sürerek 30 km yol yaptığını, yol boyunca 90 kg zayıfladığını, dişininse peşine düşen erkekleri beklerken karlara belenerek keyif yaptığını,
penisinde kemik bulunan tek canlının erkek kutup ayısı olduğunu ve zorlu bir seks sırasında dişiyi memnun edebilmek için uğraşırken bu kemiğin kırıldığını,
fillerin penisinin 2 metreden uzun olduğunu ve manevra(!) kabiliyetinin bulunduğunu,
bonobo denilen, primat ailesinden bir maymun türünün günün büyük kısmını seks yaparak geçirdiğini, partner açısından hiç de seçici davranmadığını, büyük-küçük, dişi-erkek demeden oral seks dahil her türlü pozisyonun barındığı bir ortam kurabildiğini,
ağustos böceklerinin 17 yıl toprak altında kaldıktan sonra topluca yüzeye çıktığını ve kabuk değiştirmekle başlayıp ölümle sonuçlanan seks ritüellerinin 47 gün sürdüğünü,
dişi ağustos böceklerinin en güzel müziği yapan erkeğe tav olduğunu,
dişi balinanın kimseyi boş çevirmeyip, arka arkaya beş-altı erkekle birlikte olabildiğini,
erkek balinaların acayip centilmen olup dişiyle çiftleşebilmek için terbiyeli bir şekilde sıra beklediğini, ve zaten dişiyi en son ilişkiye giren erkeğin döllediğini,
cinsini unuttuğum bir kemirgenin erkeğinin günlerce süren çiftleşme esnasında harcadığı efordan dolayı postundaki tüylerinin dökülüp kelimenin tam anlamıyla "kuruyarak" öldüğünü,
dişi akrebin tıpkı peygamber böcekleri gibi seks partisi bitince erkeğini öldürüp yediğini,
istiridyelerin çiftleşme için hangi cinsin avantajlı olduğuna bağlı olarak duruma göre cinsiyet değiştirebildiğini,

biliyor muydunuz?

ben bilmiyordum, öğrendim şükür. genel olarak kültürüm arttı, huzur buldum, artık daha entellektüel bir yaşam tarzını benimseyeceğim.

bu arada, kutup ayılarının penisindeki kemiğin avcılar tarafından çıkarılıp başı altınla kaplanmak suretiyle çay kaşığı olarak kullanıldığı gibi gereksiz bir bilgiyi de bir talihsizlik sonucu öğrenmiş bulunmaktayım. üstelik asla unutamayacağımı bildiğim halde hafızamdan silmek için efor harcıyorum. sen de bil, sen de unut!